Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Κάνε μου λιγάκι μμμ...

Η Βασίλω επαγγέλεται ότι καθαρότερο βάζει ο νους: είναι καθαρίστρια. Εξηντάρα, ταλαίπωρη και αναγκεμένη από το μεροκάματο της σκάλας και της σφουγγαρίστρας. Οικονομικά εξαρτημένη από τα μέσα μεταφοράς που με μια σχετικά φθηνή κάρτα την πάνε και τη φέρνουν στο Μπραχάμι από τη δουλειά. Ήταν σήμερα στο λεωφορείο και μετρούσε τα μεροκάματα που έχασε σε ταξί και ακυρώσεις, αυτές τις μέρες με τις απεργίες και τις στάσεις εργασίας.

Στην Αθήνα που παραμένει στολισμένη με τα βρώμικά της, οι απεργίες των μεταφορικών πρόσθεσαν χάος, φασαρία, αέρια βρώμα, οργή και αδικία. Αδικία, γιατί μπορεί εγώ να περπατάω μια ώρα μέχρι το γραφείο μου, μπορεί ο γείτονας να κατεβαίνει Ομόνοια με το αυτοκίνητό του και η παλιά συμμαθήτρια να πληρώνει ταξί κάθε μέρα χωρίς να φαληρίσει. Καμία Βασίλω όμως δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι μόνο περιβαλλοντική αναγκαιότητα και σίγουρα όχι πολυτέλεια μιας χορτασμένης κοινωνίας. Είναι μια πολύ σημαντική κοινωνική παροχή.

Όμως, όπως η κρίση απλώνεται άνισα, έτσι και τις δίκαιες ή άδικες διεκδικήσεις του σχεδόν οποιουδήποτε τις χρεώνεται η κάθε Βασίλω που δεν έχει στον ήλιο μοίρα.

1 σχόλιο:

Panos Konstantinidis είπε...

Αυτό που γίνεται με τις απεργίες είναι τραγικό *και* παράλογο. Μαζεύονται λοιπόν δέκα νοματαίοι, ψηφίζουνε μία κυβέρνηση και της δίνουνε εντολή να νομοδωτήσει. Όταν το κάνει ξεσηκώνονται και βγαίνουνε στους δρόμους.... Παράνοια.