Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Το ποτάμι που πληγώναμε…

Η φασαρία που γίνεται για την εκτροπή του Αχελώου περιστρέφεται πια γύρω από το τεράστιο οικονομικό κόστος του και την πραγματικότητα ή μυθολογία των αναγκών που υποτίθεται πως θα καλύψει. Σε μεγάλο βαθμό δίκαια. Γιατί στην πραγματικότητα κανένας δεν νοιάζεται για το ίδιο το ποτάμι. Αν είναι να έχουν νερό οι αγρότες στη Θεσσαλία, αν είναι να ξεπλυθεί ο βρωμισμένος Πηνειός, η φύση που θα χαθεί από την άλλη πλευρά έχει μικρή αξία. Άσε που μαζί θα κερδίσουμε και «καθαρή» ενέργεια από τους δυο υδροηλεκτρικούς σταθμούς.

Στο συμπέρασμα ότι η καταστροφή στην Πίνδο δεν υπάρχει ως μέγεθος είχε καταλήξει και παλιότερη μελέτη «οικονομικής σκοπιμότητας» που το παλιό και καθόλου ξεχασμένο ΥΠΕΧΩΔΕ είχε αναθέσει σε μελετητές το 1997 για να αποδείξει ότι η εκτροπή «συμφέρει». Σε υπόμνημα των οργανώσεων που παλεύουν για να μη γίνει η εκτροπή έχει ενδιαφέρον η σημείωση ότι «δεν γίνεται καμία προσπάθεια ποσοτικοποίησης της αξίας των οικοσυστημάτων της ενώ γίνεται προσπάθεια αποτίμησης του οφέλους από την ανόρθωση του οικοσυστήματος του Πηνειού. Έτσι, στο συνολικό όφελος περιλαμβάνεται το υπολογισμένο όφελος του Πηνειού ενώ πουθενά στο συνολικό κόστος δεν αντικατοπτρίζεται το κόστος από την υποβάθμιση της Πίνδου».

Και όμως, η κακομοίρης ο Αχελώος δίνει, μόνο δίνει. Δείτε τα μεγάλα φράγματα που έχει επάνω του, δείτε και πόσους υδροηλεκτρικούς σταθμούς στηρίζει:

1. Αυλάκι
Θέση: Ν. Αιτωλοακαρνανίας
Ύψος: 112 μ.
Ισχύς ΥΗΣ: 30 MW
Κόστος κατασκευής:
Ολοκλήρωση: 2010


2. Κρεμαστά
Θέση: Ν.Ευρυτανίας-Αιτωλοακαρνανίας
Ύψος: 165 μ.
Ισχύς ΥΗΣ: 437,2 MW
Ολοκλήρωση: 1969


3. Καστράκι
Θέση: Ν. Αιτωλοακαρνανίας
Ύψος: 96 μ.
Ισχύς ΥΗΣ: 320 MW
Ολοκλήρωση: 1969


4. Στράτος
Θέση: Ν. Αιτωλοακαρνανίας
Ύψος: 26 μ.
Ισχύς ΥΗΣ: 150 MW
Ολοκλήρωση: 1988


Σημερινό σύνολο ηλεκτροπαραγωγής από το «συγκρότημα Αχελώου», χωρίς το Αυλάκι που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί, (Κρεμαστά, Καστράκι, Στράτος I &II, μαζί με Γκιώνα και Γλαύκο): 925,6 MW.

Κανένας όμως δεν μιλάει για τη φύση που θα χαθεί αν τελικά συνεχιστούν τα έργα στη Συκιά. Και κανένας δεν μιλάει για όσα θα χαθούν κάτω από τα νερά της Μεσοχώρας, όταν θα πλημμυρίσει το φράγμα που είναι από το 2001 έτοιμο και περιμένει…


Αν κάτι μου έχει μείνει για τη φύση εκεί που ελπίζω πως δεν θα βυθιστεί είναι ότι το κομμάτι του ποταμού που λέγεται «Άνω Αχελώος», από τη Συκιά Τρικάλων δηλαδή μέχρι τις πηγές, φιλοξενεί το τελευταίο καταφύγιο της άγριας πέστροφας στην Ελλάδα. Αυτό ήταν ένα από τα συμπεράσματα μιας μελέτης που ανέθεσε παλιά το ΥΠΕΧΩΔΕ για τη σημασία του Αχελώου για τα ψάρια. Ποτέ όμως δεν την έδωσε στη δημοσιότητα, γιατί απλούστατα ο μελετητής είχε κάνει πολύ καλή δουλειά: είχε τονίσει ότι αυτό το κομμάτι του ποταμού είχε μεγάλη οικολογική αξία…


Ένα πολύ ωραίο κείμενο για τον Αχελώο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Το έχει γράψει ένας από τους καλύτερους φίλους του ποταμού, ο φυσιολάτρης και εξαιρετικός φωτογράφος της φύσης που φεύγει, ο Νίκος Πέτρου. Αξίζει νομίζω να το διαβάσετε.


Ίσως ποτέ δεν ήταν τόσο πραγματική η πιθανότητα να σταματήσουν τα έργα της εκτροπής, όσο τώρα. Αν τελικά σταματήσουν, ο ήδη πληγωμένος Αχελώος θα μείνει ιστορική μαρτυρία μιας μαζικής ψυχοπάθειας που έψαχνε για λύσεις των προβλημάτων της όχι στη ρίζα τους, αλλά στα τσιμέντα…

Υστερόγραφο: το δάσος της φωτογραφίας θα γίνει λίμνη. Βρίσκεται στο Μυρόφυλλο. Για να παρακαμφθεί μια από τις πολλές ακυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, μηχανικοί συνέλαβαν το τρελό σχέδιο να χτιστούν τείχη γύρω από το βυζαντινό μοναστήρι, ώστε να μη βυθιστεί στα νερά του ταμιευτήρα Συκιάς... Να μείνει μόνο του, κάπου στη μέση της πισίνας! Η φωτογραφία είναι του Ηλία Τζηρίτη.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Για την παγκόσμια μέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών (που την ξέχασα...)


Από την Κόκκινη Πιπεριά,ένα κείμενο της Ευγενίας Ηλιοπούλου που μιλάει μόνο του...



"Την βλέπω συχνά. Εκεί στην εφημερία. Κοιτάει γύρω της ντροπιασμένα. Δεν μιλάει. Μόνο δείχνει. Τις μελανιές στο σώμα και στην πονεμένη ψυχή της. Κρύβει προσωπικά βιώματα που χρίζουν ιατρικής παρακολούθησης. Κρύβει μία κακοποίηση της προσωπικότητάς της. Κρύβει μία πληγωμένη ψυχή που δέχτηκε μία επίθεση εντός η εκτός των τειχών της οικογενειακής ...θαλπωρής. Ο προστάτης του σπιτιού ...η κολώνα ,ο άρχοντας, o παιχταράς ξέσπασε πάλι πάνω της. Ξεθύμανε. Εκτονώθηκε! Δέρνοντας την γυναίκα του με ελάχιστη η ανύπαρκτη δικαιολογία ένιωσε άντρας. Ικανοποιήθηκε η ανωτερότητά και ο εγωισμός του. Κακοποιώντας κάποια πιο αδύναμη έκρυψε έντεχνα τις ανασφάλειές του. Αυτή φταίει πάντα! Ότι και να πει! Ότι και να κάνει! Αυτή είναι η αιτία του κακού.


Το διερευνητικό καλοπροαίρετο βλέμμα μου σταματάει στην σπασμένη μύτη και στις μελανιές κάτω από το μάτι. Όχι δεν ήταν η πόρτα! Ούτε κάποιο βαρύ αντικείμενο που έπεσε τυχαία από την ντουλάπα. Ήταν η εκπαιδευμένη γροθιά απέναντι στο απροστάτευτο πρόσωπο. Ήταν το άνετο χαστούκι που έπεσε ξέροντας ότι το θύμα δεν θα αντιδράσει. Η εντόπιση των κακώσεων είναι χαρακτηριστική. Δεν ρωτάω, κατάλαβα. Ο «λεβέντης» περιμένει στο σπίτι ή είναι έξω στην εφημερία. Συνήθως μεθυσμένος, σπάνια μετανοημένος αλλά πάντα φωνακλάς. Ναι! Το έχει ξανακάνει! Ναι! Δεν φοβάται τις επιπτώσεις! Ναι! την έχει απειλήσει ότι αν θα φύγει από το σπίτι θα την βρει όπου και να πάει και θα την σκοτώσει. Εξηγώ, τυπικά, στο θύμα πώς, αν θέλει, μπορεί να υποβάλει μήνυση. Υπάρχουν νόμοι που την προστατεύουν. Υπάρχουν τηλέφωνα. Η αρνητική απάντηση επιβεβαιώνει την σκληρή πραγματικότητα. Ντρέπεται να το συζητήσει και δεν έχει το κουράγιο να τρέξει για δικηγόρους. Άσε που θα γίνει και βούκινο στην γειτονιά. Ήρθε στο νοσοκομείο μόνο για να της περιποιηθούν τις πληγές, τα εξωτερικά τραύματά , το πονεμένο κορμάκι της. Την ψυχή της ποιος θα την θεραπεύσει;


Ελάχιστες φορές τα θύματα της οικογενειακής βίας καταγγέλλουν και καταδίδουν τον θύτη. Δέχονται προσβολές αδιαμαρτύρητα συνεχίζοντας την συμβίωση με τον βασανιστή τους. Ναι!Είναι πολύ νευρικός αλλά κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος! Οπωσδήποτε την αγαπάει και ...την χρειάζεται. Ο αντρούλης της δεν μπορεί χωρίς καλομαγειρεμένο φαγητό και καινούργιες φρεσκοσιδερωμένες αλλαξιές. Μάταια η καημένη φώναξε προσπαθώντας να αμυνθεί και να τον ηρεμήσει! Κώφευε ενώ την γρονθοκοπούσε! Ναι! δεν φταίει που δεν κατάλαβε ότι την πονούσε! Είχε τα νεύρα του! Μετά όλα θα ξεχαστούν, αφού θα μεσολαβήσει ένα χρονικό διάστημα που θα ξεχειλίσουν οι συγνώμες και χάδια. Θα προσποιηθούν και οι δύο ότι το έχουνε ξεπεράσει. Όλα θα είναι μέλι και γάλα μέχρι.... το επόμενο μεθύσι ή καυγά. Προσπάθησα να συζητήσω αναλυτικά το θέμα μαζί της. Να της εξηγήσω ότι είναι ελεύθερος άνθρωπος με συζυγικές υποχρεώσεις αλλά και με δικαιώματα!


Η ντροπή, ο φόβος, το απόρρητο της οικογενειακής συμβίωσης. Οι παραδοσιακές κοινωνικές αντιλήψεις και κυρίως η άγνοια σε ότι αφορά στα δικαιώματα των γυναικών την καθηλώνουν στην καθημερινή αποδοχή της προσβολής ,της βίας και δυστυχώς και στην σιωπή. Οι γυναίκες ,δέσμιες των προκαταλήψεων και κυρίως οικονομικά εξαρτημένες δεν τολμάνε να υψώσουν ανάστημα. Δεν επαναστατούν. Όλα συμβάλουν στο να κουκουλωθεί το θέμα. Η βία δεν έχει σχέση με το μορφωτικό επίπεδο και ούτε με την εθνικότητα αλλά με τον τρόπο επίλυσης κάποιων ψυχολογικών προβλημάτων. Η βία φέρνει βία και τα παιδιά αυτών των αντρών θα κάνουν τα ίδια βλέποντας ατιμώρητους τους πατεράδες τους!


* ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ"

Η φωτο είναι από τη Φεμινιστική Πρωτοβουλία της 25ης Νοέμβρη 2009

Μοναδικό μνημείο συνδικαλιστικού λόγου!!!


Αυτή η επιστολή είναι αυθεντική (http://www.sptmte-dei.gr/?p=370). Την παραθέτω χωρίς καμία επέμβαση και σχολιασμό!

Προς Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας &
Κλιματικής Αλλαγής κ. Τ. Μπιρμπίλη
Προς Υφυπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής κ. Ι. Μανιάτη


Με «πολύ χαρά», τις τελευταίες μέρες βλέπουμε ένα καταιγισμό «βαρύγδουπων» άρθρων εναντίον του «κακού λιγνίτη», σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, σχετικά με δηλώσεις «ανθρώπων σας», που μπαινοβγαίνουν στο Υπουργείο που εσείς ηγείσθε και αρκετοί από αυτούς είναι και σύμβουλοί σας.

Μόνο που αυτά τα «λαχανί» ανθρωπάκια (λαχανί λόγω των οικολογικών ανησυχιών τους) που εμφανίζονται με ιδιότητες βαρυσήμαντες όπως «υπεύθυνος εκστρατειών πολιτικής του WWF» ( στρατηλάτης) ο ένας, «υπεύθυνος για θέματα ενέργειας της Greenpeace» ο άλλος, θα πρέπει να μάθουν αν δεν ξέρουν, ότι για 60 περίπου χρόνια η Χώρα μας έχει ασφάλεια επάρκειας σε ηλεκτρενέργεια και φθηνή KWH από την ΔΕΗ που αξιοποίησε και αξιοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το εθνικό μας καύσιμο, τον λιγνίτη.

Κυρία Υπουργέ & Κύριε Υφυπουργέ, μάθετε ότι και εμείς ως εργαζόμενοι στη ΔΕΗ έχουμε οικολογικές ανησυχίες, γιατί και εμείς παιδιά μεγαλώνουμε και ασφαλώς θέλουμε ένα καλύτερο αύριο.

Επανειλημμένως σας έχουμε δηλώσει ότι συμφωνούμε στην ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, άλλωστε η ΔΕΗ πρωτοστάτησε και σε αυτόν τον τομέα, όχι μόνο στη Χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη.

Πολιτικές όμως διαφόρων κυβερνήσεων, την «σταμάτησαν» σε αυτό τον σημαντικό τομέα, προκειμένου να αναπτυχθούν «λαχανί» επιχειρηματίες ιδιώτες και σε αυτόν, χρησιμοποιώντας το «κnow hοw» της ΔΕΗ που απλόχερα τους έδωσαν οι Διοικήσεις της, κατόπιν εντολής «άνωθεν». Έτσι για την ιστορία.

Κυρία Υπουργέ, Κύριε Υφυπουργέ

Τα συμφέροντα στην υπόθεση της Ηλεκτρενέργειας, ξέρουμε όλοι μας, ότι είναι τεράστια και αυτές οι πρωτοβουλίες των «ανθρώπων σας», μας κάνουν ιδιαίτερα καχύποπτους.

Θα πρέπει να μάθετε αν δεν ξέρετε, ότι το προηγούμενο διάστημα ως εργαζόμενοι στην Μεγαλύτερη Επιχείρηση της Χώρας, αναγκασθήκαμε να προχωρήσουμε σε έντονες αγωνιστικές κινητοποιήσεις, γιατί με πρόσχημα τον «ανταγωνισμό», κάποιοι προσπάθησαν να κάνουν τη ΔΕΗ πολύ μικρή, με διάφορες μεθόδους, προκειμένου να νιώσουν ασφάλεια οι ιδιώτες ψευτοεπενδυτές.

Δυστυχώς βλέπουμε και σήμερα, με άλλη μεθοδολογία, ότι κάποιοι άλλοι τώρα συνεχίζουν να παλεύουν για το «κόντημα» της ΔΕΗ, χρησιμοποιώντας αυτά τα «λαχανί» ανθρωπάκια σας, ως «λαγούς» με πρόσχημα την ρύπανση, ώστε να αναγκάσετε τη ΔΕΗ σε σβήσιμο μονάδων, προκειμένου μονάδες βάσης να είναι μόνο αυτές των ιδιωτών δηλαδή του εν δυνάμει καρτέλ της Ηλεκτρενέργειας και η μεγάλη ΔΕΗ να γίνει ο «καρπαζοεισπράκτορας» της όλης ιστορίας.

Απ’ ότι φαίνεται η «τιμή» αυτών των «λαγών συμβούλων σας» είναι χαμηλή και προκύπτει από το πόσο βιάζονται να γίνουν επικίνδυνοι.

Κυρία Υπουργέ αν δεν τους διώξετε εδώ και τώρα, σημαίνει ότι τους αβαντάρετε.

Μας ρίξατε το γάντι και σας δηλώνουμε ότι ήδη το σηκώσαμε.

Η υπόθεση της ηλεκτρενέργειας δεν είναι «γιορτή των ερωτευμένων», όλο λουλουδάκια, πουλάκια και τιτιβίσματα, όπως εσείς θέλετε να παρουσιάσετε.

Σοβαρευτείτε και σκύψτε το κεφάλι επάνω στα ζητήματα, σηκώστε τα μανίκια όπως λέει ο Πρωθυπουργός και δουλέψτε ώστε η ΔΕΗ να αναπτύξει το επενδυτικό της πρόγραμμα, να αντικατασταθούν άμεσα μονάδες ρυπογόνες, με νέες σύγχρονες αντιρρυπαντικής τεχνολογίας , με καύσιμο τον λιγνίτη ώστε να συνεχίσουμε να έχουμε ασφάλεια ως Χώρα σε αυτές τις δύσκολες εποχές για τα ενεργειακά ζητήματα.

Κλείνοντας, έτσι απλά για την ενημέρωσή σας:

Εσείς είστε Υπουργοί της Κυβέρνησης του Ελληνικού λαού και όχι ενδιάμεσοι.

Καλό το περιβάλλον και συμφωνούμε απόλυτα με την ανάπτυξη των ΑΠΕ και τους στόχους του 20-20-20 για το 2020.

Θα συμφωνήσουμε σε κάθε πρωτοβουλία σας (παρακολουθούμε), προκειμένου να σταματήσουν τα φαινόμενα Ασωπού τον οποίο κάποιοι τύποι ιδιώτες έχουν γεμίσει με καρκινογόνες ουσίες και ενώ υποτίθεται ότι έπαιρναν πρόστιμα, ως δια μαγείας εξαφανίζονταν. Τα φαινόμενα αυτά να σταματήσουν εδώ και τώρα. «Ασωποί» στην Χώρα μας δυστυχώς υπάρχουν πολλοί.

Θα συμφωνήσουμε σε κάθε πρωτοβουλία σας, για μεγάλη ΔΕΗ με βασικό καύσιμο, το Εθνικό μας καύσιμο τον λιγνίτη.

Συμφωνούμε με το Rock ντύσιμό σας και με τις «γνώσεις» σας.

Την συμμετοχή μας αν τη θέλετε θα την έχετε. Την ανοχή μας την έχετε.

Μην κάνετε όμως το λάθος και το θεωρήσετε αδυναμία μας.

Η ΔΕΗ και η ηλεκτρενέργεια δεν είναι «εντελβάϊς» ούτε «ορχιδέες».

Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ και ο Ελληνικός Λαός δεν είναι «αγρότες που μόνοι ψάχνουν».

Και από σκληρό Rock αν χρειαστεί ξέρουμε και «διδακτορικό» του πεζοδρομίου αποκτούμε όταν έχουμε δίκιο.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ κυρία Υπουργέ : THE GAME IS OVER.

Για το Δ.Σ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Κ. ΒΑΡΣΑΜΗΣ Κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Ααααχ, η πράσινη ανάπτυξη που πνίγεται στον Αχελώο!

Ο κακός ο χαμός γίνεται από προχθές στην Κυβέρνηση που διακήρυξε προεκλογικά την πράσινη ανάπτυξη! Υπουργοί, βουλευτές, κυβερνητικοί εκπρόσωποι, περιφερειάρχες μαλλιοτραβιούνται και βουλιάζουν μαζί στα βαθιά νερά του Αχελώου.

Αιτία; Μια «σκανδαλώδης» και πολιτικά πρωτοφανής δήλωση της Υπουργού Περιβάλλοντος ότι θα σεβαστεί τη δικαιοσύνη και την κοινοτική νομοθεσία για τη διαχείριση των νερών! Όλα αυτά με αφορμή τη συζήτηση στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την αίτηση αναστολής των έργων εκτροπής του Αχελώου.

Είπε λοιπόν αυτά τα πρωτάκουστα η Υπουργός, συμπληρώνοντας την ίδια στιγμή και ότι το φράγμα που έχει εδώ και χρόνια ολοκληρωθεί στη Μεσοχώρα θα λειτουργήσει. Είχε προηγηθεί δήλωση του Υπουργού Υποδομών ότι πλέουμε σταθεροί και αταλάντευτοι με τον Αχελώο προς Θεσσαλία και ότι μόνο η δικαιοσύνη μπορεί να μας σταματήσει. Και… γαία πυρί εμίχθη!

Αμέσως μετά τη δήλωση που κατέθεσε το ΥΠΕΚΑ στο ΣτΕ, πήραν φωτιά τα ΜΜΕ. Και ακολούθησαν βουλευτές του ίδιου κόμματος που στη χθεσινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, όπου υποτίθεται συζητιόταν το νομοσχέδιο για τα καμένα της Αττικής, μόνο για τα δάση δεν μίλησαν. Και λέει λοιπόν ο Κώστας Καρτάλης, που εκτός από βουλευτής Μαγνησίας είναι και Πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής, ότι δεν είναι δυνατόν να μην προχωρήσει η εκτροπή και ότι πρέπει η Υπουργός Μπιρμπίλη να προχωρήσει σε δημόσιο διάλογο για το έργο!!!!

Άκου δημόσιο διάλογο! Τώρα θυμήθηκε τον δημόσιο διάλογο ο κ. Καρτάλης; Δημόσιο διάλογο γιατί κ. Καρτάλη; Για το αν πρέπει η Κυβέρνηση να σεβαστεί την όποια απόφαση του ΣτΕ, που έτσι κι’αλλιώς συνταγματικά οφείλει να ακολουθήσει; Διάλογο για ένα έργο που έχει ακυρωθεί έξι φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας; Ή μήπως μιλάμε για εκείνο τον διάλογο που ποτέ δεν γίνεται στην Ελλάδα για κανένα μεγάλο έργο; Μήπως ως Γενικός Γραμματέας Ολυμπιακών Αγώνων κ. Καρτάλη είχατε ποτέ θέσει οποιοδήποτε από τα έργα του 2004 σε διαβούλευση; Μήπως η Αττική Οδός, ή το αεροδρόμιο των Σπάτων, ή η Εγνατία που ποτέ δεν ακυρώθηκαν σε δικαστήρια, μπήκαν ποτέ σε διαβούλευση; Ή μήπως απλά θέλουμε να στρίβειν εξ’ αριστερών της δικαιοσύνης δι’ ενός υποτιθέμενου διαλόγου;

Φωτο: WWF/Ηλίας Τζηρίτης

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Συνήθως ύποπτες...

Να και πάλι οι συνήθως ύποπτες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ είχε το πεντασέλιδο αφιέρωμα «Απάτες στήνουν μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ)». Και σήμερα στη Real News είχε αντίστοιχου ύφους και περιεχομένου άρθρο. Δεν έλεγαν κάτι καινούριο. Επαναλαμβάνουν μια γνωστή ιστορία φαγοποτιού αξίας κάποιων εκατομμυρίων ευρώ από την αναπτυξιακή βοήθεια του Υπουργείου Εξωτερικών, την ΥΔΑΣ. Οργανώσεις υπαρκτές που χρηματοδοτήθηκαν για έργα ανύπαρκτα, οργανώσεις ανύπαρκτες που εξαφανίστηκαν μόλις εισέπραξαν τον παρά, οργανώσεις που υποσχέθηκαν φαγητό, ρούχα και υποδομές σε πεινασμένους που ποτέ δεν τα είδαν, οργανώσεις που πήραν τρελά λεφτά για τρελά έργα. Όπως και οργανώσεις που πήραν τα λεφτά και έκαναν υπαρκτά έργα, αλλά για αυτές δεν γίνεται λόγος… Και βέβαια η γνωστή μας «Αλληλεγγύη», η και καλά ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος που έστελνε στριγκάκια, αποκριάτικες στολές και σάπια κοτόπουλα σε πεινασμένους στο Ιράκ.


Προφανώς καμία ΜΚΟ δεν είναι εξ΄ορισμού καλή, αδιάφθορη, διαφανής, κοινωφελής και τα ρέστα. Όπως επίσης προφανώς κανένας γιατρός δεν είναι εξ’ορισμού σωτήρας του άρρωστου, κανένας παπάς δεν είναι εξ’ορισμού άγιος, κανένας πολιτικός δεν είναι εξ’ορισμού αδιάφθορος, κανένας εθελοντής δασοπυροσβέστης δεν είναι εξ’ορισμού δασόφιλος. Η ζωή είναι ένα ατέλειωτο τεστ για όλους …


Εξ’ορισμού όμως οι MKO οφείλουν να είναι πολιτικά ανεξάρτητες και κομματικά ανένταχτες, να δουλεύουν για το κοινό (και όχι για το προσωπικό) καλό, να είναι μη κερδοσκοπικές, να προσφέρουν λύσεις, να είναι ανεξάρτητες από οικονομικά συμφέροντα και να δυναμώνουν, όχι να ξεζουμίζουν την κοινωνία. Και οφείλουν να μην είναι ομάδες πολιτικά ενταγμένες, θεσμικά ή οικονομικά εξαρτημένες από το κράτος, κερδοσκοπικές εταιρείες, ομάδες προάσπισης και προώθησης συμφερόντων (πολιτικών, επαγγελματικών, θρησκευτικών, τοπικής καταγωγής, αθλητικών, κυνηγετικών, κα) ή ομάδες που ασκούν βία. Και επίσης οι ΜΚΟ οφείλουν να μην είναι μαγαζάκια κανενός, ούτε των ιδρυτών τους, να λειτουργούν με ξεκάθαρους κανόνες διαφάνειας και να λογοδοτούν συνέχεια στη βάση στόχων που δεν εξαρτώνται από χρηματοδότες ή άλλα συμφέροντα.


Επειδή όμως η κριτική είναι πάντα πολύ πιο εύκολη από τη δουλειά, αυτές οι, πώς τις λεν, ΜΚΟ είναι οι συνήθως ύποπτοι πίσω από δεκάδες παγκόσμιες συνωμοσιοθεωρίες. Συνήθως κάποιος δυνατός κρύβεται πίσω τους όταν κριτικάρουν ή προτείνουν ή τέλος πάντων διαφέρουν. Γιατί στην Ελλάδα των καθαρών λύσεων, όποιος μιλάει, ή ανήκει σε κόμμα ή είναι τσιράκι κάποιου μεγάλου. Αλλιώς το βουλώνει και χαζεύει σήριαλ και μπάλα.


Αν όντως αυτές οι δήθεν ΜΚΟ υπάρχουν, αν όντως ξεκοκκάλισαν εκατομμύρια, αν όντως έγλυψαν κατουρημένες πολιτικές ποδιές για να τσεπώσουν προτζεκτάκια και μετά να γίνουν καπνός, τότε σίγουρα πρέπει να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη και να ξεφτιλιστούν στην κοινωνία. Γιατί εκμεταλλευόμενες την ασαφή ρητορεία για μια ισχυρή κοινωνία πολιτών, αυτές οι οργανώσεις έγιναν μαγαζάκια κάποιων που ίσως πλούτισαν στην πλάτη ολόκληρης της κοινωνίας.


Ποιος μπορεί όμως να διαγράψει από την ιστορία ότι η τοποθέτηση του φυσικού περιβάλλοντος και ειδικά της βιοποικιλότητας στην πολιτική ατζέντα οφείλεται αποκλειστικά στις πιέσεις και την επιστημονική δουλειά κάποιων ΜΚΟ; Ή ότι τον αγώνα για καθαρή ενέργεια και αναχαίτιση της κλιματικής αλλαγής τον σέρνουν στην πλάτη τους οι ΜΚΟ; Σίγουρα πολλοί θα σούρουν τα εξ’αμάξης στις ΜΚΟ επειδή είναι τάχα απολιτίκ και δεν συγκρούονται για καθολική ρήξη με το στραβό σύστημα. Και ότι συχνά οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ δίνουν αντιφατικά μηνύματα, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τις συγκρουόμενες απόψεις γύρω από τα αιολικά πάρκα. Και σίγουρα άλλοι θα πουν ότι πολλές ΜΚΟ λειτουργούν με αδιαφάνεια, χωρίς κανόνες λογοδοσίας και χωρίς ξεκάθαρη στρατηγική ανεξάρτητη από τους χρηματοδότες τους.


Στην πλουραλιστική κοινωνία μας όμως, καθένας ψάχνει, διαλέγει και παίρνει. Όποιος προτιμάει να κάνει δουλειά, μαθαίνει να ξεχωρίζει τα διαμάντια από τα καθρεφτάκια, αντί να στρογγυλοκάθεται και να βολεύεται πάνω στη γκρίνια.

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Κάτι δεν κατάλαβα καλά...


Δεν είμαι ρε παιδιά φαν του αυτοκινήτου. Ένα μικρό δεκαπενταετίας έχω των 1250 κυβικών, καλοσυντηρημένο και γεμάτο ψίχουλα από τα ψωμιά και τα κριτσίνια που μασουλάνε τα παιδιά στο πίσω κάθισμα. Αν το σανιδώσω, φτάνει ανετότατα τα 140 χλμ, πολύ πάνω δηλαδή από το όριο ταχύτητας που ισχύει στους αυτοκινητοδρόμους (που δεν έχουμε...)

Διαρτυρήθηκε λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών για το όριο των 1400 κυβικών που έθεσε ο Ραγκούσης για τα αυτοκίνητα που ό νόμος προβλέπει ότι το κράτος παρέχει στον ίδιο και στους μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όπως λέει στην επιστολή του, οι μητροπολίτες κατοικοεδρεύουν εκτός Αθηνών και δεν μπορούν να κυκλοφορούν με τόσο μικρά αυτοκίνητα, ειδικά καθώς πρέπει να ταξιδεύουν συχνά προς τον ομφαλό της γης. Και συμπληρώνει πως μέχρι σήμερα, τα αυτοκίνητα των ιεραρχών ήταν των μητροπόλεων και όχι του κράτους. Κάτι λοιπόν δεν καταλαβαίνω καλά:

Δεν είμαι μητροπολίτης και δεν θέλω να γίνω, αλλά θέλω να ξέρω: με τι ταχύτητες θέλουν οι ιεράρχες να ταξιδεύουν προς Αθήνας;


  • Με πρώτο και καλύτερο τον Οικουμενικό Πατριάρχη, η Εκκλησία κάνει κάποια οικολογικά βήματα. Τα περί κλιματικής αλλαγής και ρύπων που φτύνουν τα βενζινοκίνητα (και τα μεγάλου κυβισμού υβριδικά) αυτοκίνητα δεν σημαίνουν τίποτα;

  • Καλά, οκ δεν ρωτάω για τη σεμνότητα και ταπεινότητα και "μακάριοι οι ταπεινοί" και τα λοιπά και τα λοιπά...
Κάτι δεν κατάλαβα καλά ...

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Ιστορίες για μακεδόνες…

Πριν μερικά χρόνια, έλαβα δυο email από τον Νταν και τον Τζωρτζ Νάντσου που μένουν κάπου στην Αυστραλία. Είχαν βρει το όνομά μου στο ίντερνετ και ρωτούσαν αν είμαστε συγγενείς. Το Νταν δεν μου έλεγε τίποτα, αλλά Γιώργο έλεγαν έναν αδελφό του πατέρα μου. Έτσι, οι αρχικές μου υποψίες ότι ίσως ήταν κινέζοι εξατμίστηκαν και άρχισα να ελπίζω ότι ίσως ήταν χαμένοι συγγενείς…


Απάντησα ότι η οικογένεια του πατέρα μου είναι από την Καστοριά και η δική τους απάντηση ήταν κάπως ψυχρή. Δήλωσαν Μακεδόνες, από γονείς κατατρεγμένους που εγκατέλειψαν το Λερίν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και έφτασαν στα Μπίτολα. Εκεί όμως τα πράγματα δεν ήταν καλά, οπότε μετανάστευσαν στην Αυστραλία, χωρίς ποτέ να ξεχάσουν ότι είναι μακεδόνες, χωρίς να ξεχάσουν ότι έχουν αφήσει συγγενείς στο Λερίν και στο Κοστούρ και βέβαια χωρίς ποτέ να συμπαθήσουν τους Έλληνες…


Θυμήθηκα ότι η γιαγιά μου η Θεοδότα έλεγε πως το Ναντσέϊκο είχε καταγωγή από τη Φλώρινα (Λερίν στα σλαβομακεδόνικα). Ο πατέρας μου ισχυρίζεται πως σύμφωνα με τον καστοριανό Φίλιππο Δραγούμη, το σόι μας έλκει καταγωγή από κατατρεγμένους αγωνιστές σουλιώτες, αλλά βέβαια ο Δραγούμης εκκινούσε με την παραδοχή ότι δεν υπάρχει σλαβομακεδονική καταγωγή…


Αυτή η οικογένεια Νάντσου που ζει στην Αυστραλία έχει επισκεφθεί τους χωρισμένους πρώτου βαθμού συγγενείς που έμειναν στη Φλώρινα, στο χωριό Ντόλνα Κότορι (Κάτω Υδρούσσα) και από το Βατοχώρι κάπου κοντά στην Πρέσπα. Συγγενείς στο Κοστούρ (Καστοριά) δεν γνωρίζουν. Ο πιο φιλικός είναι ο Στέφο Νάντσου, ένας πολύ γνωστός θεατρικός ηθοποιός που δουλεύει κάποιες πρωτοποριακές παραστάσεις μαζί με τον παρτενέρ του Τομ Λύκος (ίσως ελληνικής καταγωγής). Ο Στέφο και εγώ αλληλοαποκαλούμαστε ξαδέλφια, κι’ας μην είμαστε καθόλου σίγουροι για τη χαμένη συγγένεια. Δηλώνει αδιάφορος για την οποιαδήποτε συγγένεια με τον Μεγαλέξανδρο και απογοητευμένος από τα εθνικιστικά κολλήματα που χωρίζουν γείτονες, συγγενείς και παλιούς φίλους. Το ίδιο κι’εγώ.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Θυμήθηκα τον ίσως ξάδελφό μου Στέφο, γιατί σήμερα διάβασα το εξαιρετικό τεύχος του περιοδικού «Αρχειοτάξιο» των ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας). Έχει τίτλο «Αποτυπώσεις του Μακεδονικού Ζητήματος» και αναλύει με ψυχρό και μοναδικά αμερόληπτο τρόπο τα μίση, τα πάθη και τους εθνικισμούς που τσάκισαν την Καστοριά και τη Φλώρινα, με αποκορύφωμα τα χρόνια του εμφυλίου. Φοβερές ιστορίες καταπίεσης όσων μιλούσαν αυτή την «άλλη» γλώσσα με την υποστήριξη του κράτους, τραμπουκισμοί από τις ένοπλες ομάδες της κάθε πλευράς, η καταλυτική εμπλοκή του ΚΚΕ, της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και της Βουλγαρίας, ο κόσμος που έφυγε.

Ιστορίες για μακεδόνες που δυστυχώς σβήστηκαν, ή ίσως ποτέ δεν γράφτηκαν στη συλλογική μνήμη. Ιστορίες πονεμένες που αν δεν τις μάθουμε όλοι, ίσως επαναληφθούν. Γιατί η ιστορία που δεν μαθαίνεται, επαναλαμβάνεται.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Αιολική πρόκληση


Πήρα αυτή την προκλητική φωτοσοπιά, από ΤΑ ΝΕΑ της Τρίτης 27 Οκτωβρίου. Τα Μετέωρα, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και προστευόμενο τοπίο, τριγυρισμένα με αιολικά και οι στέγες των μοναστηριών καλυμένες με φωτοβολταϊκά.

Τεράστια πρόκληση αυτή η εικόνα, ιδίως για το κύμα αντίδρασης που εμποδίζει την επέκταση των αιολικών στην Ελλάδα και προβάλλει για επιχείρημα το σχεδόν ιερό ελληνικό τοπίο που πρέπει να μείνει ανέπαφο. Αυτό το ελληνικό τοπίο που όμως προτιμάμε να ξεχνάμε πως δεν είναι ανέπαφο, αλλά διαρκώς συνδιαμορφωμένο από τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που είτε ως κτηνοτρόφος, είτε ως γεωργός, είτε ως αρχιτέκτονας έχει βάλει ένα χεράκι στα μέρη που θαυμάζουμε σήμερα. Όπως τα Μετέωρα, που δεν είναι μόνο ψηλοί και εντυπωσιακοί βράχοι, αλλά και κτίρια. Τα Μετέωρα που στη συνέχεια των τουριστικών φωτογραφιών που ποτέ δεν βλέπουμε ατενίζουν την απαίσια Καλαμπάκα.

Από τότε που πρωτοείδα τις ανεμογεννήτριες, πολύ πριν μπω στο πετσί της μάχης για την κλιματική αλλαγή, τις κατάλαβα ως σύγχρονο αρχιτεκτονικό θαύμα. Μόνο αισθητικά, γυμνές από την αναμφισβήτητη ενεργειακή  χρησιμότητά τους. Στην προκλητική εικόνα, οι λευκές γραμμές των πυλώνων τρέχουν παράλληλα με τους ψηλούς βράχους των Μετεώρων. Και, εντελώς προσωπικά, η εικόνα αυτή δεν με χαλάει καθόλου.

Ξέρω, ξέρω, κάποια τοπία πρέπει να μείνουν ως έχουν, σε έναν φυσικό χώρο που έτσι κι'αλλιώς ποδοπατείται καθημερινά. Ξέρω, οι ανεμογεννήτριες ξεπουπουλιάζουν σπάνια πουλιά. Ξέρω, πολλοί αιολικάδες είναι μεγαλοκαρχαρίες της ενέργειας και δεκάρα δεν δίνουν ούτε για την κλιματική αλλαγή, ούτε για το τοπίο. Ξέρω επίσης, ότι οι ανεμογεννήτριες δεν στειρώνουν τις κατσίκες, ούτε απειλούν με εξάλειψη κανένα είδος πουλιού, σε αντίθεση με την κλιματική αλλαγή και την καταστροφή των βιοτόπων τους. Και ξέρω επίσης καλά ότι λύσεις υπάρχουν για όλα τα προβλήματα, αλλά για την κλιματική αλλαγή οι λύσεις είναι κουκιά μετρημένα: γενναία εξοικονόμηση, γενναίες ανανεώσιμες και στοπ στην αποδάσωση.

Στην εικόνα αυτή, τα Μετέωρα είναι "πειραγμένα". Η εικόνα είναι ψεύτικη και απίθανη, αφού ποτέ δεν θα σηκωθούν αιολικά ούτε εκεί, ούτε στην Ακρόπολη, ούτε σε κανένα μνημειακό τοπίο. Η εικόνα αυτή είναι απλά μια πρόκληση για τις αισθήσεις και τις συνειδήσεις μας!