Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Τα χάλια μας

Ο φίλος μου Λευτέρης Παπαγιαννάκης μου έστειλε ένα ωραίο κείμενο που ονομάζει "σώψυχα". Το μοιράζομαι μαζί σας.
__________________________________
Καιρό τώρα με «τρώει» να γράψω κάτι για να το βγάλω αυτό το ακατανόητο βάρος που έχω μέσα μου. Σε αυτή την χώρα σχεδόν όλοι γράφουμε: βιβλία, άρθρα, παρεμβάσεις, blog κτλ. Δεν το έκανα γιατί θεωρούσα ότι δεν είναι και τίποτα πρωτότυπο. Τελικά το κάνω γιατί είναι καλύτερο από την εναλλακτική: να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι.

Η αφορμή, βέβαια, τα χθεσινά (5/5/2010) και ο άδικος χαμός ανθρώπων, το εάν είναι εργαζόμενοι, αφεντικά, πλούσιοι, φτωχοί, κλέφτες, ενάρετοι κτλ, άνευ σημασίας, απλά άνθρωποι.

Σκέφτομαι ότι, τελικά είμαστε μια χυδαία χώρα με χυδαίους πολίτες, η οποία ζει στο ένδοξο παρελθόν της και θεωρεί ότι όλος ο κόσμος της χρωστάει επειδή «γέννησε» την δημοκρατία, επειδή είχε 400 χρόνια τουρκοκρατία, επειδή υπέφερε στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, επειδή ξένες δυνάμεις της επέβαλαν στρατιωτική δικτατορία. Κι όμως αυτή η χώρα όλα τα σημαντικά αυτά κεφάλαια τα ξεφτίλισε μετά με την στάση της, την στάση των πολιτικών της και των πολιτών της.

Η δημοκρατία που «γέννησε» η Ελλάδα, πριν 2000 και πλέον χρόνια, στην εποχή μας συνοψίζεται σε έναν αστείο νόμο περί ευθύνης υπουργών, μετά την Τουρκοκρατία παλέψαμε σε πιο άρμα θα δεθούμε (αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα), μετά τον β’ παγκόσμιο οδηγηθήκαμε σε εμφύλιο, την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη προσπαθούσε να ορθοποδήσει και στην μεταπολίτευση δεν χρειάζεται να πω τι έχουμε καταφέρει. Μην προσπαθήσει να απαντήσει ότι βρεθήκαμε στο επίκεντρο γεωστρατηγικών επιλογών άλλων, γιατί μόνοι μας σκοτώναμε ο ένας τον άλλο.

Στην εποχή μας έχουμε φτάσει να χάνει κόσμος την ζωή του λόγω οπαδικής προτίμησης, σε κάθε αθλητική συνάντηση πέφτει ξύλο και δεν έχει ληφθεί ποτέ κανένα σοβαρό μέτρο. Στην Αγγλία απέκλεισαν τις ομάδες τους μέχρι να βελτιώσουν την κατάσταση. Εδώ κάθε πρόεδρος κάνει ότι γουστάρει χρησιμοποιώντας τον αριθμό των οπαδών της ομάδας ως πολιτικό επιχείρημα! Φοβερή πρόοδος για την κοιτίδα της δημοκρατίας.

Για να μην μιλήσουμε για τον άθλιο τοπικισμό μας. Οι βουλευτές Πειραιά «πρέπει» να είναι μανιάτες και άλλα τέτοια χαριτωμένα λες και δεν είναι εθνικοί βουλευτές (επιστροφή στην πόλη-κράτος?).

Αφήστε πια την θρησκοληψία μας. Η εκκλησία παίζει έναν πολύ σημαντικό πνευματικό ρόλο, για όποιον το επιθυμεί. Εμείς έχουμε καταφέρει να την κάνουμε μέρος του πολιτικού συστήματος, στο οποίο τίποτα δεν γίνεται χωρίς την ευλογία της. Τι να πρωτοπούμε: παραδικαστικό, βατοπέδι κτλ

Δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να γίνει και πώς. Είμαι όμως σίγουρος ότι δεν πρέπει να συνεχίσει το ίδιο βιολί. Έχουμε φοβερές ιδεοληψίες και τρέλα μεγαλείου. Είμαστε κακομαθημένοι, αγενείς, ξενόφοβοι, φανατικοί. Είμαστε «λίγοι». Νομίζουμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους και ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας.

Ε λοιπόν δεν είμαστε.
Λευτέρης Παπαγιαννάκης

Σημ. Η φωτό είναι (πάλι) του Ιάσονα Κάντα

Όχι άλλη βία!!!

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Σήμερα πενθώ

Σήμερα πενθώ. Και νομίζω πως θα πενθώ για πάντα.

Πενθώ για τους τρεις που χάθηκαν. Πενθώ για τη συλλογικότητα και κοινωνική αλληλεγγύη που ποτέ δεν είχαμε. Πενθώ για το δικαίωμα στην εργασία που είναι καθαρά ατομικό και δεν πα να ψοφήσει ο άλλος. Πενθώ για τη συλλογική αγριότητα που όταν θίγονται τα ατομικά μας δικαιώματα διψάει για αίμα και λοιδωρεί όσους παρακαλάνε για σωτηρία. Πενθώ για τα άκρα της Βουλής που χθες τσακώθηκαν για την πολιτική ταυτότητα των φονιάδων. Πενθώ επειδή το δικαίωμά μου στην απεργία αφαιρεί με βία το δικαίωμα του άλλου στην εργασία. Πενθώ επειδή υπάρχουν αδειοδοτημένοι εργασιακοί χώροι χωρίς συστήματα ασφάλειας. Πενθώ επειδή κάποιος φαίνεται πως δεν επέτρεψε στους εργαζομένους να εκκενώσουν την τράπεζα, όταν ακόμα υπήρχε χρόνος ζωής.

"Μην ανησυχείς, φαίνεται πως ήταν ψέματα η είδηση για τους νεκρούς. Τη μετέδωσε το BBC για να χτυπήσει τον αγώνα των εργαζομένων", μου είπε στο τηλέφωνο. Αλλά ή Αθήνα ήταν ήδη μαύρη από την αγριότητα. Έτσι κι'αλλιώς οι θεωρίες διεθνούς συνωμοσίας εναντίον της Ελλάδας ποτέ δεν μου έλεγαν τίποτα.

Είμαι σίγουρη πως δεν θα ξαναπάω σε πορεία για το δίκιο του εργάτη. Θα πηγαίνω μόνο σε πορείες ειρήνης και αφοπλισμού και σε διαμαρτυρίες για το περιβάλλον (θα κάνω τον κούκο μαζί με άλλους τρεις...). Αρκετά με τα πολιτικά καπελώματα και την αγριάδα. Αρκετά με τη λατρεία του δικού μας δικαιώματος που υπερισχύει του δικαιώματος οποιουδήποτε άλλου στη δουλειά και τη ζωή.

"Happy new fear", μου είπε σήμερα ο Τομ που δηλώνει πως βρίσκεται σε μόνιμη απεργία, στην Irish Republic of Plaka.

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Εμείς, αυτοί και τα χρέη μας

Συνάδελφος μου έστειλε αυτό το πολύ γραφυρό γράφημα για τα χρέη που βαραίνουν εμάς και τους εταίρους μας. Από τους New York Times.