Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Εξισώσεις πολιτικής αμνησίας με παράγοντα τον χρόνο

Η χούντα άφησε μηδενικό χρέος και οι μεταπολιτευτικοί «δημοκράτες» μας φόρτωσαν με δάνεια, αναπαράγεται αβίαστα το ψέμα ακόμα και σε ακροατήρια που ξέρουν να διαβάζουν. Χούντα έχουμε σήμερα, ακούγεται γύρω τριγύρω. Όσοι από τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου πολιτεύθηκαν, έγιναν χειρότεροι από τους χουντικούς, άρα η χούντα ήταν πιο οκ από τη σάπια μεταπολίτευση, λένε κάτι σχόλια. Κανένας δεν σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο - για τους 24 που γαζώθηκαν στους δρόμους και τις ταράτσες της στρατοκρατούμενης Αθήνας δεν έχουμε ακούσει κάτι και δεν μας νοιάζουν γιατί δεν ήταν μέσα, αναπαράγεται σε ηλεκτρονικούς τοίχους.

Εξίσωση (στα μαθηματικά) είναι η ισότητα γνωστών ποσοτήτων με άγνωστες, τις οποίες θέλουμε να προσδιορίσουμε. Εξίσωση (στα πολιτικά) είναι ο εξομοιωτικός συσχετισμός γνωστής πραγματικότητας με άλλη, συνήθως ακατανόητης, την οποία δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε.

Η εκλεγμένη στη Βουλή και αναμφισβήτητα φασιστική Χρυσή Αυγή δεν είναι το ίδιο με τη σκοτεινή, αδήλωτη και ύποπτη, αυτοπροσδιορισμένη ως αντιεξουσιαστική άκροαριστερά που λαμπαδιάζει την Αθήνα, καίει δημοσιογραφικά γραφεία, στέλνει απειλητικά ραβασάκια ή σκοτώνει χρυσαυγίτες.

Φωτο από το Αρχείο της ΕΡΤ
Η χούντα του ’67 δεν ήταν μεταφορική. Ήταν αληθινή, γνωστή και ιστορημένη. Για κυβέρνηση είχε μόνο στρατό, χωροφυλακή και χαφιέδες. Δεν είχε δεξιά, αριστερά ή κέντρο, μιας και δεν είχε Βουλή. Είχε γεμίσει φυλακές, νησιά και υπόγεια με εξόριστους και βασανισμένους αντίθετους. Είχε μόνο καθεστωτικά ευλογημένα θεάματα, αλλά όχι τέχνη και πολιτισμό. Είχε σχολεία που έμοιαζαν με μαραμένους στρατώνες. Στον δρόμο είχε τανκς και οι παρέες με περισσότερους από τρεις συλλαμβάνονταν σαν πραξικόπημα.  Δεν επιτρέπονταν τα δικαιώματα, είχε μόνο υποχρεώσεις. Να πούμε κι άλλα;

Η σημερινή τραυματισμένη και λειψή δημοκρατία είναι θλιβερή, εξοργιστική και ακατανόητη, όμως μας φέρνει πιο κοντά στη χούντα μόνο επειδή τη βάζουμε σε εξίσωση. Αναληθή πολιτική εξίσωση με παράγοντα τον χρόνο που όλα τα λειαίνει και τα φορτώνει με πιο κοντινές μνήμες. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Τα λάθη από την ιστορία που δεν μαθαίνεται επαναλαμβάνονται.

Η χούντα τελείωσε το ’74. Αλλιώς ξεχνάμε… Και όσο ξεχνάμε, τόσο πιο κοντά μας έρχεται μια άλλη.

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Προς ψηφοφόρους χ.α. επιστολή α’

Χάρις ημίν και ειρήνη δεν έρχεται με ψήφο καταστροφής. Έθνος, πατρίδα και τιμή δεν σώζονται με αίμα, όπλα και ψωροπερηφάνια για περασμένα μεγαλεία που διηγώντας τα κλαις.

Ευλογητός λέτε ο Έλληνας. Μισητός  ο κάθε άλλος. Ο εθνικισμός είναι η μόνη ανάδελφη ιδεολογία: λατρεύεις την πάρτη σου και τους «ομοαίματους», αλλά μισείς τον εθνικιστή του γείτονα και σχεδόν κάθε άλλο λαό. Εκείνος που καυχιέται ότι είναι ανώτερος από άλλους, είναι πραγματικά;

Αδιαλείπτως μνημονεύετε το έθνος και τις διεθνείς συνωμοσίες που εξυφαίνονται εις βάρος μας. Όταν οι γερμανοί ζούσαν σε σπηλιές, εμείς χτίζαμε Παρθενώνες. Εμείς ανακαλύψαμε την αλφαβήτα. Εμείς ανακαλύψαμε τη δημοκρατία και τώρα θα μας την καταργήσουν οι βάρβαροι. Εμείς πρώτοι φιλοσοφήσαμε. «Εμείς» όλα. Κάποτε. Πολύ παλιά.

Αδιαλείπτως μιλάτε για την εθνική περηφάνια που θα μας σηκωθεί με τον τσαμπουκά και θα τρομάξει τους ξένους. Σηκώνετε σημαίες ανάγνωσης της ιστορίας σαν να ήταν μυθιστόρημα ανωτερότητας και μίσους. Εμάς που διαβάζουμε την ιστορία για να μάθουμε και όχι για να καυχηθούμε, μας κάνετε να νιώθουμε σχεδόν εξωγήινοι.

Αδιαλείπτως αγνοείτε ότι το κόμμα που ψηφίσατε είναι οργάνωση εγκληματιών. Πολιτικών εγκληματιών, αφού κανένας πια δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι  έχει ναζιστική διάρθρωση και θεωρητική βάση. Εγκληματιών κατά της ζωής, αφού οι επιθέσεις και οι σκοτωμοί ανθρώπων είναι οργανωμένες από πυρήνες του κόμματος. Όπως βέβαια εγκληματική ήταν και η παρέα που οργάνωσε το φονικό στο Νέο Ηράκλειο, απλά αυτοί οι φονιάδες είναι πολιτικά φαντάσματα και δεν μας καλεί κανένας να τους ψηφίσουμε. Επιλεκτικά δέχεστε την πολιτική πληροφορία και κάθε δίωξη για κομματικά εγκλήματα την εισπράττετε συνωμοσιολογικά, ως αν να ήταν «πολιτική δίωξη».

Πιστέψατε ότι για όλα μας τα προβλήματα φταίνε οι "εισβολείς" ξένοι. Για ποια προβλήματα ακριβώς; Για τη διαφθορά; Την κοινωνική αδιαφορία; Την ανεργία; Τις θέσεις για εργασίες που εμείς δεν θα καταδεχόμασταν ποτέ να κάνουμε; Την εγκληματικότητα, στην οποία παρεμπιπτόντως προηγούνται οι "ημεδαποί" (όχι ότι έχει καμία σημασία, αλλά δείτε εδώ ειδικά την αρχαιοκαπηλία, τις ανθρωποκτονίες και τις απάτες);

Ενθουσιάζεστε με την εικόνα τσαμπουκαλεμένων ευρωβουλευτών που τι; Θα ανορθώσουν την περηφάνια μας; Θα χτυπήσουν με επιχειρήματα και λύσεις τις καταστροφικές πολιτικές της ΕΕ; Θα δείξουν στην Ευρώπη ότι οι έλληνες είμαστε πολιτικά και νοητικά ανώτερα όντα;

Κάποιος σας έπεισε ότι είναι "καθαρά" τα χέρια τους. Από τι; Από το χρήμα που ακόμα δεν διαχειρίστηκαν; Την εξουσία που διαχειρίζονται απολυταρχικά πάνω στα μέλη του κόμματος; Ή από αίμα;

Διό μνημονεύετε ότι μόνο πανεθνικό ρεζίλι μπορείτε να γεννήσετε, τοποθετώντας φασίστες στην Ευρωβουλή. Οι μπουνταλαδισμοί και τα κοκορέματα δεν είναι διέξοδος αλλά εικόνα καθυστέρησης και βλάβης. Σας περνάει καμιά σκέψη λογική, πριν την κάλπη;

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Μπρεχτ στον οικισμό των ξεχασμένων ανθρώπων

Στην ποδιά ενός από τα πιο όμορφα βουνά, της Πάρνηθας, στέκει ένας οικισμός από χαλάσματα: ανθρώπους και κοντέινερ.

Ο οικισμός σεισμοπλήκτων που έστησε πριν από 15 χρόνια το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ δίπλα στο Στρατόπεδο Καποτά, στο Μενίδι, τώρα στεγάζει περίπου 3.500 ξεχασμένους. Οικογένειες ανέργων και ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, κυρίως Πόντιους από την πρώην Σοβιετική Ένωση, Ρώσους και Έλληνες, αλλά και Αλβανούς και Ρομά. Άνθρωποι ξεχασμένοι από όλους, σε πολλές περιπτώσεις πολύτεκνοι και μεγάλες οικογένειες, στοιβάζονται σε κοντέινερ 25 τετραγωνικών και σε συνθήκες αδιανόητα δύσκολες. Ο Δήμος Αχαρνών δεν τους θέλει. Τους χαρακτηρίζει εγκληματίες, ναρκομανείς και γενικά παραβατικούς, φόβητρο της περιοχής. Την περασμένη βδομάδα μπήκαν τα ΜΑΤ για να διευκολύνουν συνεργείο της ΔΕΗ που ήρθε να κόψει το ρεύμα σε όσους δεν έχουν να πληρώσουν.

Δεν είναι από όλους ξεχασμένοι οι κάτοικοι του καταυλισμού. Η Μητρόπολη Αχαρνών είναι δίπλα τους. Δίπλα τους είναι και μια άγνωστη και άτυπη ομάδα εθελοντών που συμπαραστέκεται κυρίως στα πάρα πολλά παιδάκια του οικισμού με βοήθεια στα σχολικά μαθήματα, εκπαιδευτικές δραστηριότητες, παιχνίδια, ρούχα και τρόφιμα.

Η κυρία Εύα, ο Γιάννης, η Λητώ, ο Γκάμπυ, η Γεωργία, η Γαλήνη, η Αναστασία, η Θεοδώρα, ο Νίκος, η Βιολέττα και η Μάρω μαζεύουν σακούλες με τρόφιμα, παλιά παιχνίδια, ρούχα και παπούτσια από δεύτερο χέρι, βιβλία και ό, τι άλλο χρειαζούμενο για τις οικογένειες. Οργανώνουν θεατρικές παραστάσεις, με εισιτήριο μια σακούλα με τρόφιμα. Πηγαίνουν με πρόγραμμα στο «κέντρο νεότητας» του οικισμού, ένα γαλάζιο κοντέινερ με τσίγκινη οροφή σε στιλ κεραμιδιού, και προσφέρουν ενισχυτική διδασκαλία, συζήτηση και αγκαλιές στα παιδιά που μέσα από δύσκολες οικογενειακές συνθήκες παλεύουν να βγάλουν το σχολείο. Γύρω τους τα συρματοπλέγματα που χωρίζουν τον δικό τους περιθωριακό από τον έξω κόσμο.
© Theodota Nantsou
Οι εθελοντές έχουν φτιάξει μια θεατρική ομάδα, τις «Φωνές». Την Κυριακή έπαιξαν στον καταυλισμό μια παραλλαγή του «Κύκλου με την κιμωλία», του Μπρεχτ. Στην παραλλαγή αυτή, μήλο της έριδας είναι μια κούκλα που ένα κακομαθημένο κορίτσι πλούσιας οικογένειας χαλάει και πετάει στο χώμα. Αλλά την κουκλίτσα βρίσκει μια μικρή παραδουλεύτρα, τη φτιάχνει, την καθαρίζει και την αγαπάει για δική της. Αλληγορία ίσως για τον κόσμο των παιδιών του οικισμού, που αγαπάνε τις κούκλες, τα αυτοκινητάκια και τα ποδήλατα που γίνονται άχρηστα για άλλα παιδιά. 
 
To κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στο http://enfo.gr/ar2387