Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Κάνε μου λιγάκι μμμ...

Η Βασίλω επαγγέλεται ότι καθαρότερο βάζει ο νους: είναι καθαρίστρια. Εξηντάρα, ταλαίπωρη και αναγκεμένη από το μεροκάματο της σκάλας και της σφουγγαρίστρας. Οικονομικά εξαρτημένη από τα μέσα μεταφοράς που με μια σχετικά φθηνή κάρτα την πάνε και τη φέρνουν στο Μπραχάμι από τη δουλειά. Ήταν σήμερα στο λεωφορείο και μετρούσε τα μεροκάματα που έχασε σε ταξί και ακυρώσεις, αυτές τις μέρες με τις απεργίες και τις στάσεις εργασίας.

Στην Αθήνα που παραμένει στολισμένη με τα βρώμικά της, οι απεργίες των μεταφορικών πρόσθεσαν χάος, φασαρία, αέρια βρώμα, οργή και αδικία. Αδικία, γιατί μπορεί εγώ να περπατάω μια ώρα μέχρι το γραφείο μου, μπορεί ο γείτονας να κατεβαίνει Ομόνοια με το αυτοκίνητό του και η παλιά συμμαθήτρια να πληρώνει ταξί κάθε μέρα χωρίς να φαληρίσει. Καμία Βασίλω όμως δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι μόνο περιβαλλοντική αναγκαιότητα και σίγουρα όχι πολυτέλεια μιας χορτασμένης κοινωνίας. Είναι μια πολύ σημαντική κοινωνική παροχή.

Όμως, όπως η κρίση απλώνεται άνισα, έτσι και τις δίκαιες ή άδικες διεκδικήσεις του σχεδόν οποιουδήποτε τις χρεώνεται η κάθε Βασίλω που δεν έχει στον ήλιο μοίρα.

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Αθήνα, σήμερα...

Ώρα 10:11 και στο μετρό κάποια φοβάται την ιδέα της βροχής...
Ή πάει στην πορεία ;



Μεσημεράκι βροχερό στην Αμαλίας.
Kρυφτούλι και κυνηγητό, αλλά με αληθινές φωτιές και  χημικά...

Νωρίς το απόγευμα στη Βουκουρεστίου και Σταδίου.
Παρατημένο σακίδιο πλημμυρισμένο στο κόκκινο και σταγονίτσες στο πλακόστρωτο.
Μπογιά ή αίμα;

Κάψτε, σπάστε, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε!

Όχι... πάει η ανακύκλωση!

Σώθηκε τουλάχιστον η ανακύκλωση στη γειτονιά μου
και περιμένει (μέρες) τον εκλογικώς ηττηθέντα δήμαρχο να την αξιοποιήσει