Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Ματωμένοι ιππότες της πολιτικής βίας

Ήταν τέτοιο το σοκ, που δεν μπόρεσα να γράψω τίποτα όταν συνέβη. Όχι ότι τιμώ πολύ το μπλογκ μου τώρα τελευταία, αλλά όταν ένας πολιτικά ανώμαλος σκοτώνει τόσους ανθρώπους, δεν μπορείς απλά να μένεις σοκαρισμένος, αν δηλώνεις πολέμιος της βίας.


Διάβασα όμως τη διακήρυξή μίσους των 1.518 σελίδων, σκάλισα πολλή φιλολογία για την οργάνωση μασονικών ταγμάτων και τους εκτός εποχής ιππότες ναών και αγίων και κατέληξα στα εξής:
  • Είχαμε συνηθίσει στην ακροαριστερή τρομοκρατία, που όμως δεν μας έχει συνηθίσει σε μαζικά χτυπήματα, αλλά σε στοχευμένες επιθέσεις, με πολλές φονικές αστοχίες και κινδύνους για «αμάχους».
  • Ο ανοδικός αναβρασμός της τρομοκρατικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη φαινόταν εδώ και καιρό. Απλά δεν έχει εκδηλωθεί τώρα τελευταία. Στην Αμερική όμως δίνει κατά καιρούς μαζικά χτυπήματα.
  • Οι μεγάλες εθνικές ιδέες, ο παγγερμανισμός, ο πανσκανδιναβισμός, ο παντουρκισμός, ο πανσλαβισμός (αλλά και ο καθ’ ημάς ελληνικός εθνικισμός) δεν έχουν πεθάνει. Κοιμούνται σε περιόδους αφθονίας και ξυπνούν με απρόβλεπτες εκρήξεις σε περιόδους κρίσης.
  • Είτε ήταν οργανωμένος ο συγκεκριμένος φονιάς είτε όχι, η πολιτική βία που πρεσβεύει είναι μαζική, τυφλή και σπρώχνει την ανόρθωση πολιτικών συστημάτων που (ήθελα να πιστεύω πως…) αποτελούν ιστορία φρίκης, τουλάχιστον για την Ευρώπη.
  • Καμία δημοκρατική νομιμοποίηση δεν μπορεί να στηρίξει οποιασδήποτε προέλευσης πολιτική βία.
  • Καμία μορφή βίας, δεξιά ή αριστερή, δεν αποτελεί πολιτική πρόταση για μια καλύτερη κοινωνία.
 Δανείστηκα τη ματωμένη παλάμη είναι από εδώ.