Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

O αριστερός που λείπει

Μέσα στην εθνική ήττα και θλίψη, κάποιοι παλιοί του συμμαθητές θυμήθηκαν χθες τον αριστερό που, ειδικά τώρα, λείπει πολύ… Για την εκδήλωση μνήμης του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, η αίθουσα στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων αποδείχθηκε πολύ μικρή.

Για όσους τον θυμούνται χωρίς την ωραιοποίηση που συνοδεύει κάθε απουσία, ο Παπαγιαννάκης είναι ότι ποτέ δεν ήταν η αριστερά: ο οραματιστής του συγκεκριμένου. Ένας αριστερός χωρίς αριστερά, όπως ωραία είχε γράψει ένας σύντροφός του. Ένας αριστερός με ορατό όραμα έναν καλύτερο κόσμο, τόσο ξεκάθαρο που μπορούσε να σου τον διηγηθεί, ένα βράδυ στο μικρό εστιατόριο κοντά στο ευρωκοινοβούλιο.

Αν σήμερα πολλοί κόπτονται για την πρόβλεψη της οικονομικής κρίσης, τη χαζομάρα της πολιτικής της διαρκούς ανάπτυξης, το οικονομικό έγκλημα της Ολυμπιάδας 2004 ή την πατρότητα πολλών οικολογικών μαχών, ο Παπαγιαννάκης ήταν εκεί πολύ πριν από όλους.

Την τελευταία φορά που τον είδα, είπε πως η πολιτική και η οικολογία  χρειάζονται νέο αίμα και όχι το δικό του, το "παλιό". Από τότε, ψάχνω αυτό το νέο αίμα και καταλαβαίνω πως τελικά το δικό του δεν πάλιωσε ποτέ...

Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

Ένα δάσος για όλους!

Βόλτα σε ένα δάσος που λες ότι δεν μπορεί να υπάρχει στην Αθήνα...

Το Αισθητικό Δάσος Καισαριανής δεν υπήρχε πριν την κατοχή. Φυτεύθηκε από δεκάδες εθελοντές, προσκοπάκια, ορειβάτες και φυσιολάτρες. Ψηλό, ολοζώντανο και πανέμορφο, το δάσος βλέπει την Αθήνα. Και οι πεζοπόροι που θέλουν δάσος χωρίς σκουπίδια, καφετέριες και λοιπά θορυβώδη, μπορούν σε λίγα λεπτά από την πολυκατοικία τους να πεταχτούν εκεί για ένα ωραίο περπάτημα στη φύση!

Αν και το αισθητικό δάσος κινδυνεύει μόνο από πυρκαγιές, το υπόλοιπο βουνό και οι γύρω γη έχει μπει στο μάτι πολλών. Γιατί στην Ελλάδα μπορεί να φωνάζουμε για τα βουνά και τα δάση που χάνουμε, αλλά στην πράξη η γη «αξίζει» μόνο ως οικόπεδο, όχι ως οικοσύστημα…


Ας ηρεμήσει λίγο το μάτι μας!

Έλαβα από τον Προκόπη και με μεγάλη χαρά αναρτώ την εξής έκκληση:

Αγαπητοί φίλοι,

Μόλις άρχισε η συλλογή υπογραφών, για να πιεστεί η κυβέρνηση και οι δήμοι να κάνουν πράξη τα όσα πρέπει, για την απαράδεκτη κατάσταση στο θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. To κείμενο έχει ως εξής:

Ζητώ από την Πολιτεία να δράσει άμεσα και να προχωρήσει στην αποκαθήλωση όλων των παράνομων υπαίθριων διαφημίσεων στη χώρα, όχι μόνο για λόγους αισθητικής απορρύπανσης, αλλά και γιατί αποτελούν επικίνδυνες παγίδες για την οδική ασφάλεια. Δεκάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους ή έχουν τραυματιστεί, από την αυθαιρεσία των κυκλωμάτων, που δρουν ανενόχλητα μέσα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Απαιτώ να μπει ένα τέλος σε αυτό το όργιο παράνομων συναλλαγών και κωλυσιεργίας στην εφαρμογή του νόμου, με αποτέλεσμα τις χιλιάδες αυθαίρετες πινακίδες σε όλη τη χώρα.

Αν επιθυμείτε να βοηθήσετε:

http://www.petitiononline.com/35thouil/petition.html

Παρακαλώ διαδώστε το παντού! Μόνο με την πίεση της κοινωνίας των πολιτών μπορούμε να έχουμε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Στόχος: 1.000.000 ΟΧΙ στα μεταλλαγμένα!

Η πολύ δραστήρια οργάνωση ηλεκτρονικού (κυρίως) ακτιβισμού AVAAZ ζητάει να ενώσουν τη φωνή τους ένα εκατομμύριο πολίτες της ΕΕ, ώστε να επανεξεταστεί η καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων οργανισμών.

Από τη στιγμή που υπέγραψα, δηλαδή πριν από μισή ώρα, προστέθηκαν περίπου 9.000 νέες υπογραφές!

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Τρομακτική ανάσταση

Έχω πολλά χρόνια να πάω σε εκκλησία το βράδυ της Ανάστασης. Κάτι τα παιδιά που κοιμούνται νωρίς, κάτι το ξενύχτι που δεν μου πάει, έρχονται και "δένουν" με την αηδία μου για την εκρηκτική επιδειξιομανία ανδρισμού που χαλάει κάθε τι ωραίο σε αυτή την ανοιξιάτικη νύχτα.

Λίγο πριν τη χθεσινή Ανάσταση (ειρωνία), σκοτώθηκαν δυο νέοι και τραυματίστηκαν κάποιοι ακόμα. Από τα εκρηκτικά που θα άναβαν μπροστά από την εκκλησία. Τρομακτική πανελλήνια συνήθεια  που δικαιολογείται ως μίμηση του σεισμού που συγκλόνισε τη γη, μόλις πέθανε ο Χριστός.

Θυμάμαι πως πριν από πολλά χρόνια, είχα παρακολουθήσει την πιο αποκαρδιωτική Ανάσταση, στη Μυτιλήνη. Βομβαρδισμός από κάθε γωνία γύρω απ'την εκκλησία! Ο παπάς αρνήθηκε να βγει και κλείδωσε την πόρτα. Ένας κακομοίρης εξαπτερυγάς, βρέθηκε μόνος σε μια άδεια αυλή, να χοροπηδάει σιχτιρίζοντας, με τον εσταυρωμένο αγκαλιά για να αποφύγει τις κροτίδες που του πετούσαν δεκάδες ακροβολισμένοι βλαμένοι που γελούσαν. Και εμείς, είχαμε σκαρφαλώσει σε μια μάντρα και περιμέναμε να τελειώσει το πατιρντί.

Δεν ξέρω πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτό το τρομοκρατικό συνήθειο και πόσο παραδοσιακό έθιμο είναι. Σίγουρα όμως, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο μακρινή μου κάνει την εικόνα αυτής της ωραίας νύχτας που περιμέναμε με το κεράκι και το κόκκινο αυγό στην τσέπη, έξω από την εκκλησία.

Η φωτογραφία είναι από το http://www.rocketwar.gr/modules.php?name=coppermine&file=displayimage&album=lastup&cat=&pos=6