Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Πάντα κάτι γίνεται…

H αγωνία «μήπως έγινε κάτι;» είναι πάντα πρωινή. Και μεσημεριανή. Και βραδυνή. Κολλημένη στην οθόνη, όταν βυθιστείς για πολλή ώρα στη δουλειά, σκρολάρεις γρήγορα τις ειδήσεις, μήπως έγινε κάτι…
Πάντα κάτι γίνεται. Πάντα υπάρχει διαφωνία με την Τρόικα και κάθε φορά η Τρόικα ζητάει περισσότερα για να κλείσει το έλλειμμα. Και κάθε φορά η Κυβέρνηση λέει «όχι νέα μέτρα». Και πάντα διαβάζεις στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ότι ο Πρωθυπουργός διαμήνυσε προς την Τρόικα πως οι έλληνες έδωσαν πολλά και δεν υπάρχει περιθώριο για νέες περικοπές. Και σχεδόν σε κάθε τέτοια «μοναδική και κρίσιμη» συγκυρία εμφανίζεται ο Πρόεδρος-«εγγύηση της δημοκρατίας» και επαυξάνει, λέγοντας ότι οι έλληνες δεν αντέχουμε άλλο.
Πάντα κάποιο νομοσχέδιο έχει κατεβάσει η Κυβέρνηση στη Βουλή. Πάντα κακογραμμένο, πάντα ομιχλώδες, πάντα περίπλοκο, πάντα σηματοδότη άλλης μιας κοινωνικής ή περιβαλλοντικής πολιτικής καταβύθισης.
Πάντα κάποια δήλωση ή διαδήλωση γίνεται και βαφτίζεται βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. 
Φοβάμαι πως όλα αυτά τα συνηθίσαμε.
Και όταν έρθει η πραγματική βία, αυτή που ματώνει και παίρνει ζωές, πάντα λέμε, «επόμενο ήταν». Και «βλέπουμε» αμέσως ποιος φταίει. Συνήθως «φταίει» αυτός που ωφελείται. Ακόμα και στη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού που πέρασε στην ιστορία από ομολογημένα φασιστικό χέρι και μαχαίρι, ακούσαμε απίθανες ιστορίες συνωμοσίας, και απ’ τα δεξιά και απ’ τ’ αριστερά… Όμως αυτή η δολοφονία έγινε από αυτόν που δεν ωφελήθηκε, αλλά κατέληξε μαζί με τον εγκέφαλό του στη φυλακή…
Τώρα δολοφονήθηκαν δυο από την άλλη πλευρά. Τους φονιάδες, κανένας δεν τους ξέρει. Όμως όλοι τους «ξέρουν». Είναι αριστεροί ψευτοαντάρτες πόλεων. Είναι δεξιοί προβοκάτορες που μας αποπροσανατολίζουν υπέρ των φυλακισμένων ναζί. Είναι μπράβοι της νύχτας που ξεκαθαρίζουν λογαριασμούς, αφού και ο ένας σκοτωμένος ήταν πόρτα σε νυχτερινό κέντρο. Είναι καθεστωτικοί που μας αποπροσανατολίζουν από τα εγκλήματα της τρόικας. Δεν ξέρω, ίσως και να ήταν οι αμερικάνοι που μας ψεκάζουν, για να ελέγξουν τον ανάδελφο λαό μας ή τούρκοι πράκτορες που αποσταθεροποιούν την Ελλάδα…
Εξισώσαμε τη «βία» με τη βία. Την εικονική ή υπονοούμενη «βία» και την οργή για τη σκληρή εποχή μας, με την πραγματική βία που έχει αίμα και τάφους. Και όταν ήρθε η πραγματική βία, αυτή που αφήνει πίσω της σκοτωμένους, ξεχάσαμε ότι η μόνη απάντηση βρίσκεται στα μυαλά μας και όχι στα μπιστόλια. Στα αυτιά μας και όχι στα μαχαίρια. Στο «εσύ» μας και όχι στον καθρέφτη.
Η βία φέρνει βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Η πραγματική βία, όχι η φαντασματική…

Δεν υπάρχουν σχόλια: