Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Γιατί τους ξένους και όχι τους Έλληνες;

“Γιατί φροντίζετε τους ξένους, ενώ οι Έλληνες πεινάνε;” Μη μου πεις ότι κάθε εθελοντής και κάθε ευαίσθητος που προσφέρει αγάπη στους ξεριζωμένους, δεν το έχει ακούσει, δεν το έχει κάπου διαβάσει αυτό. Γιατί λοιπόν;

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Αν βγάζεις καντήλες με τις μαντίλες

Στην παλιά μου γειτονιά, στο Πολύγωνο, βρίσκεται μια Παναγίτσα. Μια μικρή εκκλησία που η Αρχιεπισκοπή Αθηνών παραχώρησε στην κοπτική κοινότητα από την Αιθιοπία για να λειτουργούνται οι πιστοί της. Κάθε μέρα, αλλά κυρίως τις Κυριακές, οι κυρίες της κοινότητας γεμίζουν τους δρόμους της γειτονιάς, ντυμένες με κατάλευκα μακριά φορέματα και με καλυμμένο το όμορφο κεφάλι τους με λευκές μαντίλες. Κανένας μας δεν τοποθέτησε ποτέ ταμπέλα συμβόλου καταπίεσης στις μαντίλες των κυριών της αιθιοπικής κοινότητας.

Το 2000 πήγα στην Τεχεράνη για μια ομιλία. Κάποια στιγμή, ο οδηγός που με συνόδευε μου μετέφερε πρόσκληση και παράκληση από τη μητέρα του να με κεράσουν τσάι στο σπίτι τους.  Καθίσαμε όλοι στο πάτωμα. Κέντρο ήταν η παχιά μαμά Φάτμα, με μια πολύχρωμη μαντίλα στο κεφάλι, και τα άπειρα καλά που είχε ετοιμάσει για να τιμήσει την ελληνίδα φιλοξενούμενη που είχε καταπιεί τη γλώσσα της από την αμηχανία. Γύρω γύρω εμείς: ο οδηγός μου, οι δυο κούκλες αδελφές του, και ένας γλυκός μπαμπάς σε μια άκρη. Ξεκίνησε λοιπόν η κυρία την κουβέντα, με μεταφράστριες τις κόρες που στο σπίτι δεν φορούσαν μαντίλα, οι οποίες ήταν και οι δύο μεταπτυχιούχοι του πανεπιστημίου της Τεχεράνης:

- Ξέρω πολύ καλά ότι στην Ευρώπη έχετε την εικόνα της απόλυτα καταπιεσμένης γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες. Σίγουρα οι γυναίκες δεν έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με τους άντρες και αυτό είναι ένα πρόβλημα. Όμως κάθε κοινωνία διαφέρει. Και διαφέρει και το ένα σπίτι από το άλλο. Στο δικό μας σπίτι δεν είναι σαφές ότι οι γυναίκες κυβερνάνε; (και γέλασε ακόμα και ο μπαμπάς).

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Ελληνική παιδεία μήτηρ πάσης παθήσεως

Όταν έρχεται η ώρα να εξετάσω βιογραφικά για νέα θέση εργασίας, τα πιο πομπώδη είναι εκείνα που τονίζουν την άριστη βαθμολογία του υποψήφιου στα χρόνια της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πια δεν εντυπωσιάζομαι: στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις, η προσωπική συνέντευξη αποκαλύπτει άνθρωπο χωρίς φτερά.

Ως μαμά παιδιού που πλέον πάει στο γυμνάσιο, διαβάζω κι εγώ για τα διαγωνίσματα και τα τεστ και όλη τη δουλειά στο σπίτι. Και εκτός από την αγωνία «πώς έγραψε το παιδί στο διαγώνισμα και τι βαθμό θα πάρει στις εξετάσεις», η μελέτη έχει και μια πιο διασκεδαστική πλευρά: τον σωρό από αστεία και άχρηστα κομμάτια από τα βιβλία που έρχονται στο σπίτι φωσφορισμένα και γίνονται κωμωδία.