Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Δεν έχω τι να ψηφίσω…

Δεν έχασα ποτέ μου εκλογές. Δεν έριξα ποτέ μου λευκό. Πάντα ήθελα να πιστεύω πως είμαι πολιτικά υπεύθυνη και πως χρησιμοποιώ με τον καλύτερο τρόπο το μοναδικό δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής που μου δίνει η κουτσουρεμένη ελληνική δημοκρατία.

Για πρώτη φορά, δεν έχω πού να το ρίξω. Το χειρότερο είναι πως ενώ για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας έχουμε τόσο πολλές πραγματικές επιλογές στο ψηφοδέλτιό μας, αισθάνομαι πως έχω πάθει πολιτική κατάθλιψη. Και παρά την πρωτόγνωρη «οικολογική» στροφή των περισσότερων κομμάτων, στοιχείο που προσωπικά θεωρώ κορυφαίο, δεν αντέχω να δώσω την ταπεινή ψήφο μου σε κανέναν.

Να σας πω γιατί:

- Νέα Δημοκρατία: Ε, δεν είναι προφανές;
- ΠΑΣΟΚ: Πολύ καλή, για κόμμα εξουσίας, η στρατηγική για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Όταν όμως ένα κόμμα με πολλές αμαρτίες στην πλάτη του δεν κάνει σοβαρή και ριζική αυτοκριτική, όταν αυτό το κόμμα υπόσχεται να φέρει τους ίδιους ανθρώπους στην εξουσία, όταν οι προεκλογικές αφίσες του μιλάνε ακόμα για τον Ανδρέα που λεηλάτησε τον φυσικό χώρο και ανήγαγε το αυθαιρετάκι σε λαϊκό κεκτημένο, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι παίρνοντας την εξουσία θα μας φέρει την άνοιξη. Επειδή όμως δεν είμαι και αχάριστη, αναγνωρίζω ότι το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνει σε εκλόγιμες θέσεις δυο πολύ επιτυχημένους (με περιβαλλοντικά πάντα κριτήρια) ευρωβουλευτές: τον Σταύρο Λαμπρινίδη και την Άννυ Ποδηματά.
- ΚΚΕ: Θέλει ρώτημα; Με μόνο κακό τον καπιταλισμό και μόνο καλό τον (ντεμέκ παρεξηγημένο) σοβιετικό κομμουνισμό, συγνώμη αλλά φοβάμαι και τη σκιά του…
- ΣΥΡΙΖΑ: Η μεγάλη απογοήτευση! Αιτία, η στάση του στα γεγονότα του καταθλιπτικού Δεκέμβρη, το ολοένα και πιο θολό κοινωνικό και πολιτικό του όραμα, η καβάλα στα κινήματα με προορισμό το άγνωστο (καλά τα κινήματα, αλλά όχι το άγνωστο), η προσκόλληση σε χώρους μιας παρωχημένης, αντι-ευρωπαϊκής και κολλημένης σε ένα ξεπερασμένο(για τα δικά μου πάντα πρότυπα) παρελθόν της αριστεράς. Μεγάλη επίσης στενοχώρια πήρα από τον εξοβελισμό του πολύ επιτυχημένου Δημήτρη Παπαδημούλη σε θέση οριακά εκλόγιμη (για τους πολύ αισιόδοξους…). Τέλος, θεωρώ εξοργιστική την επίθεση που έχει εξαπολύσει η ΚΟΕ (ακροαριστερή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ) εναντίον των Οικολόγων Πράσινων, τους οποίους λίγο-πολύ κατηγορούν ως τσιράκια μεγαλοεκδοτών!!! Φυσικά, χωρίς καμία απολύτως απόδειξη… Έτσι μου'ρχεται να το ρίξω στους οικοπράσινους, μόνο από αντίδραση στη λάσπη του ΣΥΡΙΖΑ. Έλα όμως που δεν λειτουργώ έτσι...
- ΛΑΟΣ: Συγνώμη, αλλά θέλω δημοκρατία, αγαπάω όλους τους γείτονες και σιχαίνομαι τη βία. Για παρόμοιους, αν και αντίστροφους, λόγους με το ΚΚΕ, φοβάμαι ακόμα και τη σκιά του ΛΑΟΣ.
- Οικολόγοι Πράσινοι: Σίγουρα, από όλα τα υπάρχοντα κόμματα, είναι το μόνο που μιλάει για οικολογική κοινωνία. Μιλάει δηλαδή για έναν οικολογικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, ο οποίος καλύπτει όλες τις πτυχές της και όλες τις πολιτικές της. Και πολύ καλά κάνει και αποστασιοποιείται ολοένα και σαφέστερα από το δίπολο αριστερά – δεξιά, μιας και η οικολογία δεν ανήκει σε καμία πολιτική παράδοση. Μέχρι εκεί όμως, γιατί όταν μπαίνει σε πεδία πολιτικής άγνωστα, όπως η εξωτερική πολιτική, δείχνει ξεκάθαρα ότι φιλοδοξεί να παίξει σε όλα τα ταμπλό, ακόμα και χωρίς αντίστοιχη ικανότητα και σίγουρα χωρίς ρεαλισμό. Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε ότι δείχνουν, τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, να ανεβαίνουν, σε πείσμα των μιντιακών μεγιστάνων και διαφόρων μεγαλοδημοσιογράφων που αμφισβητούσαν ακόμα την ύπαρξή τους. Ελπίζω, να αναγνωρίζουν όσοι πράσινοι φθάσουν στην Ευρωβουλή ότι το όποιο ποσοστό ΔΕΝ θα είναι προσωπική τους επιτυχία, αλλά κεφαλαιοποίηση ενός οικολογικού ανέμου που ήδη φυσάει και στην Ελλάδα. Ενός οικολογικού ανέμου που κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να ικανοποιήσει. Ας μην την «ψωνίσουν» λοιπόν και ας κατανοήσουν ότι οφείλουν δουλειά, θετική, οραματική και συνάμα ρεαλιστική, όχι για προσωπική τους προβολή, αλλά για μια κοινωνία που βρίσκεται σε σταθερά ανοδική οικολογική αναζήτηση. Στις εθνικές εκλογές που μου δίνουν την ευκαιρία επιλογής όσων θέλω να στείλω στη Βουλή, τότε ίσως τους σκεφτώ.
- Δράση: Καλή η αρχική διακήρυξη, αν και τα πρόσωπα (πλην Μάνου) δεν νομίζω ότι πείθουν για την αποτελεσματικότητα και διάθεσή τους για ρήξεις. Η θέση τους για το περιβάλλον είναι πολύ περιοριστική, το αντιμετωπίζει σαν τομεακή πολιτική και όχι ως πυλώνα μιας ολοκληρωμένης πολιτικής και εστιάζει κυρίως στα της κλιματικής αλλαγής και στην αρχή ο «ρυπαίνων πληρώνει», ενώ σε υποψία νεοφιλελεύθερης γραμμής δεν μιλάει για ευθύνες των κρατών να εγγυηθούν για αποτελεσματική και μακρόπνοη προστασία του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.

Δεν περιμένω τίποτα από το ντιμπέϊτ των αρχηγών. Δεν θα το παρακολουθήσω καν. Μοιράζομαι απλά μαζί σας τον πολιτικό καημό μου. Και ξεκαθαρίζω, επειδή οι καιροί και πολλοί άλλοι είναι πονηροί, ότι οι απόψεις αυτές εκφράζουν εμένα προσωπικά και μόνο εμένα.

υ.γ. Μέσα σε αυτόν τον πολιτικό πυρετό περί τα οικολογικά, σήμερα χάσαμε τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, έναν πολιτικό από τους πολύ λίγους. Έναν πολιτικό που δεν είχε κολλήματα, γιατί επέμενε να κοιτάζει το ξεκάθαρο όραμά του για μια οικολογική κοινωνία μπροστά, όχι πίσω.

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Επαναδιεκδικήστε τον δημόσιο χώρο!

Χθες πήγα σε ένα πολύ ωραίο πικ νικ που οργάνωσε η ομάδα λόκαλ/athens στο Δάσος Συγγρού. Το παρασύνθημα αυτής της μέχρι προχθές άγνωστης (σε εμένα) ομάδας πόλης είναι reclaim public space, δηλαδή επαναδιεκδικήστε τον δημόσιο χώρο!


Ήταν ένα μεγάλο πάρτι στη φύση, με πολλές δεκάδες ποδηλάτες και μουσικούς και χορευτές και παρέες που έφθασαν σε αυτό το καταπληκτικό και πολύ ζωντανό δάσος με ποδήλατα ή μέσα μαζική μεταφοράς. Κουβάλησαν στεγνά φαγητά και φρούτα, μουσικά όργανα και προχωρημένα συστήματα ήχου και θρονιάστηκαν κάτω από τα δέντρα, σε θερμοκρασία πολύ πιο υποφερτή από την καλοκαιρινή της πόλης. Η δική μας παρέα έσερνε και ένα τσούρμο φασαριόζικα πιτσιρίκια που την καταβρήκαν εκεί, μιας και όλοι τους κερνούσαν διάφορα φρούτα και τους έδειχναν τρελά κόλπα.
Όπως μπορείτε βέβαια να φανταστείτε, μετά το πάρτι, ο χώρος έμεινε ακριβώς έτσι όπως τον βρήκαμε: πεντακάθαρος, αφού οι διοργανωτές είχαν από την αρχή δώσει "γραμμή" για λιττή παρουσία, χωρίς πολλά συμπράγκαλα μίας χρήσης, ενώ παντού υπήρχαν σακκούλες για κάθε σκουπιδάκι.

Αν και η ιδέα της μουσικής στο δάσος ή την παραλία ποτέ δεν με ενθουσιάζε και θα προτιμούσα τη χθεσινή υπόκρουση κάπως πιο απαλή (μήπως γερνάω;), σίγουρα το χθεσινό "οικο-πικ νικ στην άνοιξη" ήταν το κάτι άλλο. Γιατί πέρα από τη διασκέδαση, που όμως τη βρίσκεις και αλλού, είναι πια ξεκάθαρο ότι πολλές ομάδες πόλης είναι τόσο ψαγμένες και συνειδητοποιημένες που είναι θέμα λίγου χρόνου να γίνουν κίνημα με θετική άποψη και ξεκάθαρο όραμα για την άλλη πόλη που θέλουμε.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Σημαντική ανακοίνωση από Ομάδα Γυναικών Θεσσαλονίκης

Δολοφονίες γυναικών από συζύγους και συντρόφους με όρους επιδημίας!!Το ημερολόγιο της ντροπής των τελευταίων 10 μηνών!

• Iούνιος 2008 Σαρωνίδα: 58χρονος σκοτώνει την 52χρονη σύζυγό του

• Αύγουστος 2008 Νέα Δημητριάδα Μαγνησία: 68χρονος μαχαίρωσε και σκότωσε 50χρονη γιατί αρνήθηκε να κάνει σχέση μαζί του

• Αύγουστος 2008 Άρνισσα Πέλλας: 40χρονος μαχαιρώνει την 23χρονη σύζυγό του και τραυματίζει τον πατέρα του ο οποίος προσπάθησε να τη σώσει

• Αύγουστος 2008 Σαντορίνη: 31χρονος αποκεφαλίζει την 25χρονη σύζυγό του

• Σεπτέμβριος 2008 Φιλοθέη: Καθηγητής μουσικής σκοτώνει την επίσης μουσικό σύζυγό του και τη θάβει σε γειτονικό πάρκο

• Σεπτέμβριος 2008 Μενίδι: 35χρονος σφάζει μέσα σε πιτσαρία την πρώην φίλη του γιατί δεν μπορεί να δεχθεί τον χωρισμό τους

• Οκτώβριος 2008 Όλυνθος Χαλκιδική: Νεαρός άνδρας δολοφονεί την πρώην φίλη του

• Οκτώβριος 2008 Τρίκαλα: 33χρονος μαχαιρώνει και σκοτώνει μέσα στο δρόμο την 37χρονη πρώην φίλη του γιατί δε μπορούσε να δεχθεί το χωρισμό τους μπροστά στα μάτια της κόρης της και της μητέρας της και στη συνέχεια αυτοκτονεί

• Ιανουάριος 2009 Αιγάλεω: 63χρονος σκοτώνει με καραμπίνα την 58χρονη εν διαστάσει σύζυγό του

• Μάρτιος 2009 Μέγαρα: 43χρονος σκοτώνει τη σύζυγό του και μετά βάζει φωτιά στο διαμέρισμα για να καλύψει τα ίχνη του.

• Απρίλιος 2009 Ηράκλειο Κρήτης: 36χρονος για λόγους αντεκδίκησης μετά από το χωρισμό τους σκοτώνει την 26χρονη πρώην φίλη του και τον φίλο της.

• Απρίλιος 2009 Χορτιάτης: 38χρονος στραγγαλίζει την 35χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί

• Απρίλιος 2009 Καλαμάτα: 29χρονη γυναίκα ακρωτηριάζεται με αλυσοπρίονο από τον πρώην σύζυγό της. Της αποκόπτει και τα τέσσερα άκρα.

• Απρίλιος 2009 Ομόνοια: Σύζυγος σκοτώνει στο ξύλο τη σύζυγό του

• Μάιος 2009 Νέος Κόσμος: 78χρονος καρκινοπαθής, σκοτώνει με καραμπίνα τη εν διαστάσει σύζυγό του και αυτοκτονεί

• Μάιος 2009 Κάλαμος: 55χρονος σκοτώνει με αιχμηρό αντικείμενο την 47χρονη σύζυγό του και μετά αυτοκτονεί

• Μάιος 2009 Γλυφάδα: 70χρονος τραυματίζει βαριά την 56χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί επειδή νομίζει ότι την έχει σκοτώσει.

• Μάιος 2009 Παλαιό Φάληρο: 43χρονος μετά από καυγά με τη σύζυγό του της επιτίθεται με μαχαίρι καταφέρνοντας της πολλαπλά τραύματα και στην συνέχεια τραυματίζει και τον 5χρονο γιο του.

• Μάιος 2009 Καλλιθέας: 40χρονος μαχαιρώνει τη 26χρονη σύζυγό του και κάνει βουτιά στο κενό έχοντας στην αγκαλιά του τα δύο του παιδιά.

Πόσες ακόμη δολοφονίες γυναικών από συζύγους-συντρόφους χρειάζονται για να αφυπνιστεί η βαθιά εφησυχασμένη ελληνική κοινωνία; Πόσες ακόμη σφαγμένες ακρωτηριασμένες γυναίκες πρέπει να θρηνήσουμε για να σταματήσει ο εμπαιγμός των ΜΜΕ που παρουσιάζουν τα εγκλήματα κατά των γυναικών ως «οικογενειακές τραγωδίες » ή «εγκλήματα πάθους» αποσιωπώντας ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία δράστης είναι ο άντρας και θύμα η γυναίκα; Ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είχε υπάρξει πριν σχέση κακοποίησης; Ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία το έγκλημα έρχεται ως τιμωρία μετά από απόφαση της γυναίκας για χωρισμό, για αυτοδιάθεση και αυτονομία, για το ξεκίνημα μιας νέας ζωής ή μετά από οποιαδήποτε πρωτοβουλία αναλάβει η γυναίκα η οποία, κατά το δράστη, απειλεί την κυριαρχία του και υποσκάπτει την εξουσία του; Ότι η βία και μάλιστα η ακραία (η αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου) έχει φύλο;! Ως πότε θα συσκοτίζεται η έμφυλη διάστασή της και θα αναζητούνται αιτίες αλλού; (οικονομική κρίση!!!).

Ως πότε θα ανεχόμαστε να ακούμε το πάθος, τη ζήλια, το βρασμό ψυχής και τώρα τελευταία και την απόγνωση από την οικονομική κρίση ως αιτίες αυτών των φριχτών εγκλημάτων; Το χέρι του δράστη δεν το οπλίζει ούτε το πάθος ούτε η ζήλια ούτε η ανέχεια. Αυτά συνιστούν αφορμές.

Το χέρι του δράστη το οπλίζει η πατριαρχική κοινωνία, το οπλίζει το δικαίωμα κατοχής (νομιμοποιημένο κοινωνικά και ηθικά) που νιώθει πως έχει πάνω στην γυναίκα του (και στα παιδιά του ενίοτε) που του επιτρέπει ακόμη και να αποφασίζει αν αυτή θα ζήσει ή όχι.

Το χέρι του δράστη το οπλίζει η μακάρια σιωπή μας για τις χιλιάδες κακοποιημένες γυναίκες, η αναλγησία της πολιτείας που δεν τις στηρίζει στην προσπάθειά τους να βγούν από τον κύκλο της βίας, η καθαγίαση του θεσμού της οικογένειας και οι επαίσχυντες δικαστικές αποφάσεις (τέσσερα χρόνια κυκλοφορούσε ελεύθερος με δικαστική απόφαση ο συζυγοκτόνος καθηγητής από Σέρρες ο οποίος είχε ομολογήσει πως σκότωσε τη γυναίκα του, τεμάχισε τη σορό της και την πέταξε στο Στρυμόνα!). Η αυτοκτονία του δράστη (όταν ακολουθεί το έγκλημα) δεν τον εξαγνίζει και δεν τον απαλλάσσει ηθικά από την ευθύνη αφαίρεσης μιας ζωής όπως συνήθως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ. .....Σε λίγο δεν θα μιλά κανείς πια για τις συγκεκριμένες γυναίκες. Θα πέσει η αυλαία γι΄αυτές για να έρθουν οι επόμενες πάνω στη σκηνή... σε μια σκηνή όπου πρωταγωνιστεί η έμφυλη βία και η κληρονομημένη άρνηση του ενός φύλου να καταλάβει, να ακούσει, να σεβαστεί το ιερό – όπως για όλους τους ανθρώπους - δικαίωμα του άλλου φύλου στη γνώμη και στην αυτονομία, να σχετιστεί, να βιώσει το τέλος της σχέσης, να πενθήσει την απώλεια, να συμφιλιωθεί. Δεν πρόκειται για '' μεμονωμένα περιστατικά''. Εξαφανίζονται κυριολεκτικά γυναίκες από μια αρχαϊκή, πατριαρχική, αταβιστική χειρονομία η οποία απαιτείται άμεσα να αποκωδικοποιηθεί. Η βία κατά των γυναικών και οι δολοφονίες τους συνιστούν την ακραία έκφραση ελέγχου και επικυριαρχίας πάνω στα σώματα και τις ζωές μας. Οσο η κοινωνία δίνει άλλοθι στους δράστες ανακυκλώνοντας άλλες ερμηνείες, απλά οπλίζει το χέρι του επόμενου δολοφόνου.

ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Ας ξανασκεφτούμε την ιστορία μας

Από απόψε το βράδυ περιμένω ότι τα μπλογκ θα γεμίσουν με συζητήσεις για τον μεγαλύτερο Έλληνα που θα αναδείξει ηλεκτρονικά η λαϊκή ετυμηγορία μέσω της ψηφοφορίας του ΣΚΑΙ. Με την ευκαιρία της εθνικής ανάτασης που σίγουρα νιώθουν πολλοί που ψήφισαν για τον μεγαλύτερο Έλληνα, μήπως να ξαναρίχναμε μια ματιά στη δική μας ελληνική ένδοξη ιστορία;
Ξέρω ότι αυτό το κείμενο θα προκαλέσει την εθνική περηφάνια πολλών, όπως την κληρονομήσαμε από τους γονείς μας και την παραλάβαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα από τα σχολικά βιβλία και τους δασκάλους μας. Όμως αισθάνομαι ότι η ιστορία μας είναι πολύ πιο βαριά από όσο θέλουμε να πιστεύουμε και μυρίζει πολύ περισσότερο από το αίμα που έχυσαν «δικοί μας» πολέμαρχοι, παρά από τους κρίνους της «αγνότητας» και του «ηρωισμού» της φυλής μας.
Ξεκινάμε με τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα, τον αδιαφιλονίκητο, όπως δείχνουν τα πράγματα, «μεγαλύτερο Έλληνα». Κατέκτησε τον κόσμο για να διαδώσει το ελληνικό «φως», πρότυπο που ακολουθούν και σήμερα οι πολέμαρχοι των μεγάλων αυτοκρατοριών. Ο κόσμος δύσκολα αλλάζει. Συναντώντας σθεναρή αντίσταση από πολιορκημένους, ο Αλέξανδρος δεν δίστασε να προχωρήσει σε σφαγές. Παράδειγμα, η σφαγή της Τύρου το 332 π.Χ., η οποία ήρθε ως απάντηση στην άρνηση των κατοίκων της πόλης να δεχθούν τους κατακτητές. Ακολούθησε μεγάλη σφαγή και πώληση των γυναικόπαιδων σε σκλαβοπάζαρα. Αναφορά, αν και αμφισβητούμενη, σε αντίστοιχη σφαγή έχει καταγραφεί από τον ιστορικό Κούρτιο και αφορά τη σφαγή των Βραγχιδών κάπου στο σημερινό Αφγανιστάν.

Προχωράμε στον «δεύτερο» Κολοκοτρώνη. Φοβαίμαι πως ελάχιστα έχουμε ως έθνος ασχοληθεί με την άλωση της Τριπολιτσάς. Όπως όμως αναφέρεται σε πλείστες όσες πηγές, αυτή ήταν μια από τις μεγαλύτερες και πλέον φρικτές σφαγές της ιστορίας των Βαλκανίων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιωάννη Φιλήμονα «Γυναίκες ων η λευκότης διεφιλονείκει και προς αυτήν την χιόνα, νεανίδες, ων ουδ’ ο θάνατος κατεμάρανε την χιόνα, βρέφη, τα μεν χειραπτάζοντα τους μαστούς και βαβάζοντα, τα δε το στόμα έχοντα επί μαστού αιμοφύρτου, νέοι, γέροντες, άντρες, ανάμικτοι κατέκειντο θέαμα βαρυπενθές... Ιδίως δε η εκ της πύλης των Καλαβρύτων μέχρι του σατραπείου λεωφόρος από λιθοστρώτου μετεσχηματίσθη, ιν’ είπωμεν, εις πτωματόστρωτον, και ουθ’ ο πεζός, ουθ’ ο ίππος επάτει επί της γης, αλλά επί πτωμάτων». Απολογητές του γέρου του Μωριά ισχυρίστηκαν ότι ο στρατηγός δεν κατάφερε να ελέγξει το μένος των μαχητών του που είχαν αγανακτήσει από τόσους αιώνες σκλαβιάς. Ο ίδιος όμως φρόντισε να διασφαλίσει την ασφαλή διαφυγή 1500 αρβανιτών, με τους οποίους είχε συμφωνία. Μάλιστα στα απομνημονεύματά του, τα οποία υπαγόρευσε το 1839 στον Γεώργιο Τερτσέτη, λέει πως «το ασκέρι όπου ήτον μέσα το ελληνικό έκοβε και εσκότωνε από Παρασκευή έως Κυριάκη, γυναίκες, παιδιά και άντρες, 32.000, μια ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς...»

Ας μη θυμηθούμε άλλα. Όπως ας πούμε την επιβολή της Αθηναϊκής αυτοκρατορίας στην αποστάτισσα Μήλο με την τρομερή σφαγή αμάχων το 416.

Πριν ετοιμαστεί κάποιος να κατηγορήσει για ανθελληνισμό όσους Έλληνες στηλιτεύουν τέτοιες μαύρες σελίδες της ιστορίας, ας αναλογιστεί τη συνευθύνη όλων όσοι επιμένουν να αγνοούν την ισότιμη φρίκη της βίας όλων των πολέμων. Όλων όσοι επιμένουν στον παραλογισμό των δικών μας «καλών» πολέμων.

Επιμένω ότι μεγαλύτεροι Έλληνες είναι όσοι δίνουν μάχες για μια δίκαιη και ειρηνική κοινωνία. Αν θέλουμε να ψάξουμε την ιστορία μας, ο μεγαλύτερος Έλληνας θα έπρεπε να είναι γυναίκα, η Πανωραία Αϊβαλιώτη (καμία σχέση με τον ακροδεξιό βουλευτή).

Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Κραυγή από τις φυλακές Πατρών

Σήμερα έλαβα την παρακάτω συγκλονιστική καταγγελία και την αναδημοσιεύω, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μιλούν σωφρονιστικοί υπάλληλοι (όχι βεβαίως η ηγεσία των φυλακών) των κρατικών φυλακών Πατρών. Η καταγγελία είχε κυκλοφορήσει και παλιότερα, αλλά προφανώς δεν σημιώθηκε καμία βελτίωση, οπότε οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι την ξαναστέλνουν, μπας και κάποιος τους ακούσει.


"ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΩΣ ΕΝΑ ΑΙΤΗΜΑ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΟ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ, ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΣΜΟΦΥΛΑΚΕΣ (είμαστε στην ίδια μοίρα, στην ίδια την γραμμή αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα) ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΡΑΓΙΣΕΙ ΤΟ ΓΚΕΤΟ ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΑΣ, γιατί η ανθρωπιά δεν πρέπει να σταματάει έξω από τα τείχη των φυλακών. Συγχωρήστε μας γιατί φοβόμαστε, αλλά και επειδή είναι η πρώτη φορά που πραγματικά γίνεται μια προσπάθεια από δεσμοφύλακες και κρατούμενους να "ραγίσει" το γκέτο που είναι ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
-------------------------------------------------------------------------------------------
Αξιότιμοι κύριοι,
συγχωρήστε μας που δεν δίνουμε τα ονόματα μας και αυτό για να μην μετατεθούμε εκδικητικά "λόγω υπηρεσιακών αναγκών", δεν σημαίνει όμως ότι περιγράφουμε παρακάτω δεν είναι αλήθεια. Είμαστε αναγκασμένοι μετά από τόσο καιρό που δεν λύνονται τα προβλήματα μας, να τα δημοσιοποιήσουμε, όχι για να "αποκαλυφθεί" ένα ακόμη σκάνδαλο αλλά για ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΥΣ καθαρά λόγους.

Είμαστε νέοι εργαζόμενοι στο χώρο της Κλειστής Φυλακής Πατρών, άνθρωποι που όλοι μας έχουμε κάνει σπουδές, κύρια στην Ανωτέρα εκπαίδευση, και πού λόγω της υποαπασχόλησης και της ανεργίας υποβάλαμε τα χαρτιά μας εδώ και ένα χρόνο και προσληφθήκαμε ως Σωφρονιστικοί υπάλληλοι στη Πάτρα.


Δεν περιμέναμε να βρούμε μια τέτοια κατάσταση, γιατί όλοι μας λίγο η πολύ και σε εργοστάσια έχουμε δουλέψει και τετραωρίτες κ.λ.π. Παρόλο που είμαστε τελείως ανεκπαίδευτοι και προσπαθούμε με βάση το συναίσθημα να βοηθήσουμε στην καθημερινή διαβίωση των κρατουμένων (γιαυτό ότι και εάν έκαναν, πάνω από όλα είναι άνθρωποι που χρίζουν τουλάχιστον το σεβασμό των στοιχειωδών δικαιωμάτων.

Εμείς ως εργαζόμενοι εκτός ότι είμαστε αναγκασμένοι να υποφέρουμε από την ΜΟΝΙΜΗ (που ούτε κτήνη δεν μπορούν να υποφέρουν) δυσωδία, να κάνουμε κυριολεκτικά ¨σλάλομ¨ ανάμεσα σε σάπια φαγητά, σκουλήκια, ποντίκια και κολλημένες ακαθαρσίες μηνών, πατώντας πάνω σε ένα μαύρο ζελέ βρωμιάς, το χειρότερο όμως όλων είναι το μεσαιωνικό ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ωράριο εργασίας, δηλαδή να μην παίρνουμε ΟΥΤΕ ΡΕΠΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Κάτι που δεν συμβαίνει σε κανένα άλλο εργασιακό χώρο. Αυτό φυσικά δεν υπόκειται σε αποφάσεις της ηγεσίας του Υπουργείου αλλά της Τοπικής Διεύθυνσης (Διευθυντής και Αρχιφύλακας).

Αν και παλιότεροι συνάδελφοι, καταθέσαν υπόμνημα στον προϊστάμενο Αρχιφύλακα για να βελτιωθεί το ωράριο, η απάντηση ήταν η πλήρης απαξίωση και αδιαφορία. (λες και είμαστε σκλάβοι)

Φανταστείτε λοιπόν εργαζόμενους που πρέπει καθημερινά να πρέπει να εξυπηρετούν πάνω από 800 κρατούμενους, και κάθε περίπτωση να χρήζει ξεχωριστής σημασίας, εμείς να είμαστε σε κατάσταση συνεχούς κούρασης, γιατί απλά ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ η τοπική διεύθυνση και αρχιφυλακείο.

Ότι υπάρχει όχι απλώς υπερκάλυψη στους χώρους κράτησης δεν αποτελεί, δυστυχώς είδηση, το ότι οι κρατούμενοι στοιβάζονται ανά 11 η 12 σε χώρους για 5 άτομα, εάν δεν είναι ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ τότε πως αλλιώς να χαρακτηρισθεί? Αυτό βέβαια έχει να κάνει με αποφάσεις της Κεντρικής Διοίκησης που ελπίζουμε σε λίγο καιρό θα βελτιωθεί με τη λειτουργία των νέων καταστημάτων.

Το ότι δίνεται ΕΝΑ ρολό χαρτί τουαλέτας σε κάθε κρατούμενο ΤΟ ΜΗΝΑ έχει να κάνει με αποφάσεις της Τοπικής Διεύθυνσης (Διευθυντής και Αρχιφύλακας).
Το ότι δεν λειτουργεί κανένα πρόγραμμα εκμάθησης η σεμινάριο η σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, ποιός φταίει γι αυτό?

Το ότι δεν πλένονται οι κοινόχρηστοι χώροι (προαύλια κρατουμένων) με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αφόρητη βρώμα που ούτε στα πιο βρώμικα βουστάσια δεν υπάρχει, αυτό έχει να κάνει με αδιαφορία της Τοπικής Διεύθυνσης (Διευθυντής και Αρχιφύλακας). (τηλ. 2610 647254, 2610 647253)

Οι ακαθαρσίες που έχουν κολλήσει στα προαύλια, συνέπεια της μη ύπαρξης ούτε ενός κάδου για απορρίμματα, με συνδυασμό είτε με τις υψηλές θερμοκρασίες είτε με την συνεχή υγρασία, δημιουργεί πρόβλημα όχι μόνο δυσωδίας αλλά για αρρώστιες που και λόγω του υπερπληθυσμού που από τη μια στιγμή στην άλλη θα δημιουργήσουν ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ-ΕΠΙΔΥΜΙΕΣ.

Η μη ύπαρξη κάδων μέσα στη φυλακή εάν δεν είναι θέμα της Τοπικής Διεύθυνσης (Διευθυντής και Αρχιφύλακας) τότε ποιανού είναι?
Εάν συλλογιστείτε ότι καθημερινά δύο φορές την ημέρα πετάγονται όγκοι σκουπιδιών, για 24 κάδους και πλέον, από ένα χώρο που "φιλοξενεί" πάνω από 800 άτομα (ένα κανονικό χωριό δηλαδή), χωρίς να γίνεται έστω υποτυπωδώς ανακύκλωση του χαρτιού και μετάλλου, φανταστείτε τι σπατάλη γίνεται? κάτι που αδιαφορεί τελείως η Τοπική Διεύθυνση.

Αξιότιμοι κύριοι,
των Μέσων Ενημέρωσης ελπίζουμε και σας ζητάμε να βοηθήσετε, έστω με την δημοσιοποίηση, αυτών των πιο στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σωφρονιστικοί Υπάλληλοι Κ.Φ.Πατρών

υ.γ. Να μας συγχωρήσετε γιατί δεν δίνουμε τα ονόματα μας αλλά η μόνη αλήθεια είναι ότι ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ με όλη τη σημασία της λέξης να μην βρεθούμε "λόγω υπηρεσιακών αναγκών" μετατιθέμενοι εκδικητικά. Δυστυχώς στην υπηρεσία μας ισχύει "ότι δεν ακούγεται σημαίνει ότι λειτουργεί καλά" και άρα το Υπουργείο θεωρεί ότι η τοπική διεύθυνση (Διευθυντής -Αρχιφύλακας) δουλεύει καλά, όσο δεν υπάρχουν παράπονα.

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
στις φυλακές δεν ζούν σκλάβοι, δεν εργάζονται σκλάβοι
ΑΝΘΡΩΠΟΙ είμαστε"

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

19 Μαΐου, των Ποντίων

Στα ψηλά βουνά, του Πόντου

Στις 19 Μαΐου μάλλον θα έχουμε μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Όχι όμως για τους πόντιους που αυτή τη μέρα κάθε χρόνο θρηνούν τη μνήμη εκείνων που χάθηκαν από το 1916 μέχρι το 1923. Για κάποιο λόγο, αυτή τη μέρα τη νιώθω κάθε χρόνο κι’ εγώ να πέφτει βαριά, κι’ ας μην έχω καμία καταγωγή από κείνα τα φοβερά και ονειρεμένα μέρη.

Επισκέφθηκα την Τραπεζούντα και το Εθνικό Πάρκο της Χρυσής Κοιλάδας (Altındere Vadisi Milli Parkı) το 1997, συμμετέχοντας σε συμπόσιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τη Μαύρη Θάλασσα. Δώδεκα χρόνια μετά και εκείνη η πορεία προς την Παναγία Σουμελά, μέσα από ένα από τα ωραιότερα δάση που έχω δει ποτέ μου, είναι σκαμμένη στη μνήμη μου, λες και ήταν χθες. Σε υψόμετρο πάνω από χίλια μέτρα, αυτό το υγρό και συννεφιασμένο δάσος με ερυθρελάτη, καστανιές και πλατάνια στέκεται σχεδόν ανέγγιχτο από τον άνθρωπο, με μόνο ανθρώπινο οικοδόμημα το μοναστήρι που στα 1200 μέτρα βλέπεις να ξεπροβάλλει μέσα από το βουνό και τα σύννεφα. Όταν επιστρέψαμε στο λιμάνι της Τραπεζούντας, μας περίμενε ένας πατέρας με τα δυο του αγόρια, ντόπιος που μιλούσε ποντιακά και μας παρακαλούσε να τους πάρουμε μαζί μας στην Ελλάδα…

Από τότε διάβασα μια ντουζίνα βιβλία για την πονεμένη ιστορία του Πόντου. Γνώρισα και έναν γενναίο πόντιο συγγραφέα, τον Γιώργο Ανδρεάδη, του οποίου είχα την τύχη να μεταφράσω ένα βιβλίο στα αγγλικά. Με βαθύ ανθρωπισμό και λατρεία για τις ρίζες του, μακριά από εθνικισμούς και μίση για τους σφαγείς του λαού του, έγραψε ένα βιβλίο που όσες φορές και αν διαβάσω τα μάτια μου τρέχουν. Η «Ταμάμα» είναι η αληθινή ιστορία μιας μικρούλας από την Έσπιε της Μαύρης Θάλασσας. Ο αναγκαστικός ξεριζωμός βρήκε την Ταμάμα, την οικογένειά της και ακόμα 470 συγχωριανούς της να πορεύονται προς το άγνωστο μέσα στον σκληρό χειμώνα. Από τους 38 που επέζησαν, το κοριτσάκι κατέληξε σε ένα τουρκικό σπίτι, όπου και έζησε κρύβοντας την πραγματική, χριστιανική της ταυτότητα. Μέχρι που στα 60 της, όταν έπαθε εγκεφαλικό ξαναμιλάει τα ποντιακά και αποζητάει το χαμένο χωριό της. Ο γιος της θετής της αδελφής, που μέχρι τότε νόμιζε πως η ψυχομάνα του ήταν τούρκισσα, ξεκίνησε αγώνα να βρει τις αδελφές της Ταμάμας που ζούσαν στην Ελλάδα. Τις βρήκε, με τη βοήθεια του Γιώργου Ανδρεάδη.

Αυτή η τόσο άμεσα ανθρώπινη αφήγηση της ιστορίας της μικρούλας πόντιας κλείνει με μερικά λόγια που αγκαλιάζουν το δράμα όλων των ξεριζωμένων και πονεμένων από τους πολέμους, ποντίων και μη:

«Η ιστορία αυτή καταγράφηκε για όλους εσάς που θα ζήσετε μετά. Κανείς πόλεμος δεν υπήρξε ποτέ ευγενής. Όλοι οι πόλεμοι φέρνουν στην επιφάνεια ό,τι κακό κρύβει μέσα του ο άνθρωπος. Χειρότερη μορφή πολέμου, με τις μεγαλύτερες αγριότητες είναι: ο θρησκευτικός, ο εθνικιστικός, ο φυλετικός, ο εμφύλιος. Το κακό που έγινε εκείνα τα χρόνια στον Πόντο ήταν λίγο απ’ όλα αυτά. Ήταν και θρησκευτικός, ήταν και εθνικιστικός ήταν και φυλετικός ήταν και εμφύλιος.»

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Το ποδήλατο έγινε κίνημα!!!

http://www.podilates.gr/
Χθες έγινε άλλη μια τεράστια και ενθουσιώδης ποδηλατοπορεία που εμένα τουλάχιστον με γεμίζει πάντα ελπίδες ότι τη νεοελληνική λατρεία για το αυτοκίνητο κάποια στιγμή θα την πατήσουμε κάτω. Και ας είναι οι πόλεις μας εντελώς αφιλόξενες και επικίνδυνες για τους ποδηλάτες. Σε πείσμα των διαφόρων δημάρχων και υπουργών μεταφορών που τάζουν ποδηλατοδρόμους και πόλεις φιλικές προς τους πεζούς, το ποδήλατο αρχίζει και γίνεται της μόδας, οι ποδηλάτες οικείες καθημερινές παρουσίες ανάμεσα στις εξατμίσεις και οι ποδηλατοπορείες γεγονός μαζικού ακτιβισμού για πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής στην πόλη.

Τη χθεσινή όμως ποδηλατοπορεία που πραγματοποιήθηκε την ίδια ώρα σε 33 πόλεις φαίνεται πως τα μιντιακά ιερατεία δεν τη θεώρησαν αρκετά "σέξι" ως είδηση για τα βραδινά δελτία. Καταγγέλουν λοιπόν οι ποδηλάτες ότι παρά την τεράστια συμμετοχή, η τηλεοπτική κάλυψη ήταν ανύπαρκτη. Τα ηλεκτρονικά μέσα έδωσαν κάπως μεγαλύτερη προσοχή. Σήμερα πέρασε ως είδηση και σε κάποιες εφημερίδες.

Όμως η είδηση ότι με τη μείωση των τελών ταξινόμησης η ικανότατη κυβέρνηση του τόπου τόνωσε κατά 300% την αγορά πολυτελών και ρυπαρών αυτοκινήτων χτύπησε πρωτοσέλιδα στα οικονομικά φύλλα των κυριακάτικων. Κατά τ' άλλα μας νοιάζει και το ρημάδι το περιβάλλον...

Με γόνατα σαραβαλάκια, δυστυχώς δεν μπορώ να ποδηλατήσω από τα 14 μου, οπότε αρκούμαι στον "ακτιβισμό" του περπατήματος.... Χαίρομαι όμως εκείνους που με πεταλιές έκαναν το ποδήλατο ολόκληρο κίνημα!

Με την ευκαιρία, διαβάστε και μια ωραία ανάρτηση του ταγμένου ποδηλάτη spastos petalakis που ήταν στη χθεσινή ποδηλατοπορεία της Αθήνας!

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Ένα πρωί στο φαλακρό βουνό

Χθες επισκέφθηκα, ηλεκτρονικά αυτή τη φορά, το φαλακρό βουνό. Την Πεντέλη. Δείτε την από το google earth. Οι πλαγιές της προς Νέα Μάκρη έχουν ξεπλυθεί, αφού οι απανωτές πυρκαγιές των δεκαετιών 80 - 90 κατέστρεψαν τελείως τη δασική βλάστηση που κρατούσε το χώμα στη θέση του. Τώρα, ακόμα και αν θέλαμε να την αναδασώσουμε τεχνητά, αφού η φύση αδυνατεί να την επαναφέρει, τα πράγματα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολα.

Θυμάμαι πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, μετά τις φοβερές πυρκαγιές του 1998, τότε που είχε μαυρίσει ο ουρανός της Αττικής, κάποιος παλιός πεντελιώτης μου είχε φέρει στο γραφείο μια μελέτη που είχε αναθέσει το 1975 η Μονή Πεντέλης σε μηχανικούς. "Γενική Ρυθμιστική Μελέτη Αναπτύξεως Πεντέλης" λεγόταν. Οι προφήτες - μεσίτες μοναχοί διείδαν από τότε το μέλι στην Πεντέλη. Σε αυτό το σχέδιο λοιπόν δίνονται κατευθύνσεις για ανάπτυξη οικισμών που τότε δεν υπήρχαν, αλλά σήμερα είναι εδώ, πάνω στο βουνό! Και σε κάποιο σημείο κάνουν και την οικολογία τους "Η λειτουργία της αναψυχής υπαίθρου, καταλαμβάνει εις το Γενικόν Ρυθμιστικόν Σχέδιον την μεγαλυτέραν έκτασιν εξ όλων των λετιουργιών, δηλαδή όλους τους ελευθέρους χώρους, οι οποίοι απομένουν μετά την κάλυψιν των αναγκών δια εξόρυξιν, κατοικίαν, τουρισμόν, κεντρικάς λειτουργίας, κοινωνικάς και πνευματοπολιτιστικάς δραστηριότητας και μεταφοράς". Αχ, ευλογήθηκε το βουνό και πρόκοψε!
(Αντώνης Ταγλίδης)

Όμως η φύση υπάρχει ακόμα στην Πεντέλη. Δείτε μια ωραία ανοιξιάτικη φωτογραφία που δανείστηκα από το http://nature-greec.blogspot.com/. Ένας από τους πολλούς κρόκους που πάντα φύτρωναν και ακόμα μπορούμε να δούμε στην Πεντέλη.

Τον Νοέμβριο του 1998 είχαμε "υιοθετήσει" μια τριπλοκαμένη έκταση 70 στρεμμάτων στον Άγιο Πέτρο της Πεντέλης, την αναδασώσαμε με περίπου 100 εθελοντές, τη φροντίσαμε για δυο χρόνια και καταφέραμε μια από τις υψηλότερες αναδασωτικές επιτυχίες, περίπου 80%! Σήμερα η περιοχή είναι μια ωραιότατη αγριάδα, με δέντρα και θάμνους, γεμάτη λουλούδια.

Πριν από μια βδομάδα μπήκαμε στην αντιπυρική περίοδο. Το πιθανότερο είναι πως και φέτος θα μας σώσει ο καλός καιρός του χειμώνα, δηλαδή οι πολλές βροχές που έδωσαν μεγάλα ποσοστά υγρασίας στα δάση. Ελπίζουμε πως δεν θα συμβούν παρατεταμένοι καύσωνες. Αλλιώς η κρατική μηχανή που πάντα δηλώνει έτοιμη, επιχειρησιακά είναι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο με τον μαύρο Ιούνη του 2007.

Δεν ξέρω αν βγαίνει συμπέρασμα από αυτή την πρωινή ανάρτηση. Δεν θέλω να μαυρίσω την ψυχή κανενός. Πάντα πίστευα και πιστεύω πως οι λύσεις είναι πρώτα απ' όλα στο δικό μας χέρι και σε κανενός άλλου. Στο δικό μας χέρι προσωπικά και συλλογικά. Ειδικά όταν μιλάμε για κοινά αγαθά, όπως το περιβάλλον.

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Η προσωπική υπέρβαση ενός δημοκράτη

Ο Tzεμ Οεζντεμίρ (Cem Özdemir), σήμερα 43 χρονών, είναι παιδί τούρκων μεταναστών στη Γερμανία. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες σε λουθερανικό κολλέγιο, απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα μόλις το 1992 και δηλώνει κοσμικός μουσουλμάνος. Πριν από μερικούς μήνες εξελέγη ηγέτης του κόμματος των Γερμανών Πρασίνων.

Είναι κοινό μυστικό ότι οι μετανάστες, συχνά και οι απόγονοί τους, παραμένουν πεισματικά προσκολλημένοι σε μια λατρεία της μακρινής πατρίδας και του όποιου εθνικισμού τους σερβίρει το επίσημο κράτος της. Έτσι γινόταν πάντα, για παράδειγμα, με τους Έλληνες της υπερπόντιας υπερδύναμης και της Αυστραλίας. Έτσι γίνεται και με τους Τούρκους μετανάστες στη Γερμανία, οι οποίοι μάλιστα αριθμούν περίπου 2.000.000 ψυχές.

Χθες, ο Οεζντεμίρ επισκέφθηκε τη μητέρα πατρίδα του, την Τουρκία. Και αντί να καταθέσει στεφάνι σε μνημείο του Μουσταφά Κεμάλ, έκανε ένα άλμα: επισκέφθηκε το μισητό για το τουρκικό βαθύ κράτος Οικουμενικό Πατριαρχείο, συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και του έδωσε συγχαρητήρια για την οικολογική του ευαισθησία και δράση. Μίλησε μάλιστα έξω από τα δόντια για την ανάγκη σεβασμού των δικαιωμάτων όλων των θρησκευτικών και εθνικών κοινοτήτων στην Τουρκία και δήλωσε ταγμένος υπερασπιστής τους. Προφανώς ο άνθρωπος δεν έχει καμία σχέση με τον πολεμοχαρή προκάτοχό του Γιόσκα Φίσερ που είχε υποστηρίξει τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Σερβία...

«Το Πατριαρχείο είναι και δικό μου Πατριαρχείο. Σ' αυτούς οι οποίοι δεν είναι σαν κι εμάς, σε όσους δεν είναι από τη δική μας θρησκεία, όσους δεν είναι από τη δική μας εθνική ρίζα, σε όσους δεν είναι από τη δική μας πίστη, να δείχνουμε σεβασμό και ανοχή και λαμβάνοντας ως βάση τα δικαιώματά τους, θα πρέπει να δίνουμε αγώνα για εκείνους. Και αυτό, αν θέλουμε να είμαστε καλοί άνθρωποι και καλοί δημοκράτες».

Καλοί δημοκράτες. Αυτή είναι τελικά η δύναμη που μας στηρίζει για να κάνουμε τις υπερβάσεις που είναι απαραίτητες για μια καλύτερη κοινωνία μη βίας, μια κοινωνία βιώσιμη.
Η φωτογραφία είναι του φίλου Νίκου Μαγγίνα

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

H φύση που πέρασε στο αρχείο

Μιας και φιλοξενήσαμε, ως Αθήνα, το σημαντικότερο συνέδριο της ΕΕ για τη βιοποικιλότητα εδώ και χρόνια, θέλω να γράψω για κάποια ζώα που δεν θα γνωρίσω ποτέ, τουλάχιστον στην άγρια φύση. Δεν θα τα γνωρίσω, επειδή εξαφανίστηκαν. Έτσι απλά.

(www.biology-blog.com)

Το 2006 λοιπόν, μάλλον πέρασε ανεπιστρεπτί στην ιστορία το «χαμογελαστό» δελφίνι του ποταμού Γιανγκτσέ. Το μπαϊτζί ή Lipotes vexillifer. Η αιτία προφανής: καταστροφή βιοτόπου, καθώς η τρόπος του λέγειν «Λαϊκή Δημοκρατία» Κίνα κακοποίησε αφάνταστα τον μεγαλύτερο ποταμό της Ασίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε πλέον μόνο Μια αχτίδα ελπίδας για το μπαϊτζί έφεξε όταν ένας κάτοικος κινηματογράφησε κάτι που έμοιαζε με το χαμογελαστό δελφίνι. Από την ανάλυση του βίντεο αποδείχθηκε ότι επρόκειτο μάλλον για ένα ηλικιωμένο μπαϊτζί, αλλά έκτοτε ουδέν νεότερον …

Αλλά και στην Ελλάδα χάνουμε είδη. Όχι τα γνωστά, μεγάλα και «μαλλιαρά», αυτά τα τυχερά που προσέχει το μάτι μας και κάπως τα νοιαζόμαστε. Αλλά εκείνα τα μικρά, άγνωστα και άτυχα ενδημικά που μόνο λίγοι επιστήμονες γνωρίζουν, χωρίς κανένας όμως άλλος να τα νοιάζεται. Χάσαμε λοιπόν ένα γαστερόποδο, τη Graecoanatolica macedonica που ζούσε στη λίμνη Δοϊράνη. Εκεί πάνω στο Κιλκίς, στα σύνορα με τους ακατονόμαστους ακόμα γείτονες. Αυτό το καημένο το σαλιγκαράκι αναγνωρίστηκε μόλις το 1978, ίσως να μη φωτογραφήθηκε ποτέ και εξαφανίστηκε το 1992, λόγω της κακομεταχείρισης των νερών της Δοϊράνης.

Κάποια είδη όμως επέστρεψαν από την εξαφάνιση! Τα «είδη Λάζαροι» είχαν καταγραφεί ως εξαφανισμένα. Κάποιοι όμως έτυχε να τα δουν στην άγρια φύση. Δραματικά πολύ λιγότερα από εκείνα τα είδη που όντως εξαφανίζονται, τα λαζαράκια μας δίνουν φοβερή χαρά όταν τα πρωτοβλέπουμε (σε φωτογραφίες βέβαια οι περισσότεροι) και ακούμε τις ιστορίες των επιστημόνων που κάνουν αγώνα δρόμου για να καταγράψουν τη ζωή του πλανήτη.

Fritz Geller-Grimm

Ένα διάσημο πλέον λαζαράκι είναι ένα κωνοφόρο της Αυστραλίας που λέγεται Wollemia nobilis. Μέχρι το 1994, οι βοτανικοί θεωρούσαν το είδος προϊστορικό, καθώς ήταν γνωστό μόνο από απολιθώματα 2 - 200 εκατομμυρίων ετών! Και ένα ωραίο πρωί, ένας επιστημονικός συνεργάτης του Εθνικού Πάρκου Γουόλεμι, σκαρφάλωσε σε κάτι ζόρικα και απρόσιτα βράχια για να μελετήσει τη χλωρίδα. Και εκεί βρήκε το απίστευτο! Σήμερα ζουν στη φύση περίπου 100 τέτοια δέντρα.