Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

H παραμυθένια Eλλάδα της ολυμπιακής αφροσύνης

Ίσως στον πανικό της κρίσης, έρθει και η ώρα της κρίσης για τους ολυμπιακούς αγώνες του ελληνικού παραμυθιού. Γιατί οι πρωταγωνιστές σε αυτό το παραμύθι δεν ήταν μόνο αυτοί που είδαμε: οι αρχαίοι θεοί και ένα ντάτσουν με καρπούζια, αθλητικά παλάτια, δεξιώσεις, ορδές αθανάτων και ευγενών, και ο Φοίβος με την Αθηνά.  Μεταχρονολογημένοι πρωταγωνιστές είναι σίγουρα οι αδιανόητες σπατάλες, άδεια μπετά, αυθαίρετα μπετά, μεγάλο περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
http://sport.gr.msn.com/olympic-games/pictures-of-the-day/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%AE-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-2004?page=7#image=59
Σύμφωνα με την Απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ για την «ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος στην Ελλάδα», της 33ης Δεκεμβρίου 2004, οι κύρια αιτία για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό εκείνης της περιόδου αξιολογήθηκε ως εξής:

«Η αξιολόγηση των αποφάσεων που έχει ανακοινώσει δημοσίως η Ελληνική Δημοκρατία μετά την έκδοση της σύστασης του Συμβουλίου βάσει του άρθρου 104 παράγραφος 7 της συνθήκης και μέχρι τη λήξη της προθεσμίας που ορίστηκε στη σύσταση αυτή, οδηγεί στα ακόλουθα συμπεράσματα:

- παρά τα μέτρα συγκράτησης των δαπανών που ανακοινώθηκαν για το 2004, η δημοσιονομική πολιτική ήταν σαφώς επεκτατική σε αντίθεση με τις συστάσεις του Συμβουλίου. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις στατιστικές αναθεωρήσεις, οι οποίες διενεργήθηκαν σε συνεργασία με την Eurostat για την ορθή εφαρμογή του στατιστικού συστήματος ΕΣΛ 95, στις υπερβάσεις δαπανών που συνδέονται με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων καθώς και στις υπερβάσεις που διαπιστώθηκαν σε άλλα κονδύλια δαπανών και στην ανεπαρκή απόδοση ορισμένων πηγών εσόδων που δεν είχαν εκτιμηθεί σωστά στον προϋπολογισμό του 2004.»[1]

Επίσημη αποτίμηση δημόσιου κόστους-οφέλους από την πολυδάπανη και σκανδαλωδώς πολυτελή για τα ελληνικά δημοσιονομικά δεδομένα διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δεν έγινε ποτέ. Σε συζήτηση στη Βουλή που πραγματοποιήθηκε επί επίκαιρης κοινοβουλευτικής ερώτησης στις 16 Ιανουαρίου 3023, ο Υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας δήλωσε πως πρόκειται για «ένα θέμα που απασχολεί τον ελληνικό λαό και δεν έχει δοθεί ακόμα απάντηση σημαντική, ιδιαίτερα για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων[2] Δήλωσε δε πως σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, το συνολικό ακαθάριστο κόστος ανήλθε στο ποσό των 8,5 δις €, από το οποίο όμως πρέπει να αφαιρεθούν τα έσοδα από εισιτήρια, χορηγίες και δικαιώματα και να συνυπολογιστούν τα έσοδα από το «τουριστικό ρεύμα, κ.λ.π.» που έφεραν στα δημόσια ταμεία έσοδα 3,5 δις €.

Ειδικά ως προς το τουριστικό ρεύμα, τα δεδομένα των ελάχιστων σχετικών με το θέμα και δημόσια διαθέσιμων αναλύσεων[3] μάλλον δείχνουν ελαφρά αλλά σαφή πτώση αφίξεων και βαθμού πληρότητας καταλυμάτων.
Εκτός όμως από τον καθοριστικό για την εκτόξευση του δημοσιονομικού χρέους ρόλο της, η Ολυμπιάδα του 2004 άφησε και σοβαρό περιβαλλοντικό αποτύπωμα στην Αττική. Σύμφωνα με έκθεση περιβαλλοντικής αξιολόγησης που δημοσιοποίησε το WWF Ελλάς τον Ιούλιο του 2004[4], με βαθμολογία 0,77 / 4, η «ολυμπιακή κληρονομιά της Αθήνας» αποτελείται από αισθητά λιγότερους ελεύθερους χώρους, υποβάθμιση σημαντικού βιοτόπου, τεράστιες αθλητικές εγκαταστάσεις χωρίς σαφή χρήση και πρόβλεψη συντήρησης, μια Αθήνα εκτεταμένη εις βάρος του φυσικού και του αγροτικού τοπίου, βελτιωμένο σύστημα μαζικών μεταφορών, καμία βελτίωση στο σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων της πρωτεύουσας.
Μετά το success story του 2004, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα...


[1] Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απόφαση του Συμβουλίου της 18ης Ιανουαρίου 2005 με την οποία διαπιστώνεται, σύμφωνα με το άρθρο 104 παράγραφος 8 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, κατά πόσον ανελήφθη αποτελεσματική δράση από την Ελληνική Δημοκρατία σε εφαρμογή των συστάσεων που της απηύθυνε το Συμβούλιο σύμφωνα με το άρθρο 104 παράγραφος 7 της συνθήκης αυτής (2005/334/ΕΚ).

[2] Πρακτικά συνεδρίασης της Βουλής των Ελλήνων της 18ης Ιανουαρίου 2013. Συνεδρίαση ΡΗ’. σελ. 92-98

[3] Χαραλάμπους, Κ. (Ιούνιος 2009). Οικονομικές επιπτώσεις Ολυμπιακών Αγώνων και τεχνικές εξόρυξης πληροφορίας: Απόπειρες εξαγωγής αποτελεσμάτων και συμπεράσματα (Διπλωματική εργασία). Ανακτήθηκε από το Ιδρυματικό Αποθετήριο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: http://dspace.lib.ntua.gr/bitstream/123456789/3007/3/charalambousc_olympicgames.pdf


[4] WWF Ελλάς. (Ιούλιος 2004). Περιβαλλοντική αξιολόγηση της Ολυμπιάδας του 2004. Ανακτήθηκε από politics.wwf.gr/images/stories/political/.../wwf_assessmentolympics.pdf.  

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Πάντα κάτι γίνεται…

H αγωνία «μήπως έγινε κάτι;» είναι πάντα πρωινή. Και μεσημεριανή. Και βραδυνή. Κολλημένη στην οθόνη, όταν βυθιστείς για πολλή ώρα στη δουλειά, σκρολάρεις γρήγορα τις ειδήσεις, μήπως έγινε κάτι…
Πάντα κάτι γίνεται. Πάντα υπάρχει διαφωνία με την Τρόικα και κάθε φορά η Τρόικα ζητάει περισσότερα για να κλείσει το έλλειμμα. Και κάθε φορά η Κυβέρνηση λέει «όχι νέα μέτρα». Και πάντα διαβάζεις στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ότι ο Πρωθυπουργός διαμήνυσε προς την Τρόικα πως οι έλληνες έδωσαν πολλά και δεν υπάρχει περιθώριο για νέες περικοπές. Και σχεδόν σε κάθε τέτοια «μοναδική και κρίσιμη» συγκυρία εμφανίζεται ο Πρόεδρος-«εγγύηση της δημοκρατίας» και επαυξάνει, λέγοντας ότι οι έλληνες δεν αντέχουμε άλλο.
Πάντα κάποιο νομοσχέδιο έχει κατεβάσει η Κυβέρνηση στη Βουλή. Πάντα κακογραμμένο, πάντα ομιχλώδες, πάντα περίπλοκο, πάντα σηματοδότη άλλης μιας κοινωνικής ή περιβαλλοντικής πολιτικής καταβύθισης.
Πάντα κάποια δήλωση ή διαδήλωση γίνεται και βαφτίζεται βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. 
Φοβάμαι πως όλα αυτά τα συνηθίσαμε.
Και όταν έρθει η πραγματική βία, αυτή που ματώνει και παίρνει ζωές, πάντα λέμε, «επόμενο ήταν». Και «βλέπουμε» αμέσως ποιος φταίει. Συνήθως «φταίει» αυτός που ωφελείται. Ακόμα και στη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού που πέρασε στην ιστορία από ομολογημένα φασιστικό χέρι και μαχαίρι, ακούσαμε απίθανες ιστορίες συνωμοσίας, και απ’ τα δεξιά και απ’ τ’ αριστερά… Όμως αυτή η δολοφονία έγινε από αυτόν που δεν ωφελήθηκε, αλλά κατέληξε μαζί με τον εγκέφαλό του στη φυλακή…
Τώρα δολοφονήθηκαν δυο από την άλλη πλευρά. Τους φονιάδες, κανένας δεν τους ξέρει. Όμως όλοι τους «ξέρουν». Είναι αριστεροί ψευτοαντάρτες πόλεων. Είναι δεξιοί προβοκάτορες που μας αποπροσανατολίζουν υπέρ των φυλακισμένων ναζί. Είναι μπράβοι της νύχτας που ξεκαθαρίζουν λογαριασμούς, αφού και ο ένας σκοτωμένος ήταν πόρτα σε νυχτερινό κέντρο. Είναι καθεστωτικοί που μας αποπροσανατολίζουν από τα εγκλήματα της τρόικας. Δεν ξέρω, ίσως και να ήταν οι αμερικάνοι που μας ψεκάζουν, για να ελέγξουν τον ανάδελφο λαό μας ή τούρκοι πράκτορες που αποσταθεροποιούν την Ελλάδα…
Εξισώσαμε τη «βία» με τη βία. Την εικονική ή υπονοούμενη «βία» και την οργή για τη σκληρή εποχή μας, με την πραγματική βία που έχει αίμα και τάφους. Και όταν ήρθε η πραγματική βία, αυτή που αφήνει πίσω της σκοτωμένους, ξεχάσαμε ότι η μόνη απάντηση βρίσκεται στα μυαλά μας και όχι στα μπιστόλια. Στα αυτιά μας και όχι στα μαχαίρια. Στο «εσύ» μας και όχι στον καθρέφτη.
Η βία φέρνει βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Η πραγματική βία, όχι η φαντασματική…

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι, δεν τα παίρνουν όλοι!

Η πρόσφατη ιστορία με τη χρηματοδότηση του Αρκτούρου από τη Χρυσή Αυγή (που τελικά επιστράφηκε) έφερε ξανά στο διαδικτυακό προσκήνιο μια μερικώς μόνο δικαιολογημένη καχυποψία για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που εντάσσονται στο ευρύ φάσμα της κοινωνίας πολιτών. Αυτή τη φορά θέτοντας ένα πολύ λογικό ερώτημα: είναι δυνατόν μια οργάνωση που επικαλείται ηθικές αρχές για την προστασία της φύσης να αποδέχεται χρηματοδότηση από ένα κόμμα; Ειδικά μάλιστα όταν αυτό το κόμμα συνεχώς αποδεικνύει ότι απορρίπτει βασικές αρχές που εξ ορισμού διέπουν ευρύτερα την κοινωνία των πολιτών, όπως ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και η μη βία, πώς είναι δυνατόν μια ΜΚΟ να αποδέχεται τον οβολό του και την επικοινωνιακή εκμετάλλευση αυτής της δωρεάς;

Η ξεκάθαρη απάντηση είναι πως όχι, δεν είναι δυνατόν μια ΜΚΟ να αποδέχεται χρηματοδοτήσεις από κανένα πολιτικό κόμμα, ακόμα δε περισσότερο όταν αυτό παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές που δεν είναι δυνατόν σε καμία δημοκρατική κοινωνία να τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Ναι, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις έχουν ανάγκη από οικονομική στήριξη, μιας και δεν είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις και δεν παράγουν προϊόντα ή υπηρεσίες με αγοραία αξία. Ναι, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις προσφέρουν κρίσιμης σημασίας έργο για την προστασία ζωτικής αξίας κοινών οικολογικών αγαθών. Ναι, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη και με ισχνούς πόρους αλλά πολλή αφοσίωση και τσαγανό, εθελοντισμό, επιστημονική γνώση και εμπειρία δίνουν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα που αφορούν τελικά την ίδια τη ζωή. Όμως, όχι, κανένας σκοπός δεν αγιάζει κανένα κακό μέσο. Και δεν μπορούμε να δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να κανιβαλίσει τον αγώνα για την ελληνική φύση για να καβαλήσει την επικαιρότητα...

Πραγματικά σημαντικό θέμα είναι τόσο από ποιους ακριβώς, όσο με ποιους κανόνες και στη βάση ποιων αρχών λαμβάνει χρηματοδοτήσεις κάθε ΜΚΟ. Οι περισσότερες δεν βάζουν οριζόντιους αποκλεισμούς σε πιθανούς χρηματοδότες, αλλά θέτουν, ή μάλλον οφείλουν να θέτουν, κριτήρια και διαδικασίες, ώστε η χρηματοδοτική βάση τους να είναι ευρεία, κοινωνικά αντιπροσωπευτική και να μη δημιουργεί εξαρτήσεις. Όλες όμως οι οργανώσεις εξ ορισμού οφείλουν να αποκλείουν χρηματοδοτήσεις από πολιτικές παρατάξεις, πολύ δε περισσότερο από κόμματα ή ομάδες που διακηρύσσουν μίσος και υιοθετούν τη βία. Και όλοι όσοι διεκδικούν τον τιμητικό τίτλο της μη κυβερνητικής οργάνωσης οφείλουν να διαχειρίζονται με τον καλύτερο και πιο διαφανή τρόπο τα χρήματα που λαμβάνουν και τα οποία δεν τους ανήκουν προσωπικά. Καμία οργάνωση της κοινωνίας πολιτών δεν μπορεί να είναι το προσωπικό μαγαζάκι κανενός.

Τελικά έχει αξία να θυμίζει πάντα κανείς ότι πολλές είναι οι περιπτώσεις που ΜΚΟ έχουν αρνηθεί προσφορές για χρηματοδότηση, είτε από πολιτικές πηγές είτε από επιχειρήσεις και φορείς που δεν πληρούν κάποια κριτήρια. Ίσως μάλιστα οι απορρίψεις χρηματοδοτικών προτάσεων να είναι και περισσότερες από τις αποδοχές. Μια περίπτωση που δημοσιοποιήθηκε αφορούσε την προσπάθεια του τελευταίου υπουργού ΠΕΧΩΔΕ να «δωρίσει» σε συγκεκριμένες περιβαλλοντικές οργανώσεις μεγάλα ποσά από αδιαφανή ειδικό λογαριασμό του υπουργείου του. Η άρνηση κάποιων οργανώσεων να δεχθούν αυτή τη χρηματοδότηση περιέργως δεν προβλήθηκε αρκετά από τα μέσα ενημέρωσης…

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν τα παίρνουν από παντού και δίχως ηθικά όρια. Είναι πολλές οι οργανώσεις που υπηρετούν τον καλό σκοπό της προστασίας του κοινού μας περιβάλλοντος, με λίγα μέσα, πολλή προσωπική αφοσίωση, ξεκάθαρες διαδικασίες και ακλόνητο ήθος. Όχι, ο κόσμος μας δεν είναι γεμάτος με αήθεια, ανηθικότητα, διαφθορά και όλα τα κακά της Αποκάλυψης.

Ο ελεύθερος και αρρύθμιστος, ευρύς και ανοιχτός χώρος της κοινωνίας πολιτών είναι το βασίλειο της ποικιλότητας. Συλλογικότητες διαφόρων κοινωφελών σκοπών, νομικών μορφών, τρόπων και τόπων δράσης δημιουργούνται και ανθίζουν, ως ανάγκη έκφρασης και παρέμβασης μιας ελληνικής κοινωνίας που το πολιτικό μας σύστημα θέλει καθηλωμένη σε καναπέδες και οθόνες τηλεόρασης. Όπως όμως δυστυχώς συμβαίνει παντού, έτσι και τη δική μας κοινωνία πολιτών λυμαίνονται ομάδες και οργανώσεις που δεν λειτουργούν με διαφάνεια, αλλά μοιάζουν περισσότερο με «μαγαζάκια» προσώπων ή σκοπών άλλων από τους δηλωμένους. Τι μας ενδιαφέρει όμως τελικά; Μας ενδιαφέρουν εκείνες οι οργανώσεις που υπηρετούν σωστά τον καλό σκοπό τους. Οι άλλες ας εξαφανιστούν στη λήθη της παγερής αδιαφορίας μας.

Όλοι κρινόμαστε από το έργο μας. Και το ήθος μας. Δεν αρκεί λοιπόν να είμαστε τίμιοι, πρέπει και να δείχνουμε τίμιοι. Έχει άρα πολύ μεγάλη σημασία η διαφανής δημόσια λογοδοσία, ώστε να μην αφήνεται σε κανέναν επιτήδειο πεδίο δόξης, σπέκουλας και επικοινωνιακής εκμετάλλευσης στην πλάτη καμίας πτωχής, πλην όμως τιμίας οργάνωσης που προσφέρει πραγματικά σημαντικό έργο στην κοινωνία.

Δημοσιεύθηκε στις 26 Αυγούστου 2013 στο http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=27088

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ο Εμίρης πάει Οξιά… Τι δεν καταλαβαίνω;



Η (ιδιωτική) αγοραπωλησία της Οξιάς έγινε πολύ-πρωτοσέλιδο, γιατί απέδειξε ότι η Ελλάδα βγαίνει από τα σκοτάδια και πορεύεται με σιγουριά και αισιοδοξία προς το φωτεινό μονοπάτι των ξένων επενδύσεων. Και σύμπασα η Κυβέρνηση βρίσκεται στις αναπτυξιακές επάλξεις, ταξιδεύει σε Ανατολή και Δύση και μεσιτεύει για να βρεθούν αγοραστές για απούλητες ιδιωτικές περιουσίες.

Στον Εμίρη βέβαια κανείς δεν φαίνεται να είπε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν και νόμοι. Ούτε ότι αυτοί οι νόμοι λένε ξεκάθαρα πως αυτό το νησάκι δεν είναι απλά ένα δάσος, αλλά προστατευόμενη ζώνη με ειδικό καθεστώς προστασίας. Ούτε ότι τα ελληνικά δικαστήρια έχουν ξεκαθαρίσει πως τα ειδικά καθεστώτα προστασίας δεν μπορούν να αλλάζουν παρά μόνο για λόγους υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος ή για να ενισχυθούν και όχι για να «φωτογραφήσουν» κάποια ιδιωτική επένδυση. Ούτε βέβαια τού είπε κανείς τού Εμίρη ότι οι προστατευμένες με ειδικό καθεστώς περιοχές, οι εθνικοί δρυμοί και τα εθνικά πάρκα δηλαδή κυρίως, είναι λίγες (δες τις στο Οικοσκόπιο) και έχουν πραγματικά μεγάλη οικολογική αξία και ότι όλες οι οργανωμένες και ευνομούμενες κοινωνίες τού κόσμου προστατεύουν τα εθνικά τους πάρκα ως κόρες οφθαλμών. 

Κανένας δεν μας λέει γιατί αγοράζει τα προστατευόμενα ιδιωτικά νησάκια ο φίλος Εμίρης. Άλλοι λένε για μεγάλες τουριστικές επενδύσεις, άλλοι επειδή έχει πολλά παιδιά και θέλει εξοχικά παλάτια για το καθένα από αυτά

Είναι πιθανό ο Εμίρης να μη νοιάζεται για τις  νομοθεσίες και τις οικολογίες. Κάνει απευθείας συνεννοήσεις με τους εθνικούς μεσίτες και ζητάει ωραία οικόπεδα, καθαρά από «νομικά βάρη». Το πιθανότερο είναι ότι δεν θέλει να περιοριστεί στην αγροτική κατοικία των 80 τ.μ., ή στις εγκαταστάσεις περιβαλλοντικής ενημέρωσης, αναψυχής και μελισσοκομίας που επιτρέπει ο νόμος μας. Το πιθανότερο είναι να ζητήσει «φωτογραφική» αλλαγή της νομοθεσίας αυτής. Όπως άλλωστε κάνουν τόσα χρόνια πολλοί που θέλουν να επενδύσουν σε μια χώρα άνισων ευκαιριών και ανασφάλειας δικαίου, που αφήνει στο πλάι εκείνους που δίνουν τον καλό αγώνα για υγιείς, νόμιμες και περιβαλλοντικά βιώσιμες επενδύσεις.

Τώρα, αν αυτά τα νησάκια είναι κομμάτια παγκόσμιας σημασίας βιότοπων, εντάξει, στην κρίση πουλάμε και το σαλονάκι και το σκρίνιο, ακόμα και για να εισπράξουμε μόνο τα μεσιτικά...

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Βιταμίνες βίας σε ένα άρρωστο σύστημα



Δεν υπάρχει καμία καλή βία. Υπάρχει όμως μια βία που είναι χειρότερη από τις άλλες. Η βία που δηλώνει αρχές και καλούς σκοπούς. Αυτή η βία είναι τρομακτική. Γιατί καπηλεύεται το δικαίωμα όλων για κοινωνική ισότητα, δημοκρατία, ελευθερία, οικολογία. Γιατί δεν φέρνει ελευθερία, αλλά προκαλεί φόβο. Κλείνει τον κόσμο στα σπίτια του και αντισυσπειρώνει και δυναμώνει το ίδιο το σύστημα που δηλώνει ότι πολεμάει.

Είδαμε και θυμώσαμε με τα ματωμένα και πρησμένα από το ξύλο παιδιά που ονειρευτήκαν ότι θα μας απελευθερώσουν όλους από τα νύχια του συστήματος, θέλουμε δεν θέλουμε. Σήριαλ με πολλούς που ονειρεύονται τη διάχυτα βίαιη ανατροπή, αλλά τελικά καταλήγουν να δυναμώσουν την καταστολή, νομιμοποιώντας τη στη συνείδηση των πολλών.

Είδαμε και την επίθεση των 30 ή 40 ή 50 στο εργοτάξιο της εταιρείας χρυσοθήρων στη Χαλκιδική. «Ε, δεν ήταν επόμενο;», με ρώτησε. Όχι, δεν ήταν επόμενο. Δεν έπρεπε να είναι επόμενο. Και έπρεπε να καταδικαστεί ξεκάθαρα και δυνατά από όλους εκείνους που δίνουν τον αγώνα τους για το ωραίο δάσος που θα ξεριζωθεί. Γιατί η οικολογία δεν επιβάλλεται με απειλές, φωτιές και ξύλο. Η οικολογία είναι άλλος τρόπος ζωής, άλλος τρόπος σκέψης. Η οικολογία πείθει, αποδεικνύοντας το δίκιο της. Δεν δέρνει, δεν καίει, δεν απειλεί. Δεν κάνει αυτά που καταδικάζει.

Η φασιστική βία είναι εύκολη, γιατί απευθύνεται σε εντελώς πρωτόγονα και ανεπεξέργαστα ένστικτα που δεν καπηλεύονται το γενικό καλό και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δηλώνει απλά μίσος για τους «άλλους» και τους δέρνει, τους καίει, τους μαχαιρώνει. Χωρίς πολλές θεωρίες και βαθιές αναλύσεις, που άλλωστε είναι ακατανόητες για όσους τη στηρίζουν. Η βία όμως που καλεί ιδανικά, κοινωνικές δικαιοσύνες και θεωρίες αλληλεγγύης φέρνει ένα μοναδικό και συνταρακτικό  αποτέλεσμα: ανθρωποδιώχνει και δίνει βιταμίνες σε ένα σύστημα που στην πραγματικότητα είναι πολύ άρρωστο.

Η βία είναι απλά βία. Τίποτα άλλο.

Φωτο από http://harrisinc.me/tag/stop-violence/