Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Η νίκη του Ερντογάν

Κάθε φορά που μιλούσα με τον Άχμετ, έναν πολύ κομψό και καλοβαλμένο γείτονα, είχα την εντύπωση πως είχα απέναντί μου έναν προοδευτικό άνθρωπο που δεν έτρωγε τα εθνικιστικά κολλήματα που βυθίζουν κάθε τόσο τις δυο χώρες σε πλημμύρες μίσους. Μέχρι που ένας τυνήσιος συνάδελφος έφερε την κουβέντα στην Κύπρο. Εκεί, είδα τον Αττίλα στην εξοργισμένη ματιά του γιου ενός ανώτερου στρατιωτικού...

Η πίστη στον στρατό ως εγγυητή της "δημοκρατίας" είναι πολύ βαθιά χωμένη στη συνείδηση του σημερινού τούρκου. Με αυτή την πίστη τα έβαλε ο "ισλαμιστής" Ερντογάν. Και τα κατάφερε μόλις προχθές.

Στην Ελλάδα, πολύ εύκολα πιστεύουμε πως ο κοστουμάτος κεμαλικός είναι πιο δημοκράτης και ασφαλής γείτονας από τον ισλαμιστή σύζυγο μιας μαντιλοφορούσας. Όσα γίνονται όμως τα τελευταία λίγα χρόνια στην Τουρκία δείχνουν πως τα πράγματα είναι αλλιώς. Πότε με το κυνήγι στρατιωτικών που ετοιμάζουν συνομωσίες, πότε με την (έστω στα λόγια ακόμα) στήριξη των δικαιωμάτων άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων, πότε με προσεκτικές συνταγματικές αλλαγές, αυτή η κυβέρνηση σιγά σιγά ξεριζώνει πολύ επικίνδυνες στρατοκρατικές αντιλήψεις.

Δεν μπορεί κανένας να μπει στο μυαλό του Ερντογάν και να δει αν όντως θέλει να φέρει δημοκρατία και ισονομία ή αν έχει σχέδιο για άλλη μια ισλαμική "δημοκρατία" από αυτές που μας φοβίζουν. Οι συνταγματικές αλλαγές όμως που έρχονται με το δημοψήφισμα είναι άλμα, για μια Τουρκία που δεν γνώρισε καμία περίοδο σοβαρής δημοκρατίας και ελευθερίας λόγου και πράξεων.

υ.γ. Το σκίτσο είναι από την ηλεκτρονική έκδοση του Economist

Δεν υπάρχουν σχόλια: