Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Φιλοζωία

Τα παλιά τα χρόνια όταν ήμουνα μικρή (πού λεγε και η αδελφή μου όταν ήταν 5), έβλεπα τα πουλάκια στα κλουβιά και σκιζόταν η καρδιά μου. Έλεγα πως μια μέρα θα τα ελευθέρωνα. Μου έλεγαν βέβαια πως δεν είναι μαθημένα στη λεφτεριά και πως το πιθανότερο είναι να φαγωθούν από κανένα γατί. Και είχαν πολύ δίκιο.

Μου πήρε μερικά χρόνια μέχρι να πήξει το μυαλό μου και να καταλάβω πως το αιχμάλωτο ζώο δεν μπορεί να ζήσει ελεύθερο. Μετά έμαθα και κάτι επιστημονικό: πως τα ζώα που έρχονται από αλλού, τα λέμε "ξενικά" και πολλές φορές κάνουν τεράστια οικολογική ζημιά όπου απελευθερώνονται. Όσοι λοιπόν τα αγαπάμε τα ζώα, ζητάμε καλές συνθήκες αιχμαλωσίας και δεν τα αφήνουμε να πεθάνουν στην πλαστή ελευθερία που έχουμε στο μυαλό μας.

Τα καημένα τα μινκ που άφησαν στο άγνωστο, κάπου στη βόρεια Ελλάδα, κάποιοι αγωνιστές ντεμέκ φιλόζωοι πριν από μερικές βδομάδες έγιναν χαλκομανίες στο οδόστρωμα, στόχος για παιδικές σφεντόνες και καταστροφή για τα κοτέτσια των γύρω χωριών. Κάποιοι είπαν ότι ήταν 50.000 τα ζώα που "ελευθερώθηκαν" από το εκτροφείο. Μάλλον απίθανο. Λιγότερα ήταν. Όπως και να'χει, ελάχιστα από αυτά είναι ακόμα ζωντανά.

υ.γ. η φωτο είναι από AP Photo/Nikolas Giakoumidis