Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Ο διανοούμενος του βιασμού


Αναρωτιέται:

  1. "Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός από την κοπέλα που προκαλεί. Τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν."

  2. "Γιατί να κλείνουν στη φυλακή τον βιαστή κι όχι την κοπέλα; Αφού η φύση τον σπρώχνει να επιτεθεί. Δεν είναι ωραίο πράγμα η επίθεση;"

  3. "Ποιος είναι ο πιο ζωντανός άνθρωπος; Ο γερο ηλίθιος που κάθεται σπίτι του και δεν έχει κανέναν ερωτισμό μέσα του ή εκείνος που ρισκάροντας τη ζωή του, την ίδια την ελευθερία του, επιτίθεται σε ένα πλάσμα σεξουαλικό και θέλει να το φιλήσει, να το αγκαλιάσει;"
Τις δυο λοιπόν φορές που μου επιτέθηκαν στον Εθνικό Κήπο, τους προκάλεσα εγώ με το τζιν, το φθαρμένο αθλητικό παπούτσι και το φαρδύ μπλουζάκι μου. Και αυτό ήταν πράξη ερωτισμού στην οποία εγώ η άσχετη δεν ανταποκρίθηκα. Και όσες κοπέλες ντύνονται όπως σε εκείνες αρέσει, πρέπει να είναι έτοιμες για την "ανδρική ανταπόκριση", γιατί εκείνες την προκάλεσαν. Γιατί για τον διανοούμενο κύριο Τσόκλη, που θεωρητικολογεί για τον έρωτα άλλων, το όχι της κοπέλας κρίνεται από το ντυσιμό της και από την ορμή που προκαλεί στον άντρα. Είναι άλλωστε γνωστό πως οι γυναίκες δεν εννοούν ότι λένε. Ή ίσως και να μην ξέρουν τι εννοούν, ο άντρας ξέρει.
Προφανώς για τον διανοούμενο, αυτοαποκαλούμενο "αναρχικό" κύριο Τσόκλη, όσες γυναίκες πραγματικά δεν θέλουν, καλά θα κάνουν να φορέσουν καμία μπούργκα. Γιατί ζούμε σε κόσμο που οι άντρες αποφασίζουν τι θέλουν οι γυναίκες και οι γυναίκες καλά θα κάνουν να το δεχτούν. Γιατί η σεξουαλική επίθεση δεν είναι βιασμός, είναι ωραία ερωτική πράξη. Και ο κύριος Τσόκλης δεν είναι ούτε ανώμαλος, ούτε φαλλοκράτης. Είναι θεωρητικός ενός έρωτα που δεν υπάρχει πουθενά στον βιασμό.
Κρίμα στην ΕΡΤ που προέβαλε αυτή τη συνέντευξη.

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Στοίχημα

Δέχομαι στοιχήματα:
πότε και σε ποιανού το κεφάλι θα πέσει ο ωραίος φοίνικας στη Φιλελλήνων;

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Ιστορικό ξύπνημα

Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς, όπου και αν ζει, όποιον θεό κι'αν προσκυνάει, το σημερινό "ξύπνημα" της Παναγίας Σουμελά από τον Οικουμενικό Πατριάρχη γράφεται στην ιστορία και, τουλάχιστον στη δική μου, μνήμη για πάντα. Όπως για πάντα έχω στα μάτια μου την εικόνα αυτού του θαυμάσιου μοναστηριού που χτίστηκε στην καρδιά του βράχου και φαίνεται λες και κάθεται μόνιμα πάνω σε ένα σύνεφο.

Από το ίντερνετ παρακολούθησα τη λειτουργία και τον λόγο του Πατριάρχη που ήταν χέρι φιλίας και ειρήνης προς όλους, στα ελληνικά και τα τουρκικά. Με τη βαριά ιστορία που έζησαν τα βουνά του Πόντου και ο λαός τους, είναι πολύ πιο εύκολο το μίσος, παρά η καταλλαγή και η συνύπαρξη. Εγκαινιάζοντας όμως τη νέα ιστορία του σημαντικότερου μνημείου του Πόντου, ο Πατριάρχης δίνει με τον πιο συγκινητικό και άμεσο τρόπο το σήμα μιας νέας αρχής.

Την ωραία φωτογραφία οφείλω στον Νίκο Μαγγίνα και τον ευχαριστώ πολύ.

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Ιδιωτικές παραλίες

Και φέτος, στην ίδια, φανταστική παραλία. Από εκείνες που ο πολύς κόσμος δεν ξέρει, κάπου χαμένη στην άκρη ενός χωματόδρομου. Από εκείνες που πιστεύεις πως δεν υπάρχουν κοντά στην Αθήνα...

Και στον ίδιο σκιερό βράχο, αφήσαμε τα πράγματά μας για να βουτήξουμε τις κορμάρες μας στη θάλασσα. Φέτος βέβαια, ο βράχος φιλοξενούσε ένα μπαλωματοτσάντιρο, που κρεμόταν από τα βράχια και καρφωνόταν στην άμμο. Το είχε στήσει κάποιος από τους ιδιοκτήτες των πεντέξι βιλών που είναι φρεσκοχτισμένες εκεί. Το τσαντιράκι σκιερό μεν, αλλά αναντίστοιχης καλλονής με τη βίλα του ιδιοκτήτη του. Φεύ! Αφήναμε τα πράγματα και βουτούσαμε...

"Βλέπω πως αυτές τις μέρες κάνετε κατάχρηση της σκιάς μας!", γκρίνιαξε με συγκρατημένο θυμό η κατ' ελπίδα ιδιοκτήτρια της παραλίας, όταν μεσημεράκι κατέβηκε την ώρα που ετοιμαζόμασταν ν'ανέβουμε το χωματοδρομάκι.

"Μη με κοιτάτε έτσι, ξέρω ότι δεν ανήκει σε κανέναν η παραλία, αλλά θα μπορούσατε να πάτε πιο πέρα και να φέρνετε ομπρέλλα!", συνέχισε για να με δοκιμάσει.

"Δεν μιλάτε, ε; Τι με κοιτάτε έτσι; Σα δεν ντρέπεστε, έχετε και παιδιά!". Ήταν φανερό ότι ανέβασε γκάζια με τη σιωπή μου...

Άντε και του χρόνου πάλι στην ίδια, δημόσια, παραλία!

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Απρόβλεπτα καλοκαίρια

Ένα από τα πιο απρόβλεπτα καλοκαίρια, το φετινό αποδόθηκε εύκολα στην κλιματική αλλαγή. Προφανής φταίχτης, αυτό το κολοσσιαίο πλανητικό πρόβλημα που γέννησε και συνέχεια τονίζει ο δικός μας τρόπος ζωής, έφερε τα πάνω κάτω σε κάθε ήπειρο.

Όπως η κατάξερη Ελλάδα το 2007, έτσι και η Ρωσία φέτος αχνίζει από ασύλληπτες μεγα-πυρκαγιές που σε χρόνο μηδέν βγαίνουν εκτός ελέγχου. Μια χθεσινή μάλιστα άναψε από κεραυνό και καίει κοντά σε πυρηνικούς σταθμούς…

Ειδικά η Ρωσία, με τα αχανή βόρεια δάση κωνοφόρων, τις τάϊγκες, ζούσε πάντα με τον φόβο της φωτιάς. Το 1972, όταν πάλι άναψαν οι υποβαθμισμένοι τυρφώνες γύρω από τη Μόσχα, έγινε χαμός από νέφη καπνού που σκέπασαν την κόκκινη πρωτεύουσα και πέταξαν σε τόπο χλοερό καμιά πενηνταριά ψυχές…

Επειδή ακριβώς η ρωσική κλίμακα των πραγμάτων είναι αχανής, το ανώτατο Σοβιέτ της δεκαετίας του ’30 πρωτοπόρησε στη δασοπυρόσβεση. Δημιούργησε το σώμα των αερομεταφερόμενων δασοκομάντος, την τρομερή Αβιαλέσοοχράνα (ρωσιστί: Авиалесоохрана). Αυτοί οι θηριώδεις αγριάνθρωποι που ήταν ορκισμένοι φύλακες των πολύτιμων ρωσικών δασών πηδούσαν με αλεξίπτωτο στην καρδιά της πυρκαγιάς και στα γύρω χωριά, οργάνωναν τη δασοπυρόσβεση και έπεφταν με φτυάρια και αξίνες στο καπνιστό δάσος για να κόψουν τη δύναμη της φωτιάς.

Όπως όλοι κραύγασαν στην Ελλάδα του 2007, έτσι και στη Ρωσία, η κρατική συρρίκνωση συμπαρέσυρε και τη δασοπροστασία. Η Αβιαλέσοοχράνα δεν διαθέτει πλέον τις στρατιές ορκισμένων δασοκομάντος που έπεφταν απ’ τον αέρα στη φωτιά. Ούτε και σύγχρονα μέσα διαθέτει, παρά μόνο κάτι σοβιετικά ελικόπτερα και διπλάνα και εξοπλισμό που μοιάζει αστείος μπροστά στις σούπερ στολές των αμερικανών πυροσβεστών. Στη Ρωσία όμως η εκχώρηση κρατικών υποχρεώσεων σε ιδιώτες έχει χτυπήσει ακραίες καταστάσεις, αφού η πυροπροστασία δασών που έχουν νοικιαστεί σε ιδιώτες για εκμετάλλευση αποτελεί ευθύνη του ενοικιαστή. Σιγά μην επενδύσει ο ιδιώτης, για να προστατεύσει ένα δάσος που ίσως και να τον συμφέρει να καεί!

Πυρόπληκτη η αδελφή Ρωσία, όπως πριν τρία καλοκαίρια η μάνα Ελλάδα. Μάλλον από κοινού και χώρια, θύματα της κλιματικής αλλαγής.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, το μόνο προβλέψιμο στην κλιματική αλλαγή δεν είναι ούτε οι ξηρασίες, ούτε οι πλημμύρες, ούτε οι τυφώνες. Το μόνο προβλέψιμο, είναι ότι η κλιματική αλλαγή θα είναι εντελώς απρόβλεπτη!