Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Οι νικητές της Κοπεγχάγης


Πριν από καμιά δεκαριά μέρες μίλησα σε ένα πάνελ για την περιβαλλοντική νομοθεσία. Οι συνομιλητές μου ήταν όλοι καθηγητές από σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Ένας εξ αυτών αναφέρθηκε και στα διλήμματα μεταξύ λιγνίτη που βρωμίζει μεν αλλά δίνει δουλειές και των αιολικών πάρκων που δίνουν μεν καθαρή ενέργεια αλλά προκαλούν αντιδράσεις, καθώς ... προκαλούν στείρωση στις κότες. O διπλανός μου γύρισε αποσβολωμένος και με ρώτησε «μα καλά, συμβαίνει όντως αυτό;». Γέλασα και του είπα πως φυσικά και δεν συμβαίνει, ο συνάδελφός τους απλώς αστειεύτηκε με μια χαζομάρα που κυκλοφορεί αβέρτα στην υπέροχη ύπαιθρο χώρα μας. Όταν στο διάλειμμα πολλοί από το φοιτητικό ακροατήριο με ρώτησαν αν όντως είναι αλήθεια αυτό που είπε ο σεβάσμιος καθηγητής, κατάλαβα πως ο ελλογιμότατος ακαδημαϊκός μιλούσε σοβαρά…

Λίγο πριν την Κοπεγχάγη, η βρετανική συντηρητική ταμπλόϊντ Daily Express δημοσίευσε μια λίστα κάποιου άγνωστου European Foundation με 100 λόγους που δήθεν αποδεικνύουν πως η κλιματική αλλαγή δεν είναι ανθρωπογενής. Η λίστα αυτή κυκλοφόρησε αθρόα σε μπλογκ, εφημερίδες και καφενεία, αφού έδινε τροφή για όλες τις θεωρίες που θέλουν την κλιματική αλλαγή να είναι μια σατανική συνωμοσία κάποιων που θέλουν να εγκαταστήσουν τον σοσιαλισμό στον πλανήτη. Βέβαια, το σταθερά εξαιρετικό New Scientist απάντησε στους 50 από αυτούς τους δήθεν λόγους και τους «εξαφάνισε» (οι υπόλοιποι 50 δήθεν λόγοι ήταν ή επαναλήψεις ή τόσο αστείοι ώστε δεν υπήρχε απάντηση άξιά τους!)


Επειδή η κλιματική αλλαγή είναι ίσως το μόνο περιβαλλοντικό πρόβλημα που αγγίζει ολόκληρο τον πλανήτη και επομένως απαιτεί κοινές αποφάσεις και συνεργασία με διαφορετική λογική από τη συνηθισμένη των γνωστών «διακρατικών διαπραγματεύσεων», η λύση απαιτεί τέλεια στροφή προς ένα άλλο οικονομικό σύστημα και διεθνείς σχέσεις. Η οικονομική ενίσχυση των «αναπτυσσόμενων», δηλαδή των φτωχών που προσφέρουν σε όλους οικοσυστήματα και φυσικούς πόρους, ευθύνονται ελάχιστα για το πρόβλημα, αλλά θα υποφέρουν περισσότερο προϋποθέτει άλλο σεβασμό προς τον «τρίτο κόσμο». Σεβασμό που τώρα είναι αδιανόητος. Η ανάγκη για πολιτικές περιβαλλοντικής σπάνης, με άξονα δηλαδή ένα κοντινό μέλλον περιορισμένων φυσικών πόρων, είναι εκτός πραγματικότητας για το σημερινό σύστημα. Και βέβαια το αίτημα για πολιτικές με όραμα που υπερβαίνει τις θητείες των πολιτικών αρχηγών είναι επίσης αλλού…



Εκείνοι λοιπόν που βγήκαν κερδισμένοι από το ναυάγιο της Κοπεγχάγης είναι όσοι ονειρεύονται έναν κόσμο που θα μείνει για πάντα όπως είναι. Και εκείνοι που για δικούς τους λόγους δηλώνουν πως τα πάντα καθορίζονται από δυνάμεις απρόσιτες από τους ανθρώπους, άρα συνεχίστε άφοβα. Και από όσους βλέπουν ως περιβαλλοντικό πρόβλημα μόνο την αυλή του σπιτιού τους και παραμυθιάζονται λέγοντας πως η προσοχή προς τα προβλήματα πλανητικής κλίμακας αποπροσανατολίζουν από τα δικά τους τοπικά ζόρια. Και από πολλούς πικραμένους, παραγκωνισμένους και πικρόχολους επιστήμονες. Και βέβαια από όσους έχουν οικονομική εξάρτηση από τον σημερινό βρώμικο και άνισο κόσμο.


Οι υπόλοιποι, όσοι θέλουν έναν πραγματικά άλλο κόσμο, πιο καθαρό και πιο δίκαιο, ραντεβού του χρόνου στο Μεξικό!

3 σχόλια:

ecobubble είπε...

Βλέπω, έπεσες σε έλληνα σκεπτικιστή [είμαι κυρία και προσέχω τί γράφω...]... Την επόμενη φορά, πες του να προσέχει γιατί όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες, ακόμα και εκείνες που δεν μπορούν να "τεκνοποιήσουν"...

Theodota Nantsou είπε...

Γειά σου οικοφούσκα! Επειδή κι'εγώ είμαι μια κυρία, είπα να μη μιλήσω... Άντε και του χρόνου τα σπουδαία!

Ανώνυμος είπε...

“Υπερθέρμανση” -33,6 βαθμοί στη Γερμανία: φτάνει ή να βάλουμε λίγη ακόμα;
Και γιατί ΚΑΜΙΑ οικολογική οργάνωση δεν ενδιαφέρεται για αποκέντρωση-αυτάρκεια;