Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Η πίσω αυλή των κυνηγών...



Μεταφράζω από σημερινό άρθρο στο Reuters και το αφήνω στην κρίση σας:

"ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ, Ελλάδα, 30 Ιουλίου (Reuters) - Λιγνιτικές μονάδες ξερνούν σκόνη και καπνό στον αέρα, πάνω από την πόλη του ελληνικού νότου Μεγαλόπολη, όμως κάτοικοι που αντιστέκονται σε περιβαλλοντικές επιχειρηματολογίες μπλοκάρουν σχέδιο κατασκευής του μεγαλύτερου προγράμματος ηλιακής ενέργειας σε γειτονικό λόφο.

Τοπικοί κυνηγοί, εξαγριωμένοι από το γεγονός ότι ένα παλαιότερο σχέδιο αναδάσωσης στην περιοχή αγνοήθηκε, πήγαν στα δικαστήρια για να σταματήσουν την κατασκευή φωτοβολταϊκού πάρκου 50MW.

«Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε τη θυσία ούτε ενός δέντρου… δεν προσκυνάμε αυτά τα συμφέροντα», δήλωσε ο Κώστας Μαρκόπουλος, πρόεδρος της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Πελοποννήσου, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στον λόφο που βλέπει τη μικρή πόλη.

Από κάτω απλώνεται το ανοιχτό ορυχείο λιγνίτη, ενός φτηνού αλλά εξαιρετικά ρυπογόνου καυσίμου, επίσης γνωστού ως «καφέ κάρβουνο», το οποίο εξορύσσεται και καίγεται στις γειτονικές μονάδες [σημ. ηλεκτροπαραγωγής] για να προμηθεύσει με ηλεκτρισμό τη Νότια Ελλάδα. Τα κοντινότερα σπίτια βρίσκονται σε απόσταση μόλις 100 μέτρων".

Διαβάστε μόνοι σας τη συνέχεια…

Σημείωση 1: στα αγγλικά υπάρχει ο όρος not-in-my-back-yard (NIMBY, δηλαδή "όχι στην πίσω αυλή μου"). Στα ελληνικά λέμε: «μακριά απ’ τον κ… μας κι’ ας είναι και τρεις σπιθαμές!»

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό της ανάπτυξης;

Δεν καταναλώνουμε όσο χρειαζόμαστε, αλλά όσο αντέχουμε. Δεν πετάμε όσα πρέπει εκεί που πρέπει, αλλά τα πάντα και παντού. Δεν υποκύπτουμε σε κανόνες, αλλά χτίζουμε στο δασάκι και την παραλία της επιλογής μας. Άσε που ακόμα και το φως ή την τηλεόραση μας χαλάει να τα σβήσουμε μόλις βγούμε από το σαλόνι.

Και επειδή είμαστε και ολίγον οικολόγοι, δεν γουστάρουμε τους ΧΥΤΑ περίπου κοντά στο σπίτι μας και σιχαινόμαστε τα αιολικά που βιάζουν το αρχέγονο και λατρεμένο από τους ποιητές ελληνικό τοπίο. Πάντα βέβαια με τη συνοδεία αναλυτικής σάλτσας για την υποκρισία που και καλά συνοδεύει αυτά τα καταστροφικά έργα, πίσω από τα οποία πάντα κρύβονται μεγάλα συμφέροντα και κεφάλαια.

Έτσι, η Αττική πρέπει να φάει τα σκουπίδια που τόσα χρόνια έτρωγε η Φυλή ή να τα πετάξει στους παρακατιανούς γείτονες από την Εύβοια, επειδή το τοπίο του Γραμματικού είναι πολύ πιο σημαντικό οικολογικά από όσο ξέραμε. Τα αιολικά να μην πάνε πουθενά και τις ανεμογεννήτριες να τις βάλουμε εκεί που ξέρουμε, επειδή οι κάτοικοι του (σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετου) Νέου Βουτσά δεν θέλουν να καταστραφεί η μνημειώδης θέα προς τον Ευβοϊκό. Επίσης ούτε οι Σκυριανοί τα θέλουν επειδή θα έχει πρόβλημα το τοπικό αλογάκι και επειδή η Εκκλησία κάπου έχωσε τη μυτούλα της. Α, και στη Λακωνία κάπως θα πάθουν στείρωση τα πρόβατα… Άσε που στη Ζάκυνθο οι αυθαιρετάδες σημαντικής παραλίας για τη θαλάσσια χελώνα ξεπροβάλλουν σαν δήθεν θιγόμενοι από την προστασία του περιβάλλοντος, χωρίς φυσικά κανένας να ξεκαθαρίζει ότι ακόμα και στη Λούτσα, πάλι παράνομοι θα ήταν!

Και μέσα σ’όλα, όταν ψαχνόμαστε για να δούμε τι στο καλό είναι η περίφημη «πράσινη ανάπτυξη», πνιγόμαστε στο τυρόγαλο πολιτικών εκπροσώπων που απλά δεν θέλουν να σπάσουν αυγά και να μας πουν πως η σημερινή ανάπτυξη έχει κόστος και κάποιος πρέπει να το πληρώσει. Η πράσινη ανάπτυξη είναι εντελώς διαφορετική από τη σημερινή και σημαίνει στροφή και σύγκρουση με τα σημερινά μας κολλήματα και τις εξαρτήσεις μας, για όλους. Όλους, από το τεράστιο και κακό κεφάλαιο, μέχρι τον τελευταίο παρτάκια που μαζί με τον κάθε άλλο μέσο Έλληνα παίζει το παιχνιδάκι του τελευταίου τροχού της αμάξης για να μη χαλάσει τη ζαχαρένια του…

Αν τα έχω πάρει; Ναι, τα έχω πάρει χοντρά, στο κρανίο! Γιατί για ένα πολύ ζόρικο μέλλον που ήδη βλέπουμε να έρχεται, όλοι φωνάζουμε «ας βρεθεί επιτέλους κάποιος αρμόδιος να μας σώσει!» και όλοι κάνουμε την παλαβή.

A και ξέχασα να σας πω ποιος πληρώνει τον λογαριασμό, αν και είμαι σίγουρη ότι το ξέρετε ήδη. Αυτοί οι μετανάστες που βρωμίζουν τις πλατείες μας, αλλά στις πατρίδες τους δέχονται τη μαύρη εργασία για τα καλούδια που εμείς αγοράζουμε φτηνά, τη βρώμα που ξερνάνε τα εργοστάσιά μας, τα σκουπίδια που τους στέλνουμε για δήθεν ανακύκλωση και το νερό και τα δάση που δεν θα έχουν από την κλιματική αλλαγή που τους δωρίζουμε...

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Ωραία γελοιογραφία για γελοία μέτρα

του Ανδρέα Πετρουλάκη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ωραία γελοιογραφία για τα γελοία μέτρα Σουφλιά. Δείτε την ταμπέλα κάτω από την Ακρόπολη: "Έργο Κων/νου Καραμανλή"!





Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Φοροεισπρακτική οικολογία


Εσχάτως, ο Υπουργός (μεταξύ άλλων και) Περιβάλλοντος δείχνει τα δόντια του! Και μαζί του η Κυβέρνηση δείχνει ότι δεν μασάει χόρτο στα κορυφαίας σημασίας ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος. Ειδικά όταν πρόκειται για ζεστό παραδάκι…

Χτύπησε λοιπόν ευαίσθητες χορδές ο Υπουργός εισηγούμενος πρόστιμα τακτοποίησης για καλυμμένους ημιυπαίθριους σε νόμιμες οικοδομές στις πόλεις, χωρίς όμως να έχει κατεδαφίσει ποτέ ούτε μια παράνομη υπαίθρια οικοδομή. Επιβάλλει τέλη κυκλοφορίας στα παλιά αυτοκίνητα, προωθώντας την αγορά νέων βεβαίως, χωρίς όμως να κάνει τίποτα για να περιορίσει τη χρήση τους. Φυσικά ούτε δεκαρίτσα από τα μύρια που θα μπουν στα δημόσια ταμεία δεν πρόκειται να καταλήξει σε δράσεις ουσίας για την προστασία του περιβάλλοντος ή για καλύτερη ζωή στις πόλεις. Στη μαύρη τρύπα θα πέσουν, για να συντηρήσουν πολιτικούς μηχανισμούς που δεν θέλουν να σταματήσουν να ξοδεύουν.
Επειδή όμως ο συντονισμός είναι το φόρτε αυτής της Κυβέρνησης, πριν από λίγο καιρό, το έτερο οικονομικό υπουργείο είχε δώσει άλλα κίνητρα... Είχε πριμοδοτήσει την αγορά θηρίων που ήδη αμολήθηκαν στους δρόμους, μειώνοντας τα τέλη ταξινόμησης. Ενώ ταυτόχρονα έτερο κορυφαίο υπουργείο συνεχίζει το μορατόριουμ στα πρόστιμα για καταπατήσεις και κατοχή αυθαιρέτων κτισμάτων σε δάση και μειώνει το τέλος έκδοσης άδειας ενοικίασης της δημόσιας υπαίθρου για κυνήγι, το οποίο προοριζόταν για την προστασία των δασών.

Δεν λέω, προφανώς ο ρυπαίνων πρέπει να πληρώνει. Όχι όμως ο έχων να ρυπαίνει. Όχι χωρίς πολιτικές που να αποδεικνύουν ότι στον ρυπαίνοντα που τώρα πληρώνει, απλά δεν θα επιτραπεί να ξαναρυπάνει. Και σίγουρα όχι στο όνομα καμίας οικολογίας…

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Η πράσινη ανάπτυξη του τυρόγαλου

Αίφνης, τα κόμματα (με πιο δειλή τη ΝΔ) ανακάλυψαν τη γοητευτική ρητορεία της «πράσινης ανάπτυξης». Ανάπτυξη που στην πράξη επιλεκτικά σέβεται το περιβάλλον, με μικρές επιχειρήσεις που δεν καταστρέφουν, κάποιες νέες τεχνολογίες, επιδοτήσεις για φωτοβολταϊκά στις ταράτσες και καμιά λουλουδιά στους δρόμους, πάντα χωρίς σαφές όραμα. Άντε για τους πιο χάρντ κορ, η πράσινη ανάπτυξη είναι ένας ελαφρολαϊκός όρος για μια αδιευκρίνιστη οικολογική κοινωνία που στην πράξη μεταφράζεται σε σύγκρουση με την κάθε είδους εξουσία (ιδιωτική και δημόσια) και σε γκρίνια, πάντα χωρίς σαφές όραμα.

Προχθές, η πράσινη ανάπτυξη έγινε συγκεκριμένη! Μεταφράστηκε σε επεξεργασία του επικίνδυνου τοξικού αποβλήτου που ονομάζεται «τυρόγαλο» και σε φωτοβολταϊκά σε χωράφια που μπορούν να συμπληρώσουν το εισόδημα του αγρότη. Δια στόματος λοιπόν του πολιτικού εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ για θέματα περιβάλλοντος, το ασυνήθιστα καλό και δουλεμένο δικό τους κείμενο διαλόγου «Πράσινη Ανάπτυξη» τελικά μεταφράζεται σε τσόντες οικολογικής πολιτικής και όχι σε θεμελιώδεις παρεμβάσεις σε κάθε τομέα της οικονομίας, ακόμα και αν χρειαστεί να «σπάσουν αυγά» με κατεστημένες καταστροφικές νοοτροπίες.

Μπορεί πριν μερικά χρόνια η πράσινη ή αειφόρος ή βιώσιμη ή οικολογική (ή όπως θέλετε τέλος πάντων) ανάπτυξη να ήταν ένα όντως ομιχλώδες όραμα. Τώρα όμως δεν είναι. Τώρα πια δεν μας λείπουν οι αναλύσεις και οι λύσεις και οι προτάσεις και οι ιδέες. Έχουν γραφτεί για όλα τα γούστα, ποιητικά, ακαδημαϊκά, τεχνοκρατικά, με όρους οικονομικίστικους ή εξυπνακίστικους. Όποιος πραγματικά θέλει, μπορεί να τα πάρει και να τα κάνει πολιτική. Να ξέρει όμως, η πράσινη ανάπτυξη δεν είναι η ίδια γκρίζα που ξέρουμε, απλώς βαμμένη με πράσινη μπογιά. Είναι άλλη. Έχει πολιτικό κόστος, έχει συγκρούσεις με κατεστημένα, παραδόσεις και τσέπες. Και αριστερά ή δεξιά, αυτά τα κατεστημένα είναι το ίδιο κολλημένα και κάνουν την ίδια ζημιά.

Δείτε σχετικό άρθρο στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ και κουβεντούλα στο μπλογκ του Γιάννη Ζαμπετάκη.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Επιλεκτική οικολογία

του Ανδρέα Πετρουλάκη, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Με πύρινα μπλόκα που ξερνάνε βρώμα και φωτιά στα γύρω ξερόχορτα, με λεπτομερείς αναλύσεις του οράματος για μια Ελλάδα χωρίς σκουπίδια και με πολλή κλωτσοπατινάδα, οι κάτοικοι Γραμματικού και πέριξ πυρπόλησαν τα δελτία ειδήσεων. Και έδωσαν την ξεκάθαρα ελληνική εικόνα ότι τα δικά μας (σκουπίδια) είναι οκ, των άλλων όμως βρωμάνε και αλλού να πάνε.
Αίφνης λοιπόν οι κάτοικοι του Μαραθώνα ανακάλυψαν την αξία της φύσης, όταν πριν μερικά χρόνια ήταν σφόδρα αντίθετοι με την προστασία του Σχοινιά και την ένταξή του στο δίκτυο Natura. Όταν πριν πολύ λίγα χρόνια έσουρναν τα εξ'αμάξης στους "οικολόγους" που αντιδρούσαν στα ολυμπιακά έργα και τους απίθανους σούπερ αυτοκινητοδρόμους που σήμερα οδηγούν από το Κάτω Σούλι στην παραλία. Όταν πριν λίγα χρόνια έβγαζαν φιρμάνια που στηλίτευαν όλους όσοι θέλουν να κρατήσουν τον Μαραθώνα μακριά από την ανάπτυξη που απολαμβάνει η Νέα Μάκρη (αυτό κι'αν είναι αναπτυξιακό όραμα).

Και τώρα που όλοι οι νομικοί αγώνες ηττήθηκαν, τώρα που δεν προκύπτει από πουθενά ξεκάθαρα κρίσιμη και παράνομη περιβαλλοντική επιβάρυνση, τώρα που έρχονται αντιμέτωποι με ένα από τα λίγα έργα στην Ελλάδα που αποτελεί μέρος ολοκληρωμένου και κάπως λογικού σχεδιασμού (σχετικά είναι βέβαια όλα), τα επιχειρήματα γίνονται γροθιές και φωτιές. Και κανένας δεν ρωτάει πού ρίχνει ήδη τα σκουπίδια του το Γραμματικό, αφού έχει αποκλειστεί από τον ΧΥΤΑ Φυλής. Μήπως ακριβώς εκεί; Κανένας δεν ρωτάει με ποια λογική τα σκουπίδια της Αττικής (στην οποία ανήκει και το Γραμματικό) πρέπει να πάνε σε άλλο νομό. Κανένας δεν ρωτάει από πού και πώς προκύπτει το όραμα μιας ελληνικής κοινωνίας χωρίς σκουπίδια και χωρίς χώρους ταφής ακόμα και αν γκαζώσει φουλ για ανακύκλωση και κομποστοποίηση. Και βέβαια κανένας δεν γουστάρει τα σκουπίδια (και) των άλλων κάπου εκεί κοντά στην αυλή του. Γιατί κοντά στην αυλή μας, μόνο εμείς έχουμε δικαιώματα, κανένας άλλος!

Τώρα λοιπόν ανακαλύψαμε ότι μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα λυμαίνονται τη διαχείριση των σκουπιδιών μας. Οι μπόμπολες όμως που θα κατασκευάσουν τους ΧΥΤΑ της Αττικής, είναι οι ίδιοι που πιέζουν για μονάδες καύσης, πανάκριβες και ρυπογόνες. Είναι οι ίδιοι που θα αναλάβουν και έργα ανακύκλωσης. Άρα, δεν έχουν ανάγκη κανένα Γραμματικό, θα τα αρπάξουν όλα έτσι κι'αλλιώς, αφού οι δήμοι δεν μπαίνουν μπροστά.

Και καλά, η δική μου η προσωπική ζαχαρένια καθόλου δεν θα χαλάσει, είτε γίνει ΧΥΤΑ στο Γραμματικό και στην Κερατέα είτε όχι. Τα σκουπίδια μου κάπου θα πάνε και είμαι σίγουρη ότι κανένας δεν θα τολμήσει να τα φέρει στην Κατεχάκη, όπου έχω την ατυχία να περιβάλλομαι από τον θόρυβο και το σύνεφο αυτοκινήτων από παντού στην Αττική. Εκείνο που με κάνει με τα κρομμυδάκια είναι η επιλεκτική οικολογία, η αλλήθωρη ευαισθησία μας για το περιβάλλον που ξεσπάει με εγωμανία όταν το σκουπίδι φτάσει στη δική μας την πορτούλα.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Μοναχικό ταξίδι...

Με την Ελένη και με άλλες συμμαθήτριες, είχαμε τη δική μας συμμορία κοριτσιών, όταν τα πρωινά και τα μεσημέρια περπατούσαμε από το Παγκράτι και πηγαίναμε δημοτικό στην Πλάκα. Σταματούσαμε στο Ζάππειο και μαζεύαμε σε γυάλινα μπουκάλια γυρίνους, τους πηγαίναμε στην τάξη, δείχναμε στις συμμαθήτριες (θηλέων γαρ το σχολείο μας τότε) πώς μεγαλώνουν και τους επιστρέφαμε στη λιμνούλα με το άγαλμα του αγοριού με το ψάρι. 


Την πέφταμε επίσης σε όσους πέταγαν σκουπίδια και τσιγάρα στον δρόμο και βάζαμε φωνές στους οδηγούς των αυτοκινήτων που έτρεχαν στο Ζάππειο. Τότε, τέλος της δεκαετίας του ’70, επιμέναμε ότι το Ζάππειο έπρεπε να κλείσει για να παίζουν μόνο τα παιδιά και να κάνουν βόλτες οι μεγάλοι. 

Μεγαλώσαμε, πάντα με τις δικές μικρές επαναστάσεις για τη φύση που μας έλειπε από την πόλη, φτάσαμε μέχρι την τρίτη λυκείου και μετά οι δρόμοι μας χώρισαν. Δεν γίναμε γεωπόνοι, όπως είχαμε αποφασίσει στο δημοτικό, ασχοληθήκαμε όμως τελικά με το περιβάλλον, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο. Η Ελένη έγινε αρχιτέκτονας. Όταν γέννησε το τρίτο της κοριτσάκι, ξαναβρεθήκαμε και αρχίσαμε την παρέα, τώρα ως μαμάδες πιτσιρικιών που έχουν τις δικές τους ανησυχίες και σκαρφαλώνουν και εκείνα σε δέντρα, όπως εμείς τότε στο Ζάππειο. 

Τις Κυριακές πήγαινα και έπινα καφέ με την Ελένη. Χθες ήπια τον καφέ, αλλά μαζί δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Μάλλον δεν κατάλαβε ότι πήγα. Πέθανε χθες το βράδυ. 

Έζησα την αρρώστια της που ξεκίνησε από το στήθος και μετακόμισε στον εγκέφαλο. Καθυστέρησε να πάει για διάγνωση, επειδή είχε πιστέψει πως ο θηλασμός προστατεύει τις γυναίκες από τον καρκίνο. Οι τελευταίοι δυο μήνες ήταν οδυνηροί. Έβλεπα μια άλλη Ελένη που αν δεν είχε μηχανική υποστήριξη θα είχε φύγει για έναν ήσυχο κόσμο, χωρίς πόνους και χωρίς τη σωματική ταπείνωση που φυλάνε τα τελευταία στάδια του καρκίνου. 

Μέσα μου, τα έβαλα με τους γιατρούς. Γιατί ένιωθα πως ο αγώνας που έδινε η Ελένη τις τελευταίες βδομάδες δεν ήταν για να ζήσει, αλλά για να φύγει. Να φύγει με αξιοπρέπεια και χωρίς πόνο. Και οι γιατροί που ήξεραν ότι δεν υπήρχε γυρισμός, της αρνήθηκαν αυτό το τόσο ανθρώπινο δικαίωμα. 

Το μόνο πραγματικά μοναχικό ταξίδι είναι ο θάνατος. Δεν ξέρω πώς θα θυμάμαι την Ελένη, είναι ακόμη νωρίς. Ξέρω όμως πως "οι νεκροί δεν ανασταίνονται, υπάρχουν".

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Η εξουσία που διαφθείρει…

http://www.photographyinfo.gr/photography/news/2007/00/3/index.html

Ξέρω, η εξουσία διαφθείρει. Και σίγουρα εκείνοι που έχουν την εξουσία πρέπει να δώσουν μεγάλο αγώνα για να καταπνίξουν την παραίσθηση του Θεού που νιώθουν όταν κρατούν στο χέρι τους βαριά σύμβολα εξουσίας. Ειδικά όταν πρόκειται για «πειραγμένα» άτομα…

Χθες δημοσιοποιήθηκε η έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που συμβαίνουν στα ελληνικά κρατητήρια και τις φυλακές. Ο τίτλος αυτής: Report to the Government of Greece on the visit to Greece carried out by the European Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CPT). Πρόκειται για πόρισμα κλιμακίου της Επιτροπής για την Αποτροπή Βασανισμών, το οποίο επισκέφθηκε την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2008.

Η έκθεση περιγράφει πολλά εξοργιστικά. Μιλάει για βασανιστήρια, σωματικά και ψυχολογικά που εκτυλίσσονται στα κρατητήρια και πληγώνουν μετανάστες, μικροπαραβάτες και τοξικομανείς, μιλάει για καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων, όπως η επικοινωνία με δικηγόρο και η πρόσβαση σε γιατρό, μιλάει για δίψα και πείνα. Μιλάει για όλα όσα δεν θέλουμε να ξέρουμε ότι υφίστανται οι «αντιπαθείς» στην Ελλάδα απόκληροι…

Θυμήθηκα ένα παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο πείραμα που διδαχθήκαμε στην ανώτατη εκπαίδευσή μας. Το πείραμα του Στάνφορντ. Σε αυτό το πανεπιστήμιο, ο καθηγητής ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο σχεδίασε το 1971 ένα πείραμα: Επέλεξε 24 φοιτητές του για να παίξουν τους ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων σε μια υποτιθέμενη φυλακή που είχε δημιουργηθεί ειδικά για το πείραμα στο υπόγειο του κτιρίου της Σχολής Ψυχολογίας του πανεπιστημίου. Η επιλογή των υποψηφίων έγινε πολύ προσεκτικά και με βάση την καλή ψυχολογική και ιατρική κατάσταση και το λευκό ποινικό μητρώο. Οι ρόλοι μοιράστηκαν με κορώνα και γράμματα.

Μόλις ξεκίνησε το πείραμα, άρχισαν τα ζόρια. Οι φυλακισμένοι και οι δεσμοφύλακες μπήκαν στο πετσί των ρόλων και αμέσως έδειξαν στροφή προς καταστροφικά ακραίες συμπεριφορές. Οι δεσμοφύλακες ανέπτυξαν βαθιά σαδιστικές τάσεις και άρχισαν να βασανίζουν τους συμφοιτητές, αλλά για λίγο υποτελείς – κρατούμενους. Και οι κρατούμενοι άρχισαν να υποφέρουν από εφιάλτες και ψυχολογικό στρες, ενώ ένας κατέρρευσε. Το πείραμα έληξε επειγόντως σε έξι μέρες, ενώ είχε αρχικά προγραμματιστεί να διαρκέσει δυο εβδομάδες…
http://sup.kathimerini.gr/kathnews/photos/16-01-08/16-01-08_218675_181.jpg

Οι μετανάστες μας βρωμάνε και δεν τους γουστάρουμε. Να γυρίσουν εκεί απ’ όπου ήρθαν, δεν τους καλέσαμε άλλωστε και δεν μας νοιάζει αν οι πατρίδες τους είναι μια κόλαση. Όσο για τους κακοποιούς και τα πρεζόνια στις φυλακές, ας πρόσεχαν. Κι’ άλλοι ζορίζονται αλλά δεν γίνονται περιθωριακοί…

Σε όσους, πολλούς, σκέφτονται αυτά και άλλα υποτιμητικά για τις σκιές που ζουν στις γωνιές των δρόμων και καταλήγουν (δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα) στα νύχια της εξουσίας, ας ξαναπούμε ότι ο σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο είναι απόλυτη αξία. Ας ξαναπούμε ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν αφήνουν τις πατρίδες τους για πλάκα ή αναψυχή. Ζουν σε κολάσεις πείνας και βίας που εμείς έχουμε αφήσει δεκαετίες πίσω. Αν δεν τους θέλουμε, αν τεκμηριωμένα υποστηρίζουμε ότι η μάνα Ελλάς δεν αντέχει να περιλάβει άλλους στη βασανιστική αγκαλιά της, τότε ας βρούμε τον τρόπο να τους στείλουμε πίσω, αφού όμως πρώτα τους έχουμε δείξει κάποιο στοιχειώδη σεβασμό…