Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Άνθρωποι που με συγκινούν

Κάποιοι άνθρωποι κάνουν και τη δική μας ζωή πιο όμορφη, δεν βρίσκετε; Μας συγκινούν, μας παρακινούν, μας κάνουν να ελπίζουμε.

Ένας άνθρωπος που πάντα με συγκινούσε ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Γιατί παρά το μεγαλειώδες της ιστορίας που κουβαλάει πάνω του, παρά τη "βαριά" πρωτιά μεταξύ ίσων ανάμεσα σε όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες, παρά τις φοβερές δυσκολίες μέσα στις οποίες ζει και λειτουργεί, εκπέμπει ευαισθησία, αισιοδοξία και όραμα. Χωρίς να στηρίζει εθνικά και κοινωνικά μίση και περιχαρακώσεις.

Έχουμε συνηθίσει την ιδέα ότι η εξουσία διαφθείρει, ή τουλάχιστον ότι όσοι κατέχουν εξουσία εύκολα την ψωνίζουν. Ας μη θυμηθούμε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών που μας άφησε χρόνους πέρισι και χαλάσουμε την Κυριακή μας. Όμως ο Βαρθολομαίος είναι ο Πατριάρχης που δεν διστάζει να μαζέψει βρωμιές και σκουπίδια από παραλίες, όπως έκανε με μεγάλη αφοσίωση πρόσφατα στην Ίμβρο. Και δεν σταματάει να μας εκπλήσσει με μηνύματα κατά του εθνικισμού και του ρατσισμού, λόγους για έναν δίκαιο και ειρηνικό κόσμο και βέβαια με τις πρωτοβουλίες και τα λόγια του για την προστασία του περιβάλλοντος.

Υστερόγραφο 1: Θυμάμαι πριν από κάμποσα χρόνια τον Χριστόδουλο σε εκδήλωση απελευθέρωσης πουλιών που είχαν αναρρώσει από τραυματισμό. Τόσο εκείνος όσο και η συνοδεία του κοιτούσαν τα πουλιά με εμφανή σιχαμάρα και τελικά ο τότε αρχιεπίσκοπος απέφυγε να πιάσει έστω και ένα και να το απευλευθερώσει...

Υστερόγραφο 2: Τη φωτογραφία οφείλω στον φίλο φωτογράφο Νίκο Μαγγίνα

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Κλάψτε μπλόγκερς, κλάψτε!

Τελικά, η αυριανή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, αυτή για τις δασικές πυρκαγιές, είναι οργανωμένη από ομάδα που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ομάδα ΠΑΣΑ οργανώνει λοιπόν την δήθεν διαμαρτυρία των μπλόγκερς και όχι οι ανεξάρτητοι, ανένταχτοι και ανεξάντλητοι μπλόγκερς, όπως το 2007.
Κλάφτε μπλόγκερς, κλάφτε! Φέτος, μας πρόλαβαν οι πολιτικά ενταγμένοι...

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009

Μπλόγκερς, σας παρακαλώ μην κλαίτε!

Το μαύρο είναι όμορφο; Ναι, σε μπλουζάκια και κορμάρες μόνο. Όχι στα δάση και όχι στην πολιτική. Όχι στο μαύρο που ζούμε τώρα στην Ελλάδα.

Ο τσαλαπετεινός κλαίει μπροστά στον καθρέφτη, ο Προκόπης αγανακτεί, ο Στάθης και ο buster πενθούν, ο ΝΙΚ φωτογραφίζει τη φλεγόμενη Πεντέλη και θυμάται την Πάρνηθα, ο John Black στιγματίζει υπουργικές ηλιθιότητες, ο Gazmend Kapllani μένει άφωνος, ο Gerasimos ελπίζει και δεκάδες ακόμα απελπίζονται. Γιατί οι διαμαρτυρίες και ο οργή, οι θεαματικές μαύρες διαμαρτυρίες, οι πρώτες μαζικές διαδηλώσεις για το περιβάλλον, οι δεκάδες χιλιάδες υπογραφές σε ανοιχτές επιστολές, η μαζική συμμετοχή στην Ώρα της Γης δεν είχαν το αποτέλεσμα που όλοι θέλουμε. Τίποτα, εκτός από τα λόγια δεν άλλαξαν από τότε.


Η μαύρη κυβέρνηση που μας διαφεντεύει και οι γκρίζες που μας διαφέντευαν χρόνια πριν δεν άλλαξαν τίποτα προς το καλύτερο για το περιβάλλον. Μαύρισαν ξανά τα δάση και μαύρισαν και την ψυχή μας.


Όμως, σε μια Ελλάδα που ακόμα μένει γαντζωμένη σε περασμένα μεγαλεία, σε μια Ελλάδα που στην πράξη επιμένει ότι το αυθαίρετο είναι λαϊκό δικαίωμα, σε μια Ελλάδα που δεν έχει να καυχηθεί για κάτι καινοτόμο, κάτι πραγματικά καλό, κάτι προοδευτικό και δημοκρατικό, σε αυτή τη δική μας Ελλάδα τα πράγματα δεν αλλάζουν απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε μέσα σε δυο χρόνια.

Μπλόγκερς, σας παρακαλώ μην κλαίτε! Αν κάποια ελπίδα βλέπω εγώ, αυτή έρχεται από όσους αντιστέκονται, έστω και μπροστά από μια οθόνη. Έστω και αν βγαίνουν από το σπίτι μόνο μια μέρα τον χρόνο, ντυμένοι στα μαύρα για να διαμαρτυρηθούν για το μαύρισμα των δασών που θα έπρεπε να είναι μαύρισμα των πολιτικών μας και των λοιπών λαμόγιων που λυμαίνονται τη χώρα. Έστω και αν είναι ετερόκλητοι και το μόνο στο οποίο συμφωνούν είναι η αγανάκτηση για τη μαύρη κοινή μας μοίρα.



Μαύρες μούτζες μπροστά από τη Βουλή από έναν τότε τετράχρονο στη διαδήλωση του 2007 για την Πάρνηθα

Μπλόγκερς, σας παρακαλώ μην κλαίτε! Ας ξαναβγούμε αυτή την Παρασκευή στις 19:00 όλοι μαζί στο Σύνταγμα, ντυμένοι στα μαύρα. Πενθούμε τα δάση και μαυρίζουμε όλους όσοι σπεκουλάρουν σε βάρος της φύσης. Ας είμαστε φέτος εκατό φορές περισσότεροι από τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2007.

Ας είμαστε η μόνη δύναμη αλλαγής στη μαύρη Ελλάδα.

Από μηχανής πυροσβέστες

WWF-Μιχάλης Μπινιχάκης

Βλέπεις τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα και αισθάνεσαι ασήμαντος, μηδαμινός. Σιγά μη σβήσεις φωτιά εσύ, μόνο με «εναέρια μέσα» μπορούν να σβήσουν οι πυρκαγιές στα δάση. Και όλοι, κάτοικοι, τουρίστες, αγρότες, δήμαρχοι και λοιποί τοπικοί παράγοντες της συμφοράς τηλεφωνούν αλλόφρονες στα ραδιόφωνα ζητώντας αεροπλανάκια…

Σήμερα το πρωί παρακολουθούσα ένα Scorpion να σβήνει και να γεμίζει κάπου πολύ κοντά στην ακτή και κατάλαβα ότι δεν είναι μόνο η κακή μας η αδιαφορία που μα κάνει να βλέπουμε τα εναέρια μέσα ως από μηχανής θεούς που θα σβήσουν τις φωτιές που ανάψαμε. Είναι και ο προσωπικός εκμηδενισμός που αισθάνεσαι όταν βλέπεις αυτά τα θηρία να ρίχνουν εκατοντάδες λίτρα νερού πάνω από τεράστιες και παντοδύναμες φωτιές.

Όμως, οι δασικές φωτιές δεν σβήνονται στον αέρα, αλλά στη γη. Αν δεν ης επιτεθείς όταν εκείνη ξεκινήσει, δηλαδή μέσα στο πρώτο μισάωρο, με ήδη εξοπλισμένες ομάδες και δυνάμεις οργανωμένες και ήδη έτοιμες να συντονιστούν, τότε η φωτιά γιγαντώνεται και μετά απλώς σβήνεις μια καταστροφή. Όμως, στην Ελλάδα οι πυρκαγιές ξεκινούν από πολιτικά ασήμαντα δασικά συστήματα, όπως ο Πλατανιστός με τα φοβερά καστανοδάση και οι ρεματιές. Η οικολογική τους αξία δεν ρίχνει κυβερνήσεις, ούτε τοπικές ούτε φυσικά και εθνικές. Οπότε ας καούν.

Έτσι και με το Γραμματικό. Μια φωτιά που ξεκίνησε από κάτι παλιολαγκάδια, αξιολογήθηκε ως ασήμαντη, μέχρι που έγινε τεράστια και έκαψε τη μισή Αττική. Θυμίζω ότι ξεκίνησε κάπου εκεί κοντά όπου οι οικολογικά να μην πω κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν για τον ΧΥΤΑ, βάζοντας φωτιά σε ξερόκλαδα και σκουπίδια με πύρινα οδοφράγματα...

Από κει όμως η ασήμαντη φωτιά παίρνει δύναμη και ξεφεύγει και καίει πολιτικά σημαντικούς οικισμούς και περιουσίες. Και τότε τρέχουν όλοι να ζητήσουν αεροπλάνα και βαπόρια, αφού ποτέ δεν οργάνωσαν μέσα στον χειμώνα εκείνες τις δυνάμεις που θα στείλουν την πυρκαγιά στον αγύριστο, όπως πρέπει, από τη γη.

Από τη φλεγόμενη Κάρυστο, που τώρα, τέταρτη μέρα σβήνει, σας στέλνω καυτούς χαιρετισμούς!

Υστερόγραφο: Επειδή πληροφορημένος πολίτης = δυνατός πολίτης, διαβάστε έναν ωραίο οδηγό δασοπυρόσβεσης. Σε πολίτες απευθύνεται, όχι σε ειδικούς.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Όταν βγάζω βόλτα την ανακύκλωσή μου...

radio973.blogspot.com/2009/07/blog-post_05.html

Σήμερα, όπως και δυο-τρεις φορές τη βδομάδα, έβγαλα την ανακύκλωσή μου βόλτα στο Σύνταγμα. Πέντε κιλά χαρτί, σε μια πολύ ωραία και καθαρή χάρτινη σακούλα. Πέντε κιλά χαρτί και η κυρία τους, παρέα με δυο ρέμπελους πιτσιρίκους, ψάχνοντας για καθαρό κάδο ανακύκλωσης που δεν θα χαραμίσει το πολύτιμο χαρτί μέσα σε ζουμιά, σάπια αποφάγια ή λασπωμένα αποτσίγαρα. Δεν έψαχνα δηλαδή για τους θεοβρώμικους και γεμάτους με όσα σκουπίδια βάζει ο νους σας κάδους της γειτονιάς μου, που μόνο μπλε δεν είναι…

Στο κέντρο της Αθήνας όμως, του ομφαλού της γης, της διαμαντόπετρας στης γης το δαχτυλίδι, η αναζήτηση κάδου είναι πιο δύσκολη κι’ από κυνήγι θησαυρού… Εκτός από μερικούς, μάλλον λίγους, μπλε κάδους που είναι γεμάτοι με κλαδέματα δέντρων, συλλογές από τη δουλειά των οδοκαθαριστών και άλλα ευωδιαστά, δεν βρίσκεις πουθενά εκείνους τους παλιούς κίτρινους κώδωνες που ήταν αφιερωμένοι στη συλλογή πολύτιμων υλικών, όπως το χαρτί, το γυαλί και τα τενεκεδάκια. Φτάνεις λοιπόν στο Σύνταγμα και επειδή κάποια άχρηστη δημοτική αρχή προφανώς θεωρεί ότι οι κάδοι ανακύκλωσης κάνουν άσχημη την πανέμορφη πόλη μας, απλώς έχει εξαφανίσει και τους λίγους που υπήρχαν!

Ακούμπησα λοιπόν την πολύτιμη χαρτοσακούλα μου δίπλα σε ένα μαντεμένιο δοχείο απορριμμάτων μεσοπολεμικής τεχνοτροπίας, αφού πια είχαν πιαστεί τα χέρια και τα πόδια μου από το βάρος σε συνδυασμό με το κυνηγητό των εξεγερμένων πιτσιρίκων μου. Και είπα σε δυο τύπους της δημοτικής αστυνομίας που τριγυρνούσαν εκεί στη Βουκουρεστίου να βρουν τρόπο να τα στείλουν προς ανακύκλωση, όπως η πολιτική τους ηγεσία οφείλει προς τους πολίτες!

Δεν ξέρω αν ο λαός έχει όντως τους ηγέτες που του αξίζουν. Προτιμώ να πιστεύω πως ο λαός πιστεύει ότι επειδή η εξουσία διαφθείρει, δεν πα να την καταλάβουν και λέρες; Γιατί η δημοτική μας αρχή σίγουρα μοιράζεται τη λέρα των κάδων που τοποθέτησε τελευταία και καταϊδρωμένη σε κάποιους δρόμους (συγνώμη, ίσως ο Πειραιάς να είναι ακόμα πιο τελευταίος…), μόνο και μόνο για να πουλήσει «οικολογία» σε διάφορα φυλλάδια.

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν πού μπορούν βρουν κίτρινους κάδους χαρτιού κάπου στο Σύνταγμα, ας μπουν στον κόπο να ενοχλήσουν από την παντοτινή ραστώνη τους υπαλλήλους του "Γραφείου Υλοποίησης Προγραμμάτων Ανακύκλωσης" του Δήμου μας. Ναι, γραφείο υπάρχει, κι'ας είναι άνευ αντικειμένου! Το τηλέφωνό τους είναι 210 3421776.

Διαβάστε και μια λύση για πόλεις χωρίς σκουπίδια εδώ.

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Τα συντρίμμια των διακοπών μας...

Δείτε πώς κατάντησε η άλλοτε πανέμορφη παραλία της Δάφνης στο Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου.
Βασίλειο οικοδομικής αυθαιρεσίας, για τα μάτια και τα πορτοφόλια των τουριστών, μόνο!
Η σημαντικότερη οικονομική δραστηριότητα στην Ελλάδα, ο τουρισμός, αφήνει τεράστιο οικολογικό αποτύπωμα. Τόσο το κατασκευαστικό κομμάτι και η κατάληψη φυσικού χώρου, η κατανάλωση νερού και ενέργειας, όσο και οι προμήθειες και η συμπεριφορά μας έχουν τεράστιο οικολογικό κόστος. Μπορούμε όμως να το ελαχιστοποιήσουμε, αν θέλουμε!

Επιτέλους διακοπές! Πράξη 1η: Ονειρευόμαστε ατελείωτη ξεκούραση, κατά προτίμηση χωρίς να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας. Ψάχνουμε για τον ονειρεμένο προορισμό, δηλαδή πισίνα, δωμάτιο δυό βήματα από το κύμα, ταβέρνα πάνω στην παραλία και το αυτοκίνητο ακριβώς δίπλα.

Πράξη 2η: Εισβάλλουμε στο πολυκατάστημα και κατεβάζουμε από τα ράφια ότι υπάρχει, επειδή ίσως το χρειαστούμε. Τα παλιά τα πετάμε γιατί πάλιωσαν.
Πράξη 3η (χωρίς παιδιά): Φτάνουμε στην παραλία «το όνειρο». Με μερικές ακόμα χιλιάδες μπουχτισμένους από την πολλή δουλειά και διψασμένους για ήλιο, θάλασσα και αμόρε. Αποτσίγαρα, σακούλες, μπουκάλια και κομμένη σαγιονάρα θα τα πάρουμε μαζί μας, γιατί οφείλει ο Δήμος να τα μαζέψει. Στην ταβέρνα θα κακοφάμε προκάτ πατάτα και κατεψυγμένο μπαρμπούνι και θα σιχτιρίσουμε. Αλλά το βράδυ θα βγάλουμε τα σώψυχά μας με το γλέντι μέχρι πρωίας, έχοντας αφήσει το φως του δωματίου αναμμένο.
Πράξη 3η (με παιδιά): Φτάνουμε στην παραλία με δεκάδες τσάντες και σακούλες. Τα παιδιά ξαμολιούνται στη θάλασσα σέρνοντας στην τελευταία λέξη της μόδας σε κουβαδάκια, φτυαράκια και φουσκωτά εξωτικά ζώα. Καφές, εφημερίδα και ξάπλα, μέχρι το μεσημεράκι, οπότε αφήνουμε τα ανεπιθύμητα δώρο στον Δήμο και ψάχνουμε για ταβέρνα. Το βράδυ που έρχεται η ώρα να κοιμηθούν τα κατάκοπα πιτσιρίκια, κανένας δεν κλείνει μάτι, γιατί οι δίπλα πάνε για ύπνο το χάραμα.

Πολλοί έχουμε περίπου τέτοια εικόνα από τις καλοκαιρινές διακοπές που τόσο περιμένουμε και έχουμε ανάγκη. Αυτές τις διακοπές που σίγουρα μπορούμε να κάνουμε πολύ καλύτερες για εμάς, αλλά και τη φύση που επισκεπτόμαστε. Πάμε λοιπόν:

Πράξη 1η: Ονειρευόμαστε και ψάχνουμε για δωμάτιο που δεν είναι αυθαίρετο πάνω στην παραλία ή μέσα στο δάσος και δεν έχει πισίνα γλυκού νερού.
Πράξη 2η: Οικολογία είναι και οικονομία. Αγοράζουμε μόνο όσα κρίνουμε ότι χρειαζόμαστε πραγματικά.
Πράξη 3η: Πάμε παραλία, έχοντας αφήσει το αυτοκίνητο μακριά από την άμμο. Για τα παιδιά φέρνουμε όσα παιχνίδια θα χρειαστούν πραγματικά και σνακ που εμείς κρίνουμε ότι είναι υγιεινά. Μαζεύουμε κάθε ένα σκουπιδάκι σε δική μας σακούλα και τη ρίχνουμε στον πρώτο άδειο κάδο. Αφήνουμε το αυτοκίνητο στην ησυχία του και περπατάμε όσο αντέχουμε. Τρώμε σε ταβερνούλες που δεν έχουν κάνει οικοδομική επίθεση στην παραλία. Σεβόμαστε το νερό και την ησυχία των άλλων.
Αυτά τα ολίγα και… καλές και οικολογικά ελαφρές διακοπές!

υ.γ. αυτό το κείμενο δημοσιεύθηκε σήμερα στο ΟΙΚΟ της Καθημερινής με τίτλο "Πηγαίνετε διακοπές, μην αφήνετε πίσω σας... συντρίμμια". Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον!