Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

O αριστερός που λείπει

Μέσα στην εθνική ήττα και θλίψη, κάποιοι παλιοί του συμμαθητές θυμήθηκαν χθες τον αριστερό που, ειδικά τώρα, λείπει πολύ… Για την εκδήλωση μνήμης του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, η αίθουσα στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων αποδείχθηκε πολύ μικρή.

Για όσους τον θυμούνται χωρίς την ωραιοποίηση που συνοδεύει κάθε απουσία, ο Παπαγιαννάκης είναι ότι ποτέ δεν ήταν η αριστερά: ο οραματιστής του συγκεκριμένου. Ένας αριστερός χωρίς αριστερά, όπως ωραία είχε γράψει ένας σύντροφός του. Ένας αριστερός με ορατό όραμα έναν καλύτερο κόσμο, τόσο ξεκάθαρο που μπορούσε να σου τον διηγηθεί, ένα βράδυ στο μικρό εστιατόριο κοντά στο ευρωκοινοβούλιο.

Αν σήμερα πολλοί κόπτονται για την πρόβλεψη της οικονομικής κρίσης, τη χαζομάρα της πολιτικής της διαρκούς ανάπτυξης, το οικονομικό έγκλημα της Ολυμπιάδας 2004 ή την πατρότητα πολλών οικολογικών μαχών, ο Παπαγιαννάκης ήταν εκεί πολύ πριν από όλους.

Την τελευταία φορά που τον είδα, είπε πως η πολιτική και η οικολογία  χρειάζονται νέο αίμα και όχι το δικό του, το "παλιό". Από τότε, ψάχνω αυτό το νέο αίμα και καταλαβαίνω πως τελικά το δικό του δεν πάλιωσε ποτέ...

3 σχόλια:

Yannis Zabetakis είπε...

http://environmentfood.blogspot.com/2010/05/mayday-maydaygreece-is-sinkingevacuate.html

u-hoo.gr/gianniskafatos είπε...

αυτή την κουβέντα, για την τόσο αισθητή απουσία του είχαμε με τη συνάδελφό μου τη Λένα την προηγούμενη δευτέρα!!!
(σε γνώρισα μέσω Πράσινου Πόντικα)

Theodota είπε...

Γιάννη, καλώς ήρθες φίλε, αν και σε πολύ θλιβερή μέρα για όλους...