Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Ιστορίες για μακεδόνες…

Πριν μερικά χρόνια, έλαβα δυο email από τον Νταν και τον Τζωρτζ Νάντσου που μένουν κάπου στην Αυστραλία. Είχαν βρει το όνομά μου στο ίντερνετ και ρωτούσαν αν είμαστε συγγενείς. Το Νταν δεν μου έλεγε τίποτα, αλλά Γιώργο έλεγαν έναν αδελφό του πατέρα μου. Έτσι, οι αρχικές μου υποψίες ότι ίσως ήταν κινέζοι εξατμίστηκαν και άρχισα να ελπίζω ότι ίσως ήταν χαμένοι συγγενείς…


Απάντησα ότι η οικογένεια του πατέρα μου είναι από την Καστοριά και η δική τους απάντηση ήταν κάπως ψυχρή. Δήλωσαν Μακεδόνες, από γονείς κατατρεγμένους που εγκατέλειψαν το Λερίν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και έφτασαν στα Μπίτολα. Εκεί όμως τα πράγματα δεν ήταν καλά, οπότε μετανάστευσαν στην Αυστραλία, χωρίς ποτέ να ξεχάσουν ότι είναι μακεδόνες, χωρίς να ξεχάσουν ότι έχουν αφήσει συγγενείς στο Λερίν και στο Κοστούρ και βέβαια χωρίς ποτέ να συμπαθήσουν τους Έλληνες…


Θυμήθηκα ότι η γιαγιά μου η Θεοδότα έλεγε πως το Ναντσέϊκο είχε καταγωγή από τη Φλώρινα (Λερίν στα σλαβομακεδόνικα). Ο πατέρας μου ισχυρίζεται πως σύμφωνα με τον καστοριανό Φίλιππο Δραγούμη, το σόι μας έλκει καταγωγή από κατατρεγμένους αγωνιστές σουλιώτες, αλλά βέβαια ο Δραγούμης εκκινούσε με την παραδοχή ότι δεν υπάρχει σλαβομακεδονική καταγωγή…


Αυτή η οικογένεια Νάντσου που ζει στην Αυστραλία έχει επισκεφθεί τους χωρισμένους πρώτου βαθμού συγγενείς που έμειναν στη Φλώρινα, στο χωριό Ντόλνα Κότορι (Κάτω Υδρούσσα) και από το Βατοχώρι κάπου κοντά στην Πρέσπα. Συγγενείς στο Κοστούρ (Καστοριά) δεν γνωρίζουν. Ο πιο φιλικός είναι ο Στέφο Νάντσου, ένας πολύ γνωστός θεατρικός ηθοποιός που δουλεύει κάποιες πρωτοποριακές παραστάσεις μαζί με τον παρτενέρ του Τομ Λύκος (ίσως ελληνικής καταγωγής). Ο Στέφο και εγώ αλληλοαποκαλούμαστε ξαδέλφια, κι’ας μην είμαστε καθόλου σίγουροι για τη χαμένη συγγένεια. Δηλώνει αδιάφορος για την οποιαδήποτε συγγένεια με τον Μεγαλέξανδρο και απογοητευμένος από τα εθνικιστικά κολλήματα που χωρίζουν γείτονες, συγγενείς και παλιούς φίλους. Το ίδιο κι’εγώ.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Θυμήθηκα τον ίσως ξάδελφό μου Στέφο, γιατί σήμερα διάβασα το εξαιρετικό τεύχος του περιοδικού «Αρχειοτάξιο» των ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας). Έχει τίτλο «Αποτυπώσεις του Μακεδονικού Ζητήματος» και αναλύει με ψυχρό και μοναδικά αμερόληπτο τρόπο τα μίση, τα πάθη και τους εθνικισμούς που τσάκισαν την Καστοριά και τη Φλώρινα, με αποκορύφωμα τα χρόνια του εμφυλίου. Φοβερές ιστορίες καταπίεσης όσων μιλούσαν αυτή την «άλλη» γλώσσα με την υποστήριξη του κράτους, τραμπουκισμοί από τις ένοπλες ομάδες της κάθε πλευράς, η καταλυτική εμπλοκή του ΚΚΕ, της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και της Βουλγαρίας, ο κόσμος που έφυγε.

Ιστορίες για μακεδόνες που δυστυχώς σβήστηκαν, ή ίσως ποτέ δεν γράφτηκαν στη συλλογική μνήμη. Ιστορίες πονεμένες που αν δεν τις μάθουμε όλοι, ίσως επαναληφθούν. Γιατί η ιστορία που δεν μαθαίνεται, επαναλαμβάνεται.

3 σχόλια:

Yannis Zabetakis είπε...

ζήτω ο Σαμαράς !

ζήτω ο Μεγαλέξανδρος!

ζήτω ο Ψωμιάδης!

κάτω το διάβασμα!

κάτω η μακεδονική σαλάτα!

κάτω η σκέψη!

harisk είπε...

ώραιο πολιτικό θέμα έπιασες, λέγοντας μια ωραία ιστορία με πολύ ωραία γραφή!
ΧΚ

Hapi είπε...

hello... hapi blogging... have a nice day! just visiting here....