Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Χάρτα για πράσινα άλογα…

Καταστρέφοντας τα δέντρα στο παρκάκι της Κύπρου και Πατησίων, ο Δήμαρχος για άλλη μια φορά απέδειξε ότι πράττει άλογα σε ότι έχει σχέση με το αστικό πράσινο. Γιατί δεν κόβει απλώς τα δέντρα. Έχει επίσης αναρτήσει σε άδηλο σημείο της ιστοσελίδας του Δήμου http://www.cityofathens.gr/files/XARTA.pdf
τη Χάρτα Πρασίνου. Για να χάσουμε τελείως τα λογικά μας, στη Χάρτα διαβάζουμε μεταξύ πολλών άλλων ότι:
Ο Δήμος Αθηναίων προστατεύει και φροντίζει το υφιστάμενο δημόσιο πράσινο;;; Μεριμνά για τη διατήρηση σε καλή κατάσταση όλων των φυτικών ειδών και κάθε χώρου πρασίνου, ανεξάρτητα με το μέγεθός του;;;

Πράττει άλογα, ή πολύ μελετημένα, μεθοδικά και λογικά με στόχο να «πουλήσει» την «ακριβή» φροντίδα του πρασίνου της πόλης σε ιδιώτες, πείθοντάς μας παράλληλα για την ευαισθησία της δημοτικής μας αρχής;

φωτογραφία του John.Karakatsanis

Δέντρα στην Αθήνα, μόνο στις βεράντες!

Ποιος κορυφαίος πολιτικός νους αποφάσισε να κόψει με βία και με τη συνοδεία των ΜΑΤ άχρηστα αιωνόβια δέντρα σε πυκνοδομημένη γειτονιά της Αθήνας, όταν ακόμα «βράζει» ο τόπος μετά τη δολοφονία μικρού μαθητή από αστυνομικό; Είμαι σίγουρη πως δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβετε ότι πρόκειται για τον δήμαρχό μας.

Γιατί κάθε σοβαρός πολιτικός μπορεί να καταλάβει ότι ο πολίτης περισσότερη ανάγκη έχει από καλοπληρωμένα ιδιωτικά πάρκιγκ, παρά από δημόσιους και ανοιχτούς χώρους για βόλτα, κάτω από μεγάλα δέντρα. Όσοι πολίτες δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει ποιότητα ζωής, πρόβλημά τους. Η Αθήνα χρειάζεται χώρους στάθμευσης και όχι πράσινους χώρους με γηραλέα παλιόδεντρα, τελεία και παύλα!

Μα δεν είναι θλιβερό αυτό που συνέβη στα Πατήσια; Δεν είναι αποκαρδιωτικό το θέαμα των τεράστιων κομμένων δέντρων από ένα πάρκο που έδινε ζωή σε μια ασφυκτική γειτονιά; Και δεν μιλάμε για βρωμοκαρυδιές και άλλα δέντρα – ζιζάνια που σε πέντε μόνο χρόνια γίνονται τεράστια. Μιλάμε για μεγάλα πεύκα, υγιή και ψηλά δέντρα που εδώ και δεκαετίες έδιναν σκιά στον ταλαίπωρο γείτονα της Πατησίων.

Κάποιος όμως, τον οποίο μάλιστα εκλέξαμε ως ηγέτη της πόλης, αποφάσισε ότι στα πάρκιγκ που ήδη υπάρχουν στη γειτονιά και μετρούν άδειες θέσεις χρειάζεται να προστεθεί άλλο ένα, να κοπούν τα δέντρα – εμπόδια και στην ταράτσα που θα δημιουργηθεί να φυτευτούν γκαζόν και άλλα καλλωπιστικά. Άντε, να μπει και μια παιδική χαρά. Σε μερικά χρόνια βέβαια όλα αυτά, αν ποτέ γίνουν πραγματικότητα. Όπως ακριβώς ποτέ δεν έγιναν πραγματικότητα οι υποσχέσεις του εργολάβου που έχτισε το κτήμα Θων, στη συμβολή Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Και σίγουρα δεν περιμένω ότι θα ζούμε για να δούμε να γίνονται ψηλά, όπως αυτά που κόπηκαν, τα δεντράκια που ίσως φυτευτούν.

Η πολιτική πρόταση της ηγεσίας της πόλης είναι «φυτέψτε γλάστρες και κάντε βόλτα στις βεράντες!»

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Οι πραγματικοί ήρωες δεν είναι βολεμένοι

Οι δύσκολες ώρες γεννούν κατά φαντασίαν ήρωες. Που σαν κοκοράκια οργανώνουν «συμβολικές» εισόδους στην απάνθρωπα κατεχόμενη θάλασσα της Παλαιστίνης, αλλά επιστρέφουν μόλις τους παρενοχλήσουν οι de facto κυρίαρχοι Ισραηλινοί. Που μόλις δεχθούν και ψυχολογικά νομιμοποιήσουν την απειλητική εξουσία του κατοχικού ναυτικού, περιφέρονται στα θέατρα της δημοσιότητας στηλιτεύοντας την απανθρωπιά του Ισραήλ.

Οι δύσκολες ώρες γεννούν όμως και πραγματικούς, αφανείς ήρωες που ίσως να μην γνωρίσουμε ποτέ γιατί εκείνοι δεν θα το επιδιώξουν. Πολλοί τέτοιοι αγωνιστές που κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο δίνουν τώρα τη δική τους μοναχική και άνιση μάχη με το μίσος και τη βία που σκοτεινιάζει αυτές τις μέρες την Παλαιστίνη: παλαιστίνιοι και ισραηλινοί, μουσουλμάνοι και εβραίοι που αρνούνται να παραταχθούν στις δυο άκρες της βίας και στέκονται ψηλά απαιτώντας τη θολή αλλά τόσο αυτονόητη ΕΙΡΗΝΗ και ανθρωπιά για όλους.

Οι αντιρρησίες συνείδησης του Ισραήλ, οι shministim («απόφοιτοι») τα παιδιά των 18 χρονών που βγαίνουν στην ισραηλινή κοινωνία αρνούμενα να θρέψουν τη στρατοκρατούμενη και φονική ιστορία του σύγχρονου Ισραήλ βρίσκονται απομονωμένα σε φυλακές. Οι εκατοντάδες ισραηλινοί ακτιβιστές για την ειρήνη προπηλακίζονται, εξευτελίζονται και φυλακίζονται. Οι μαχόμενοι δημοσιογράφοι είναι στην καλύτερη περίπτωση δακτυλοδεικτούμενοι. Ενώ στη Γάζα, πόσο εύκολο είναι να μιλήσει κάποιος τώρα ανοιχτά κατά της Χαμάς;

Για όλους εμάς που δίνουμε τη δική μας μάχη για την καλύτερη γωνία του καναπέ, αξίζει μια εικονική επίσκεψη στην ηλεκτρονική φωνή κάποιων από αυτούς τους ήρωες που με μεγάλο προσωπικό κόστος φωτίζουν και το δικό μας μέλλον:

Free the Shministim – Israel’s Young conscientious Objectors (
http://december18th.org/)
Life must go on in Gaza and Sderot (
http://gaza-sderot.blogspot.com/) – δυο φίλοι, ένας ισραηλινός από τη Σντερότ και ένας παλαιστίνιος από τον προσφυγικό καταυλισμό της Σατζάϊα έχουν δικό τους μπλογκ για την ειρήνη που αφορά και τους δυο τους.
Εβραϊκή Φωνή για την Ειρήνη (
http://www.jewishvoiceforpeace.org/)
Ισραηλινό Κέντρο Ενημέρωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα Κατεχόμενα - B’tselem (
http://www.btselem.org/english/)

Δεν βρήκα ηλεκτρονικό σημείο επαφής με τους χιλιάδες παλαιστινίους που επιλέγουν να ζήσουν χωρίς οι ίδιοι να κυλήσουν στη βία. Σίγουρα η επικοινωνία από τα κατεχόμενα είναι μια πολύ δύσκολη πολυτέλεια.


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Όταν τα θύματα ρατσισμού γίνονται χειρότεροι ρατσιστές…

Η βία και το ρατσιστικό μίσος που εκφράζει σήμερα ο στρατός του κράτους του Ισραήλ έχει ρατσιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο. Η Γκόλντα Μέϊρ, μητέρα του νέου Ισραήλ, του κράτους δηλαδή που το 1948 διαδέχθηκε τη «Βρετανική Εντολή στην Παλαιστίνη», διατύπωσε τη βάση του δόγματος που δικαιολογεί τις σφαγές παιδιών και των λοιπών αμάχων στα παλαιστινιακά εδάφη. Μεταφράζω, σοκαρισμένη, από ομιλία της το 1957 στο National Press Club της Ουάσιγκτον:

«Η ειρήνη θα έλθει όταν οι Άραβες αγαπήσουν τα παιδιά τους περισσότερο από όσο μισούν εμάς».

Οι "Άραβες" λοιπόν συλλήβδην δεν αγαπούν τα παιδιά τους! Όπως για τους παλιότερους οι Εβραίοι, συλλήβδην, σκότωναν παιδιά και έπιναν το αίμα τους. Όπως οι τσιγγάνοι, συλλήβδην, κλέβουν παιδιά. Όπως οι Τούρκοι, συλλήβδην, είναι βάρβαροι και φονιάδες. Όπως εμείς (το εμείς αναφέρεται στον εκάστοτε ομιλούντα) είμαστε πάντα οι καλοί.

Επειδή οι άλλοι είναι κακοί, εμείς δίκαια τους σκοτώνουμε. Είναι ακριβώς αυτοί οι κακοί άλλοι που μας αναγκάζουν να τους σκοτώσουμε. Σε αυτή την παράλογη και φασιστική γενίκευση που βασίζεται ενσυνείδητα στην προκατειλημμένη επιλογή δείγματος εύκολα πέφτουμε όλοι οι λαοί του κόσμου. Ισραηλινοί, Άραβες, Τούρκοι και φυσικά Έλληνες. Η απάνθρωπα φονική επιδρομή στη Γάζα έχει βαθιές πολιτικές ρίζες στην ιστορία του σύγχρονου Ισραήλ. Έχει όμως ακόμα βαθύτερες ρίζες στην τάση περιχαράκωσης των λαών, που πιστεύουν ότι είναι περιούσιοι, μέσα στα δικά τους «ιερά» και «θεόσταλτα» τείχη. Αν συνεχίσουν οι λαοί να ζουν μέσα στα ιερά τείχη τους, τότε η ειρήνη δεν θα έχει καμία τύχη…

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Μια νέα κοινωνία βίας γεννιέται...

Μια νέα τακτική αντιμετώπισης των οπλοφόρων που κρατούν ομήρους αρχίζει και αναδύεται από τη σοφή στρατηγική που ακολουθεί το κράτος του Ισραήλ εναντίον των παλαιστινίων στην αυγή του 2009: σκοτώστε τους ομήρους!

Έτσι, όχι μόνο στην Παλαιστίνη, αλλά και στα σούπερ μάρκετ ή τις τράπεζες όλου του κόσμου όπου μπουκάρουν ληστές και κρατούν ομήρους, πολύ καλά θα κάνει η Αστυνομία να πάρει μάθημα από το Ισραήλ και να σκοτώνει πρώτα τους ομήρους και μετά τους οπλοφόρους. Αν βέβαια τους πιάσει ποτέ…

Γιατί όπως είπε παλιά, αμέσως μετά τον πόλεμο των έξι ημερών, η Γκόλντα Μέϊρ, «σιδηρά κυρία» του νέου κράτους του Ισραήλ, δεν φταίει ο φονιάς των παιδιών και των αμάχων, φταίει ο οπλοφόρος που τους χρησιμοποιεί !

Για να σοβαρευτούμε όμως, μπορεί επιτέλους κανένας να φανταστεί τι κοινωνία βίας γεννιέται αυτές τις μέρες στην Παλαιστίνη; Μάλλον όχι, γιατί στην τρέλα της Μέσης Ανατολής η βία μοιάζει παιχνίδι για όλες τις πλευρές. Και για τα παιδιά των κατεχόμενων που τώρα ζουν τον τρόμο της απάνθρωπης ισραηλινής εισβολής, η οργή και η βία μοιάζει μονόδρομος…

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009

Ανίερη αιματοχυσία στους "ιερούς τόπους"

Αυτό που συμβαίνει από το περασμένο Σάββατο στους ιερούς τόπους των τριών κυριότερων μονοθεϊστικών θρησκειών είναι απάνθρωπα παράλογο. Από τη μια πλευρά έχουμε τον παλαιστινιακό λαό, ο οποίος έχει εκλέξει στην εξουσία του μια μονόχνωτα βίαιη κυβέρνηση που δείχνει να διασκεδάζει εκτοξεύοντας ρουκέτες χωρίς στόχο και χωρίς να προκαλεί κανένα πλήγμα στον εχθρό. Από την άλλη έχουμε τον ταλαιπωρημένο από την ιστορία «περιούσιο» λαό του Ισραήλ, ο οποίος έχει επίσης εκλέξει στην εξουσία του μια εξίσου μονόχνωτα βίαιη κυβέρνηση που παίζει αριθμητική αίματος: μια παλαιστινιακή ρουκέτα ισούται με 70 παλαιστίνιους νεκρούς και 100 κτίρια βομβαρδισμένα - επτά παλαιστινιακές ρουκέτες, πόσους νεκρούς και βομβαρδισμένα κτίρια μας κάνουν;
Εκείνοι που πληρώνουν το μάρμαρο είναι βέβαια οι άμαχοι. Και μιλάμε για πολύ μάρμαρο, για πολλά μνήματα, κυρίως παλαιστινιακά. Πραγματικά μου είναι αδύνατον να κατανοήσω τη λογική, προφανώς του Ισραήλ, αλλά και της Χαμάς. Εντάξει, θεωρεί ότι βρίσκεται σε πόλεμο με το σταθερά εχθρικό Ισραήλ και εκτοξεύει ρουκέτες. Από τη στιγμή όμως που αυτές οι ρουκέτες δεν πλήττουν στρατηγικούς στόχους, στη χειρότερη περίπτωση γκρεμίζουν σπίτια, με ποια ακριβώς λογική δίνει το δικαίωμα στο στρατοκρατούμενο Ισραήλ και τους ισχυρούς συμμάχους του να μιλούν για υπόθαλψη τρομοκρατών στα κατεχόμενα; Με ποια πολιτική λογική και ηθική οι «μαχητές» παίζουν με στρακαστρούκες που γίνονται όπλα στα χέρια των φονιάδων του λαού που υποτίθεται πως προστατεύουν;
Οι δυο από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες παίζουν ένα αιματηρό παιχνίδι ακόλαστης βίας σε μια «ιερή γη», όπου και η έτερη μονοθεϊστική θρησκεία έπαιξε ανάλογα βίαιο παιχνίδι πριν από μερικούς αιώνες. Είναι στραβός ο γιαλός; Υπάρχει κάτι στο χώμα της Μέσης Ανατολής που γεννάει βία; Ή μήπως οι θρησκείες των περιούσιων «λαών του Θεού» στραβά αρμενίζουν;

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

Για τον φασισμό που ζει και βασιλεύει...

Σήμερα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" μέρος της παρακάτω επιστολής μου. Πιστεύω πως αυτό το θέμα μας απασχολεί όλους.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο φασισμός ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα. Και στα Εξάρχεια επίσης…

Πράξη 1η: Υπηρέτης της δημόσιας ασφάλειας δολοφονεί με αδιανόητο για κάθε δημοκρατική (έστω και κατ’ επίφαση) κοινωνία τρόπο έναν νέο 15 ετών, έτσι, επειδή τόλμησε να βγει από το σπίτι του… Σε μόλις μισή ώρα από τη δολοφονία, καίγεται το σύμπαν στην Αθήνα και τη λοιπή Ελλάδα, κατά πρώτο λόγο ως οργισμένη αντίδραση στην εξοργιστικά φασιστική νοοτροπία με την οποία λειτουργεί ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής Αστυνομίας.
Πράξη 2η: Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων, στα ταλαιπωρημένα και επί δεκαήμερο έρημα από επισκέπτες Εξάρχεια. Σε ωραίο εστιατόριο στη Βαλτετσίου κάθεται παρέα περίπου 30 νέων που παραγγέλνουν τα ακριβότερα πιάτα και ποτά που διαθέτει ο κατάλογος. Όταν έρχεται η αποφράς ώρα του λογαριασμού (περίπου 800 €!!!), ανακοινώνουν στον εμβρόντητο ιδιοκτήτη ότι αποφάσισαν να μην πληρώσουν, γιατί έτσι «χτυπούν» το μεγάλο κεφάλαιο. Μια κοπέλα μάλιστα του λέει πως τόσο καιρό που πίνει στο μαγαζί του, ποτέ δεν την κέρασαν ούτε ένα ποτό. Άρα, εκείνο το βράδυ θα της ξεπλήρωνε μαζεμένα τα «οφειλόμενα» κεράσματα! Αφού η παρέα των οραματιστών μιας άλλης κοινωνίας αποχώρησε, μίλησα με τους δυο απελπισμένους συνιδιοκτήτες. Ο ένας είναι οικονομικός μετανάστης από την Αλβανία που επί 16 χρόνια δουλεύει σαν σκλάβος σε πολλές διαφορετικές δουλειές. Ο άλλος, έλληνας οικογενειάρχης με τέσσερα παιδιά που επί 20 χρόνια δούλεψε εξίσου σκληρά. Και οι δυο είναι χρεωμένοι σε τράπεζες, καθώς εδώ και δυο χρόνια αποφάσισαν να νοικιάσουν το εστιατόριο και να το δουλέψουν μόνοι τους, μπας και ορθοποδήσουν. Δουλεύουν 10-12 ώρες κάθε μέρα. Μονολογούσαν πως αντίστοιχο περιστατικό είχε συμβεί και πέρυσι, αλλά τώρα αισθάνονται απελπισμένοι.
Όπως φάνηκε από τα απελπιστικά γεγονότα που από το φονικό βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου σκέπασαν με καταιγιστικό ρυθμό τη ζωή μας, στην Ελλάδα και στραβός είναι ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε. Από τη μια πλευρά έχουμε τον φασισμό που σε τραγικά πολλές περιπτώσεις εκδηλώνει η Αστυνομία και από την άλλη ζούμε τον ιδιότυπο αλλά εξίσου χυδαίο φασισμό όσων δηλώνουν οπαδοί της βίαιης ανόρθωσης μιας κοινωνίας του χάους. Ίσως το παραπάνω περιστατικό να ακουστεί ως μεμονωμένο και ήσσονος σημασίας σε σχέση με όσα ζούμε εδώ και τρεις βδομάδες. Είναι όμως χαρακτηριστικό μιας ολοκληρωτικής νοοτροπίας που ζει και βασιλεύει. Και σίγουρα είναι εντελώς άσχετο με την ουσία και την ελπίδα της κατά κύριο λόγο μη-βίαιης μαθητικής, καλλιτεχνικής, πνευματικής και κοινωνικής εξέγερσης που συμβαίνει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Στα Εξάρχεια, εκτός από την ομορφιά της εναλλακτικής και ανένταχτης πολιτικής, κοινωνικής και καλλιτεχνικής έκφρασης, βασιλεύει και ο τρόμος που γεννά η φασιστική επιβολή μιας ιδεολογίας με αδιευκρίνιστο κοινωνικό όραμα.
Σίγουρα η λύση για να σπάσει το απόστημα του φασισμού που βασιλεύει στην κοινωνία δεν είναι η αύξηση της αστυνομικής καταστολής στα Εξάρχεια, ένα ζωντανό κύτταρο σε μια «ψόφια» Αθήνα . Δεν μπορούμε να αγνοούμε την αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση της φασιστικής νοοτροπίας που υπάρχει στην Αστυνομία με την αντίστοιχα φασιστική συμπεριφορά ομάδων των Εξαρχείων. Είναι όμως καιρός να ανοίξει μια ειλικρινής συζήτηση για την κοινωνική βία και την παράλυτη ελληνική δημοκρατία, στην οποία δυστυχώς δεν μπορούν να διεκδικήσουν επάξια θέση τα κόμματα των δημοσκοπήσεων που με τον απελπιστικά βαρετό λόγο τους δεν έδειξαν καμία ουσιαστική διέξοδο από την κοινωνική και πολιτική κρίση που έχει σκοτεινιάσει την Ελλάδα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα που θα πρέπει να ξεκινήσει από την ίδια την κοινωνία, ώστε το όραμα για μια συμμετοχική και μη-βίαιη δημοκρατία να διατυπωθεί και να γίνει πολιτική πράξη.

Θεοδότα Νάντσου,
http://horisvia.blogspot.com