Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Χάουαρντ Ζιν


Χθες, πέθανε ξαφνικά ένας πολύ σημαντικός πολιτικός φιλόσοφος. Ο Χάουαρντ Ζιν. Βαθιά μετανιωμένος πιλότος βομαρδιστικού που σκότωσε αμάχους στον Β' Παγκόσμιο, κάπου στη Γαλλία, ο Ζιν έγινε συνειδητός και ακούραστος ειρηνιστής και υπερασπιστής των δικαιωμάτων και της ελευθερίας για όλους.

Ήρθε τον προηγούμενο Μάϊο στην Αθήνα και καθήλωσε το κοινό που τον παρακολούθησε στο Γαλλικό Ινστιτούτο να μιλάει για τη δράση των πολιτών ως προϋπόθεση για τη δημοκρατία. Το κείμενο αυτής της ομιλίας του εκδόθηκε πρόσφατα από την ΑΙΩΡΑ και περιλαμβάνει δυο συνεντεύξεις του στον Κωστή Παπαϊωάννου και τη Σώτη Τριανταφύλλου. Αν και διαφωνώ με την αποδοχή της βίας κατά της περιουσίας που εκφράζει στη συνέντευξή του,  κρατάω τη δήλωσή του "αν πατριωτισμός σημαίνει να υποστηρίζεις στρατιωτικές επιχειρήσεις, δεν είμαι καθόλου πατριώτης".

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

Όταν πηγαίναμε μαζί (με τους μετανάστες) σχολείο...


Περί μεταναστών πάλι ο λόγος. Πλησιάζει η δίκη της κυρίας Στέλλας Πρωτονοταρίου, πρώην διευθύντριας ενός από τα πιο ποπυπολιτισμικά σχολεία της Αθήνας. Η οποία τόλμησε να ξεκινήσει μαθήματα και άλλων ξένων γλωσσών, μητρικών για πολλά από τα παιδιά που φοιτούν στο σχολείο της και δυσκολεύονταν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα. Έκανε και άλλες κινήσεις για να "δέσει" τον μαθητόκοσμό της, αλλά προς το παρόν κατηγορείται κυρίως επειδή δίδαξε και την αλβανική. Σήμερα έλαβα το ψήφισμα του Συλλόγου Γονέων του 132ου σχολείου. Νομίζω πως αξίζει να το διαβάσουμε όλοι.
--------------------------------------------------------------------------
ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ 132ου ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΣ ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΥ, ΠΡΩΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ

Στις 22 Ιανουαρίου 2010, η πρώην διευθύντρια του 132ου Δημ. Σχολείου Αθηνών, κα Στέλλα Πρωτονοταρίου, θα καθίσει στο εδώλιο, κατηγορούμενη για « χρήση αιθουσών του σχολείου για διδασκαλία της αλβανικής γλώσσας σε μαθητές αλβανικής καταγωγής, χωρίς γραπτή άδεια από τη υπηρεσία». Συγκατηγορούμενή της είναι η (διορισμένη από την υπηρεσία) δασκάλα Αλβανικών και μάρτυρας κατηγορίας ο διάδοχός της στη διεύθυνση του σχολείου κος Εμ. Γιουτλάκης.


Το κατηγορητήριο εστιάζει στη διδασκαλία της αλβανικής γλώσσας, απομονώνοντας τη συγκεκριμένη δράση από ένα ευρύτερο πλαίσιο δράσεων και πρακτικών που η κα Πρωτονοταρίου είχε συναποφασίσει με το σύλλογο διδασκόντων του σχολείου, με στόχο την ομαλή ένταξη των μαθητών και των οικογενειών τους, την καταπολέμηση της μαθητικής διαρροής και τη συνοχή της εκπαιδευτικής κοινότητας. Οι δράσεις αυτές είχαν εγκριθεί και χρηματοδοτηθεί στα πλαίσια του προγράμματος Ολυμπιακής Παιδείας και συνεχίστηκαν μετά το πέρας του προγράμματος σε εθελοντική βάση. Περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων, διδασκαλία Ελληνικών σε μετανάστες γονείς, ώστε να μπορούν να βοηθούν τα παιδιά τους στα μαθήματα, αλλά και να επικοινωνούν καλύτερα με το σχολείο. Τα μαθήματα μητρικής γλώσσας (αλβανικής και αραβικής) αποσκοπούσαν , όπως ενημερωθήκαμε, στη βελτίωση της γλωσσικής ικανότητας των αλλοδαπών μαθητών και στην καλύτερη σχολική τους επίδοση, σύμφωνα με τα πορίσματα της παιδαγωγικής επιστήμης ,αλλά και την πρακτική που εφαρμόζεται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Είναι αυτονόητο ότι τέτοιες πρωτοβουλίες επηρεάζουν θετικά το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού του σχολείου (και τους Έλληνες μαθητές), αφού αντισταθμίζονται τα ελλείμματα και ανεβαίνει το γνωστικό επίπεδο. Εξάλλου η επί της ουσίας διαπολιτισμική προσέγγιση στο χώρο του σχολείου εφοδιάζει τα παιδιά μας με αξίες, εμπειρίες και δεξιότητες πολύτιμες για την μετέπειτα ζωή τους.


Η επιλεκτική αναφορά στα μαθήματα Αλβανικών στοχεύει προφανώς στην πρόκληση εθνικιστικών αντανακλαστικών και στην απόδοση «ύποπτων» κινήτρων στην κα Πρωτονοταρίου και τους συναδέλφους της.


Ως γονείς του 132, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε από πρώτο χέρι το ήθος της κας Πρωτονοταρίου, την παιδαγωγική της ευαισθησία, την αποτελεσματικότητα με την οποία άσκησε επί σειρά ετών τα διευθυντικά της καθήκοντα. Στη διάρκεια της θητεία της, το σχολείο μας αναβαθμίστηκε, κέρδισε διακρίσεις και εύσημα.


Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο σύλλογός μας αισθάνεται την ανάγκη και την ηθική υποχρέωση να ενώσει τη φωνή του με τους δεκάδες συλλόγους και φορείς που έχουν δηλώσει τη συμπαράστασή τους στις διωκόμενες εκπαιδευτικούς και να ζητήσει

- Να απαλλαχθούν από κάθε κατηγορία
- Να δοθεί ένα ηχηρό μήνυμα απόρριψης του σκοταδισμού και της ξενοφοβίας, ένα αισιόδοξο μήνυμα για την παιδεία και την κοινωνία του αύριο
- Να δικαιωθούν η κα Πρωτονοταρίου και οι δάσκαλοι του 132 για τις παιδαγωγικές τους επιλογές

Για το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 132ου Δημ. Σχολείου Αθηνών

Η πρόεδρος Χατζηδιαμαντή Ελένη
Η γραμματέας Παγουλάτου Ολυμπία

Η εικόνα είναι από http://tram21.files.wordpress.com/2009/05/diapolitismiki.jpg

Περί ελληνικής φυλής


Πολύ ενδιαφέρον έχουν τα σχόλια που γράφτηκαν στην όπενγκοβ ηλεκτρονική διαβούλευση για το νομοσχέδιο που (επιτέλους) απονέμει ελληνική ιθαγένεια σε όσους μετέχουν της ελληνικής παιδείας ή γεννήθηκαν στην ιερή ελληνική γη.





Όπως κι’αν διαβάζει κανείς την ιστορία, ό,τι και αν πιστεύει κανείς για την υπεροψία, υπεροχή ή ταπεινότητα του ελληνικού πολιτισμού έναντι των άλλων, σίγουρα η σημερινή Ελλάδα δεν μπορεί να σκέφτεται με κριτήρια φυλετικής και πολιτισμικής καθαρότητας. Και σίγουρα δεν μπορεί να κλείνει τις πόρτες στους «ξένους» ταπεινούς και καταφρονεμένους που προσφέρουν τόσα χρόνια υπηρεσίες δούλου στην οικονομία.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η ελλαδική Εκκλησία δεν μας έχει συνηθίσει σε τόσο βαθιά ανθρωπιστικές θέσεις. Επί εποχής Χριστόδουλου (αιωνία του η μνήμη) είχε φουντώσει η εθνική μας περηφάνια και το μίσος μας για τους ξένους δούλους που σήκωναν κεφάλι και ζητούσαν όσα οι υπερπόντιοι έλληνες πάντα θεωρούσαν αυτόητα. Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας προφανώς δεν είναι τυχαίος. Είναι ένας πολύ καλλιεργημένος ιεράρχης. Εκείνο που δεν είναι ξεκάθαρο είναι πόσο αυτές οι θέσεις εκφράζουν συνολικά την ιεραρχία της Εκκλησίας, ή τουλάχιστον ένα αποφασιστικό μέρος της.

Η γελοιογραφία είναι του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Μια καθόλου αυτονόητη διαδήλωση


Αν για εμάς εδώ οι διαδηλώσεις είναι ψωμοτύρι, στην Τουρκία είναι αγώνας. Ειδικά όταν διαδηλώνεις για τα καθόλου αυτονόητα δικαιώματα μειονοτικών κοινοτήτων.

Χθες, έγινε μια εντελώς ασυνήθιστη διαδήλωση στο Φανάρι, έξω από το Πατριαρχείο. Όχι από τις γνωστές των εθνικιστών με τα πολλά βρισίδια, τις πέτρες και τον χαιρετισμό των γκρίζων λύκων.


Ίσως τελικά κάτι όντως ν'αλλάζει στη γειτονιά μας...

φωτό: Γιώργος Ντεμίρ

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

Υπάρχει οικολογικό κιτς;

Βρίσκω το καλοδιαφημισμένο λαχανί  κτίριο στην Αλεξάνδρας 93 πολύ κακόγουστο. Διαφημισμένο ως "οικολογικό", αφού  στα μπαλκόνια και την ταράτσα φιλοξενεί 20 κιλοβάτ ηλιακών πινάκων, το επταώροφο κτίριο βγάζει λίγο μάτι. Γιατί ακόμα και η γκρίζα Αλεξάνδρας, έχει μια σταθερή μονοτονία που κρύβει αρκετές αρχιτεκτονικές κακίες και τις συντονίζει κάπως με εκείνες τις ωραίες πολυκατοικίες του '40 και '50. Εκείνες που θυμίζουν παλιές ελληνικές ταινίες. Τώρα, εκείνο το τετράγωνο με κουράζει...

Η σύγχρονη αρχιτεκτονική και τεχνολογία έχει τη δική της αισθητική. Και δεν χρειάζεται να μιμείται τη φύση για να είναι οικολογική. Σίγουρα όμως η οικολογία δεν χρειάζεται ούτε την υπερβολή, ούτε το περιττό, ούτε φανταχτεράδα, ούτε μόνο στο χρώμα πρασινάδα. Γιατί, οκ, άσε την αισθητική. Όμως  αν η οικολογική παρέμβαση ξέμεινε στα φωτοβολταϊκά και δεν προχώρησε π.χ. στα οικοδομικά υλικά, τότε μάλλον για διαφημιστική αρχιτεκτονική πρόκειται παρά για οικολογική παρέμβαση...

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

Καλή χρονιά σε ωραίο πάρκο!


To παρκάκι που φυτεύτηκε σε κατειλημμένο πρώην πάρκινγκ της Ζωοδόχου Πηγής - Ναυρίνου - Χαριλάου Τρικούπη (εκεί που σκότωσαν πέρυσι το παιδί) είναι πανέμορφο. Πρώτες μέρες του 2010, με λιακάδα και τα φουντωμένα, σχεδόν ανοιξιάτικα δεντράκια, το λοφάκι που σκεπάζει τον σωρό από σπασμένη άσφαλτο και τα καλλιτεχνικά πλακόστρωτα και παγκάκια ήταν μια μεγάλη χαρά!
Περνάω συχνά από' κει, αλλά πριν λίγο καιρό είχα απογοητευτεί, γιατί το παρκάκι έδειχνε μίζερο και θύμιζε γκετοκατάσταση. Τώρα όμως, φαίνεται πως η ομάδα που το έχει υιοθετήσει  για το καλό της γειτονιάς έκανε έργα! Όχι τα μεγάλα έργα που ξέρουμε και χρεωνόμαστε για χρυσά χωρίς να ρωτηθούμε, αλλά πραγματική δουλειά.

 Το πλακόστρωτο μονοπατάκι που κάλυψε όση άσφαλτο έμεινε ανάμεσα στα παρτέρια καλύφθηκε με πολύχρωμες γυαλιστερές ψηφίδες. Και τα χτισμένα παγκάκια είναι αριστούργημα με τα διάφορα σχέδια. Τα παιδιά που το διαχειρίζονται είναι σίγουρα καλλιτέχνες. Και φωνάζουν πως τα πάρκα που δεν έχουμε, δεν χρειάζονται τίποτα σούπερ κονδύλια ή ιδιώτες επενδυτές. Συλλογικότητα χρειάζονται, κοινό κουμπαρά, τσαγανό και φαντασία. Μου' φτιαξαν τη μέρα σήμερα τα Εξάρχεια!