Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Και μετά τον φόβο, τι;

Στις παιδικές μου διακοπές, στη Χαλκιδική, φοβόμουν κυρίως τα πιράνχας, τους λευκούς καρχαρίες και τα αυγουστιάτικα μπουρίνια. Φυσικά, πιράνχας και καρχαρίες δεν κολυμπούσαν εκεί, αλλά στο πανί του καλοκαιρινού σινεμά του χωριού. Φλερτάραμε όμως τα πιτσιρίκια με τα όρια του φόβου μας και βλέπαμε ταινίες τρόμου, για να καταλήξουμε το πρωί να κολυμπάμε στα ρηχά και πάλι να κοψοχολιαζόμαστε από τις υποθαλάσσιες επιθέσεις του ξαδέλφου μου.

Τριάντα χρόνια μετά και έχω εδώ και χρόνια ξεπεράσει τελείως τους φόβους μου για τα αρπακτικά και τις αγριάδες της φύσης. Δεν ήταν δύσκολο: απλά τα γνώρισα…

Φόβος: βασικό συναίσθημα απέναντι σε μια απειλή, γιος του Άρη και της Αφροδίτης και θεός του πανικού, δορυφόρος του Άρη
Phobos: Πειραματικό πυρηνικό πρόγραμμα, σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, αμερικάνικο πολεμικό πλοίο, πολεμιστής σε κόμιξ…

Τριάντα χρόνια μετά, οι φόβοι μεταλλάχθηκαν. Φοβάμαι πολύ τα μπουρίνια της μανιοκαταθλιπτικής δικής μας κοινωνίας. Φοβάμαι κάτι υπανθρώπινα αρπακτικά που αναπαράγονται στη μήτρα της κάθε εξουσίας. Φοβάμαι και τις εκπλήξεις του πλανήτη που αλλάζουμε.


Αυτούς τους φόβους δύσκολα τους παλεύεις, γιατί δεν μπορείς να τους γνωρίσεις.


Τρόμος 2007: το κοντέρ των νεκρών και των στρεμμάτων από καμένα δάση
Τρόμος 2008: η εικόνα του δολοφονημένου παιδιού και ο καπνός της Αθήνας που κάηκε
Τρόμος 2009: όταν γαζώθηκε από παντού η Γάζα
Τρόμος 2010: ο καταστροφικός λογαριασμός μιας ξιπασμένης Ελλάδας

Θέλω να πιστεύω πως πολεμάω τον φόβο! Για να μην έχει κανένας εξουσία πάνω μου.

Και αν νικήσω τους φόβους μου; Φοβάμαι να σκεφτώ την απόλυτη ελευθερία μου…


υ.γ. Άλλοι σύμμαχοι στον σημερινό πόλεμο κατά του φόβου είναι εδώ! Και η φωτο είναι από εδώ.

7 σχόλια:

Yannis Zabetakis είπε...

ils sont fous ces romains

http://environmentfood.blogspot.com/2011/02/blog-post_07.html

ΑΠΟΛΛΩΝ είπε...

Η ελευθερία ίσως ; :)

Καλημέρα σας !

Spy είπε...

Τρόμος 2011: ο απολογισμός μιας τζάμπα προσπάθειας.
Τρόμος 2031: το κρυφτό από τα παιδιά μας για να μην μας φάνε ζωντανούς...

Τσαλαπετεινός είπε...

Αναγνώριση των φόβων το πρώτο βήμα.
Το δεύτερο είναι να τους καταπολεμήσουμε. Αυτούς και κυρίως τις πηγές τους.

Theodota Nantsou είπε...

Γιάννη, ναι, είναι όλοι τρελοί (από φόβο). Όχι μόνο οι ρωμαίοι...

Απόλλων, αυτή η ελευθερία που δεν γνωρίζω είναι που φοβάμαι λιγουλάκι...

Spy, καλωσήρθες! Το κρυφτούλι από τα παιδιά μας που τώρα είναι παιχνίδι και σιγά σιγά θα μας γίνει εφιαλτική ανάγκη...

Γεια ρε Τσαλ! Θα τους τσακίσουμε τους φόβους μας. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος...

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Πολλοί έπιασαν το φόβο από την παιδική του προϊστορία - ο πρώτος φόβος δεν ξεχνιέται ποτέ φαίνεται.

Αυτό το χρονολόγιο του φόβου με τρομάζει

epikuros είπε...

Κα Θεοδώτα Νάτσιου,
Eλπίζω να έχω την άδειά σας να διαβάσω στην αυριανή εκπομπή radioblogspot στο Δημοτικό ραδιόφωνο Πολυγύρου την δική σας προσέγγιση.
Υπέροχη η προσπάθεια όλων σας και θα ήθελα να αποχαιρετίσω τα ερτζιανά με ένα αισιόδοξο μήνυμα.
Σας περιμένω λοιπόν εδώ http://www.poligiros.gr/ 8 με 10 Πέμτης βράδυ.
Ευχαριστώ πολύ.
Υ.Σ. συγχωρήστε μου την αντιγραφή του μηνύματος σε όσους έχω διαλέξει τις αναρτήσεις , όμως «φοβάμαι» πως ο χρόνος δεν αρκεί να αφήσω όσα μου βγάζει ο καθένας σας χωριστά.
Βαγγέλης Μίχος