Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

H παραμυθένια Eλλάδα της ολυμπιακής αφροσύνης

Ίσως στον πανικό της κρίσης, έρθει και η ώρα της κρίσης για τους ολυμπιακούς αγώνες του ελληνικού παραμυθιού. Γιατί οι πρωταγωνιστές σε αυτό το παραμύθι δεν ήταν μόνο αυτοί που είδαμε: οι αρχαίοι θεοί και ένα ντάτσουν με καρπούζια, αθλητικά παλάτια, δεξιώσεις, ορδές αθανάτων και ευγενών, και ο Φοίβος με την Αθηνά.  Μεταχρονολογημένοι πρωταγωνιστές είναι σίγουρα οι αδιανόητες σπατάλες, άδεια μπετά, αυθαίρετα μπετά, μεγάλο περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
http://sport.gr.msn.com/olympic-games/pictures-of-the-day/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%AE-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-2004?page=7#image=59
Σύμφωνα με την Απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ για την «ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος στην Ελλάδα», της 33ης Δεκεμβρίου 2004, οι κύρια αιτία για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό εκείνης της περιόδου αξιολογήθηκε ως εξής:

«Η αξιολόγηση των αποφάσεων που έχει ανακοινώσει δημοσίως η Ελληνική Δημοκρατία μετά την έκδοση της σύστασης του Συμβουλίου βάσει του άρθρου 104 παράγραφος 7 της συνθήκης και μέχρι τη λήξη της προθεσμίας που ορίστηκε στη σύσταση αυτή, οδηγεί στα ακόλουθα συμπεράσματα:

- παρά τα μέτρα συγκράτησης των δαπανών που ανακοινώθηκαν για το 2004, η δημοσιονομική πολιτική ήταν σαφώς επεκτατική σε αντίθεση με τις συστάσεις του Συμβουλίου. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις στατιστικές αναθεωρήσεις, οι οποίες διενεργήθηκαν σε συνεργασία με την Eurostat για την ορθή εφαρμογή του στατιστικού συστήματος ΕΣΛ 95, στις υπερβάσεις δαπανών που συνδέονται με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων καθώς και στις υπερβάσεις που διαπιστώθηκαν σε άλλα κονδύλια δαπανών και στην ανεπαρκή απόδοση ορισμένων πηγών εσόδων που δεν είχαν εκτιμηθεί σωστά στον προϋπολογισμό του 2004.»[1]

Επίσημη αποτίμηση δημόσιου κόστους-οφέλους από την πολυδάπανη και σκανδαλωδώς πολυτελή για τα ελληνικά δημοσιονομικά δεδομένα διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δεν έγινε ποτέ. Σε συζήτηση στη Βουλή που πραγματοποιήθηκε επί επίκαιρης κοινοβουλευτικής ερώτησης στις 18 Ιανουαρίου 2013, ο Υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας δήλωσε πως πρόκειται για «ένα θέμα που απασχολεί τον ελληνικό λαό και δεν έχει δοθεί ακόμα απάντηση σημαντική, ιδιαίτερα για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων[2] Δήλωσε δε πως σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, το συνολικό ακαθάριστο κόστος ανήλθε στο ποσό των 8,5 δισεκ €, από το οποίο όμως πρέπει να αφαιρεθούν τα έσοδα από εισιτήρια, χορηγίες και δικαιώματα και να συνυπολογιστούν τα έσοδα από το «τουριστικό ρεύμα, κ.λ.π.» που έφεραν στα δημόσια ταμεία έσοδα 3,5 δισεκ €.

Ειδικά ως προς το τουριστικό ρεύμα, τα δεδομένα των ελάχιστων σχετικών με το θέμα και δημόσια διαθέσιμων αναλύσεων[3] μάλλον δείχνουν ελαφρά αλλά σαφή πτώση αφίξεων και βαθμού πληρότητας καταλυμάτων.
Εκτός όμως από τον καθοριστικό για την εκτόξευση του δημοσιονομικού χρέους ρόλο της, η Ολυμπιάδα του 2004 άφησε και σοβαρό περιβαλλοντικό αποτύπωμα στην Αττική. Σύμφωνα με έκθεση περιβαλλοντικής αξιολόγησης που δημοσιοποίησε το WWF Ελλάς τον Ιούλιο του 2004[4], με βαθμολογία 0,77 / 4, η «ολυμπιακή κληρονομιά της Αθήνας» αποτελείται από αισθητά λιγότερους ελεύθερους χώρους, υποβάθμιση σημαντικού βιοτόπου, τεράστιες αθλητικές εγκαταστάσεις χωρίς σαφή χρήση και πρόβλεψη συντήρησης, μια Αθήνα εκτεταμένη εις βάρος του φυσικού και του αγροτικού τοπίου, βελτιωμένο σύστημα μαζικών μεταφορών, καμία βελτίωση στο σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων της πρωτεύουσας.
Μετά το success story του 2004, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα...


[1] Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απόφαση του Συμβουλίου της 22ης Δεκεμβρίου 2004 με την οποία διαπιστώνεται, σύμφωνα με το άρθρο 104 παράγραφος 8 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, κατά πόσον ανελήφθη αποτελεσματική δράση από την Ελληνική Δημοκρατία σε εφαρμογή των συστάσεων που της απηύθυνε το Συμβούλιο σύμφωνα με το άρθρο 104 παράγραφος 7 της συνθήκης αυτής (2005/334/ΕΚ). Εδώ: http://europa.eu/rapid/press-release_IP-04-1527_en.htm?locale=en 

[2] Πρακτικά συνεδρίασης της Βουλής των Ελλήνων της 18ης Ιανουαρίου 2013. Συνεδρίαση ΡΗ’. σελ. 92-98. Ανακτήθηκε από: http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es20130118.pdf 

[3] Χαραλάμπους, Κ. (Ιούνιος 2009). Οικονομικές επιπτώσεις Ολυμπιακών Αγώνων και τεχνικές εξόρυξης πληροφορίας: Απόπειρες εξαγωγής αποτελεσμάτων και συμπεράσματα (Διπλωματική εργασία). Ανακτήθηκε από το Ιδρυματικό Αποθετήριο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: http://dspace.lib.ntua.gr/bitstream/123456789/3007/3/charalambousc_olympicgames.pdf


[4] WWF Ελλάς. (Ιούλιος 2004). Περιβαλλοντική αξιολόγηση της Ολυμπιάδας του 2004. Ανακτήθηκε από politics.wwf.gr/images/stories/political/.../wwf_assessmentolympics.pdf.  

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Πάντα κάτι γίνεται…

H αγωνία «μήπως έγινε κάτι;» είναι πάντα πρωινή. Και μεσημεριανή. Και βραδυνή. Κολλημένη στην οθόνη, όταν βυθιστείς για πολλή ώρα στη δουλειά, σκρολάρεις γρήγορα τις ειδήσεις, μήπως έγινε κάτι…
Πάντα κάτι γίνεται. Πάντα υπάρχει διαφωνία με την Τρόικα και κάθε φορά η Τρόικα ζητάει περισσότερα για να κλείσει το έλλειμμα. Και κάθε φορά η Κυβέρνηση λέει «όχι νέα μέτρα». Και πάντα διαβάζεις στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ότι ο Πρωθυπουργός διαμήνυσε προς την Τρόικα πως οι έλληνες έδωσαν πολλά και δεν υπάρχει περιθώριο για νέες περικοπές. Και σχεδόν σε κάθε τέτοια «μοναδική και κρίσιμη» συγκυρία εμφανίζεται ο Πρόεδρος-«εγγύηση της δημοκρατίας» και επαυξάνει, λέγοντας ότι οι έλληνες δεν αντέχουμε άλλο.
Πάντα κάποιο νομοσχέδιο έχει κατεβάσει η Κυβέρνηση στη Βουλή. Πάντα κακογραμμένο, πάντα ομιχλώδες, πάντα περίπλοκο, πάντα σηματοδότη άλλης μιας κοινωνικής ή περιβαλλοντικής πολιτικής καταβύθισης.
Πάντα κάποια δήλωση ή διαδήλωση γίνεται και βαφτίζεται βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. 
Φοβάμαι πως όλα αυτά τα συνηθίσαμε.
Και όταν έρθει η πραγματική βία, αυτή που ματώνει και παίρνει ζωές, πάντα λέμε, «επόμενο ήταν». Και «βλέπουμε» αμέσως ποιος φταίει. Συνήθως «φταίει» αυτός που ωφελείται. Ακόμα και στη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού που πέρασε στην ιστορία από ομολογημένα φασιστικό χέρι και μαχαίρι, ακούσαμε απίθανες ιστορίες συνωμοσίας, και απ’ τα δεξιά και απ’ τ’ αριστερά… Όμως αυτή η δολοφονία έγινε από αυτόν που δεν ωφελήθηκε, αλλά κατέληξε μαζί με τον εγκέφαλό του στη φυλακή…
Τώρα δολοφονήθηκαν δυο από την άλλη πλευρά. Τους φονιάδες, κανένας δεν τους ξέρει. Όμως όλοι τους «ξέρουν». Είναι αριστεροί ψευτοαντάρτες πόλεων. Είναι δεξιοί προβοκάτορες που μας αποπροσανατολίζουν υπέρ των φυλακισμένων ναζί. Είναι μπράβοι της νύχτας που ξεκαθαρίζουν λογαριασμούς, αφού και ο ένας σκοτωμένος ήταν πόρτα σε νυχτερινό κέντρο. Είναι καθεστωτικοί που μας αποπροσανατολίζουν από τα εγκλήματα της τρόικας. Δεν ξέρω, ίσως και να ήταν οι αμερικάνοι που μας ψεκάζουν, για να ελέγξουν τον ανάδελφο λαό μας ή τούρκοι πράκτορες που αποσταθεροποιούν την Ελλάδα…
Εξισώσαμε τη «βία» με τη βία. Την εικονική ή υπονοούμενη «βία» και την οργή για τη σκληρή εποχή μας, με την πραγματική βία που έχει αίμα και τάφους. Και όταν ήρθε η πραγματική βία, αυτή που αφήνει πίσω της σκοτωμένους, ξεχάσαμε ότι η μόνη απάντηση βρίσκεται στα μυαλά μας και όχι στα μπιστόλια. Στα αυτιά μας και όχι στα μαχαίρια. Στο «εσύ» μας και όχι στον καθρέφτη.
Η βία φέρνει βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Η πραγματική βία, όχι η φαντασματική…