Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Bailout Greece, not the banks!

Εκστρατεία του δικτύου ηλεκτρονικού ακτιβισμού Avaaz, με στόχο τη σύνοδο των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης. Αρχικός στόχος ήταν οι 100.000 υπογραφές και σε μια μέρα ανέβηκε στις 350.000! Όχι, οι λιγότερες υπογραφές είναι από Ελλάδα. Οι περισσότερες είναι από Ιταλία και Γαλλία...

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Αλληλεγγύη

Πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν ήταν ποτέ η δηλωμένη εργασία και περιουσία. Ήταν η αδήλωτη, η «μαύρη». Η οικονομία που συναλλάσσεται ιδιωτικά, σε σπίτια, κρύπτες και παράβυστα. Από τσέπη σε τσέπη και λογαριασμό σε λογαριασμό, με φακελάκια ή μέσα σε κούτες από πάνες…

Η «ειδική εισφορά αλληλεγγύης» δεν χτυπάει το πραγματικό χρήμα της οικονομίας, χτυπάει μόνο αυτό που «βλέπει». Το καθαρό και δηλωμένο. Το νόμιμο και αυτό που ήδη φορολογείται. Την «αλληλεγγύη» υποχρεώνεται να τη δείξει ο νόμιμος, ανεξάρτητα από το ύψος του εισοδήματός του και την οικογενειακή και περιουσιακή του κατάσταση, προς ποιον; Άγνωστο…

Και όταν όλοι γνωρίζουμε τη μαύρη οικονομία που συνεχίζει να συναλλάσσεται απτόητη, τι ακριβώς μας λέει το Υπουργείο Οικονομικών; Κάτι περίπου «αν δεν το δηλώσεις, μπορείς να το σώσεις» και να σωθείς; Κάτι τέτοιο, αλλά δεν το πιάνω ακριβώς…

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Ματωμένοι ιππότες της πολιτικής βίας

Ήταν τέτοιο το σοκ, που δεν μπόρεσα να γράψω τίποτα όταν συνέβη. Όχι ότι τιμώ πολύ το μπλογκ μου τώρα τελευταία, αλλά όταν ένας πολιτικά ανώμαλος σκοτώνει τόσους ανθρώπους, δεν μπορείς απλά να μένεις σοκαρισμένος, αν δηλώνεις πολέμιος της βίας.


Διάβασα όμως τη διακήρυξή μίσους των 1.518 σελίδων, σκάλισα πολλή φιλολογία για την οργάνωση μασονικών ταγμάτων και τους εκτός εποχής ιππότες ναών και αγίων και κατέληξα στα εξής:
  • Είχαμε συνηθίσει στην ακροαριστερή τρομοκρατία, που όμως δεν μας έχει συνηθίσει σε μαζικά χτυπήματα, αλλά σε στοχευμένες επιθέσεις, με πολλές φονικές αστοχίες και κινδύνους για «αμάχους».
  • Ο ανοδικός αναβρασμός της τρομοκρατικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη φαινόταν εδώ και καιρό. Απλά δεν έχει εκδηλωθεί τώρα τελευταία. Στην Αμερική όμως δίνει κατά καιρούς μαζικά χτυπήματα.
  • Οι μεγάλες εθνικές ιδέες, ο παγγερμανισμός, ο πανσκανδιναβισμός, ο παντουρκισμός, ο πανσλαβισμός (αλλά και ο καθ’ ημάς ελληνικός εθνικισμός) δεν έχουν πεθάνει. Κοιμούνται σε περιόδους αφθονίας και ξυπνούν με απρόβλεπτες εκρήξεις σε περιόδους κρίσης.
  • Είτε ήταν οργανωμένος ο συγκεκριμένος φονιάς είτε όχι, η πολιτική βία που πρεσβεύει είναι μαζική, τυφλή και σπρώχνει την ανόρθωση πολιτικών συστημάτων που (ήθελα να πιστεύω πως…) αποτελούν ιστορία φρίκης, τουλάχιστον για την Ευρώπη.
  • Καμία δημοκρατική νομιμοποίηση δεν μπορεί να στηρίξει οποιασδήποτε προέλευσης πολιτική βία.
  • Καμία μορφή βίας, δεξιά ή αριστερή, δεν αποτελεί πολιτική πρόταση για μια καλύτερη κοινωνία.
 Δανείστηκα τη ματωμένη παλάμη είναι από εδώ.

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Χρονικό (άλλης) μιας παράλογης σύλληψης

Προχθές το βράδυ, ο Μιχάλης πήρε το ποδήλατό του και έφυγε από το γραφείο του για να πάει σπίτι. Η Αθήνα ήταν πνιγμένη στα χημικά που η Αστυνομία έριχνε αδιακρίτως. Λίγα λεπτά αργότερα, κάπου στη Διον. Αρεοπαγίτου, έκαναν ντου τα ΜΑΤ. Χτύπησαν κόσμο και καφετέριες, έριξαν χημικά παντού, έβρισαν και γενικά έβγαλαν το άχτι τους.

Είδαν κάπου και τον Μιχάλη, νέο παιδί, με σακίδιο, φουντωτό μαλλί, ξέρετε, prima facie ύποπτο… Τον κυνήγησαν και τον στρίμωξαν σε μια καφετέρια. Αυτόπτης μάρτυρας είπε πως ο Μιχάλης ανέβασε τα χέρια για να καλύψει το κεφάλι του, ξέρετε… αντίσταση κατά της αρχής. Είπε και ότι φώναζε «δεν έκανα τίποτα, δεν έκανα τίποτα», ξέρετε… εξύβριση. Του κλωτσούσαν το ποδήλατο και τον χτυπούσαν παντού για κάποια λεπτά, πριν τον χώσουν στην κλούβα και τον οδηγήσουν στη ΓΑΔΑ. Ο Μιχάλης ευτυχώς πρόλαβε να στείλει ένα sms σε συνάδελφό του.

Οι κατηγορίες που τον βαραίνουν είναι αντίσταση κατά της αρχής, διατάραξη δημόσιας ειρήνης και απόπειρα βιαιοπραγίας κατά οργάνων της τάξης. Το εντελώς ανήκουστο όμως είναι ότι βρέθηκε αστυνομικός να καταθέσει ότι είδε τον Μιχάλη μιάμιση ώρα πριν τη σύλληψη, να πετάει πέτρες κάπου στην Αμαλίας. Στην πραγματικότητα, ο Μιχάλης εκείνη την ώρα ήταν στο γραφείο του, κάπου στο τέρμα της Φιλελλήνων.

Όπως οφείλεται στον κάθε άδικα κατηγορούμενο, συνάδελφο ή φίλο, σηκώθηκε μεγάλη αντίδραση από την περιβαλλοντική οργάνωση στην οποία δουλεύει ο Μιχάλης. Οι συνεργάτες του που τον είδαν στην Ευελπίδων έμαθαν και για κάποιον άλλο συλληφθέντα που έφαγε τόσο ξύλο, ώστε η ΕΛΑΣ δεν τον παρουσίασε στην Ευελπίδων, μιας και δεν ήταν πολύ εμφανίσιμος… Έμαθαν και για άλλους που δεν πρόλαβαν να στείλουν sms σε φίλους και συγγενείς και ίσως κανένας να μη γνώριζε πού βρίσκονται…

Ο Μιχάλης είχε την τύχη να δουλεύει σε περιβάλλον που νοιάζεται τους ανθρώπους και θα κινήσει γη και ουρανό για να τον βγάλει από κει μέσα. Είχε την τύχη να δει φίλους που του συμπαραστέκονται στην εντελώς ξεκάρφωτη και απρόκλητη περιπέτειά του. Άλλοι δεν έχουν αυτή την τύχη. Τι γίνεται με αυτούς;

Δείτε: Ανακοίνωση WWF για τον Μιχάλη
tvxs για τον Μιχάλη

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Θύματα

Το νωπό φευγιό τους αδειάζει μια κοινωνία που πια σκοτώνει για ένα σχετικό τίποτα: Άγνωστος μετανάστης, Μανώλης Καντάρης, Γιώργος Σκυλογιάννης, Γιάννης Ευαγγελινέλης, Παρασκευή Ζούλια, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδας Τσακάλης, Χαμί Νατζαφί, Αλέξης Γρηγορόπουλος, σίγουρα και άλλοι...

Τα σημάδια τους είναι για πάντα η μαύρη μνήμη μιας απλωμένης οργής για τον "εχθρό" άλλο: Περικλής Μανιάτης, Διονυσία Σαραφάδη, Αλέξανδρος Πετρόφ, Γιάννης Καυκάς, Κωνσταντίνα Κούνεβα, πολλοί άλλοι ακόμα, όλοι εμείς οι υπόλοιποι...

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Και μετά τον φόβο, τι;

Στις παιδικές μου διακοπές, στη Χαλκιδική, φοβόμουν κυρίως τα πιράνχας, τους λευκούς καρχαρίες και τα αυγουστιάτικα μπουρίνια. Φυσικά, πιράνχας και καρχαρίες δεν κολυμπούσαν εκεί, αλλά στο πανί του καλοκαιρινού σινεμά του χωριού. Φλερτάραμε όμως τα πιτσιρίκια με τα όρια του φόβου μας και βλέπαμε ταινίες τρόμου, για να καταλήξουμε το πρωί να κολυμπάμε στα ρηχά και πάλι να κοψοχολιαζόμαστε από τις υποθαλάσσιες επιθέσεις του ξαδέλφου μου.

Τριάντα χρόνια μετά και έχω εδώ και χρόνια ξεπεράσει τελείως τους φόβους μου για τα αρπακτικά και τις αγριάδες της φύσης. Δεν ήταν δύσκολο: απλά τα γνώρισα…

Φόβος: βασικό συναίσθημα απέναντι σε μια απειλή, γιος του Άρη και της Αφροδίτης και θεός του πανικού, δορυφόρος του Άρη
Phobos: Πειραματικό πυρηνικό πρόγραμμα, σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, αμερικάνικο πολεμικό πλοίο, πολεμιστής σε κόμιξ…

Τριάντα χρόνια μετά, οι φόβοι μεταλλάχθηκαν. Φοβάμαι πολύ τα μπουρίνια της μανιοκαταθλιπτικής δικής μας κοινωνίας. Φοβάμαι κάτι υπανθρώπινα αρπακτικά που αναπαράγονται στη μήτρα της κάθε εξουσίας. Φοβάμαι και τις εκπλήξεις του πλανήτη που αλλάζουμε.


Αυτούς τους φόβους δύσκολα τους παλεύεις, γιατί δεν μπορείς να τους γνωρίσεις.


Τρόμος 2007: το κοντέρ των νεκρών και των στρεμμάτων από καμένα δάση
Τρόμος 2008: η εικόνα του δολοφονημένου παιδιού και ο καπνός της Αθήνας που κάηκε
Τρόμος 2009: όταν γαζώθηκε από παντού η Γάζα
Τρόμος 2010: ο καταστροφικός λογαριασμός μιας ξιπασμένης Ελλάδας

Θέλω να πιστεύω πως πολεμάω τον φόβο! Για να μην έχει κανένας εξουσία πάνω μου.

Και αν νικήσω τους φόβους μου; Φοβάμαι να σκεφτώ την απόλυτη ελευθερία μου…


υ.γ. Άλλοι σύμμαχοι στον σημερινό πόλεμο κατά του φόβου είναι εδώ! Και η φωτο είναι από εδώ.