Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Άνθρωποι που με συγκινούν

Κάποιοι άνθρωποι κάνουν και τη δική μας ζωή πιο όμορφη, δεν βρίσκετε; Μας συγκινούν, μας παρακινούν, μας κάνουν να ελπίζουμε.

Ένας άνθρωπος που πάντα με συγκινούσε ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Γιατί παρά το μεγαλειώδες της ιστορίας που κουβαλάει πάνω του, παρά τη "βαριά" πρωτιά μεταξύ ίσων ανάμεσα σε όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες, παρά τις φοβερές δυσκολίες μέσα στις οποίες ζει και λειτουργεί, εκπέμπει ευαισθησία, αισιοδοξία και όραμα. Χωρίς να στηρίζει εθνικά και κοινωνικά μίση και περιχαρακώσεις.

Έχουμε συνηθίσει την ιδέα ότι η εξουσία διαφθείρει, ή τουλάχιστον ότι όσοι κατέχουν εξουσία εύκολα την ψωνίζουν. Ας μη θυμηθούμε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών που μας άφησε χρόνους πέρισι και χαλάσουμε την Κυριακή μας. Όμως ο Βαρθολομαίος είναι ο Πατριάρχης που δεν διστάζει να μαζέψει βρωμιές και σκουπίδια από παραλίες, όπως έκανε με μεγάλη αφοσίωση πρόσφατα στην Ίμβρο. Και δεν σταματάει να μας εκπλήσσει με μηνύματα κατά του εθνικισμού και του ρατσισμού, λόγους για έναν δίκαιο και ειρηνικό κόσμο και βέβαια με τις πρωτοβουλίες και τα λόγια του για την προστασία του περιβάλλοντος.

Υστερόγραφο 1: Θυμάμαι πριν από κάμποσα χρόνια τον Χριστόδουλο σε εκδήλωση απελευθέρωσης πουλιών που είχαν αναρρώσει από τραυματισμό. Τόσο εκείνος όσο και η συνοδεία του κοιτούσαν τα πουλιά με εμφανή σιχαμάρα και τελικά ο τότε αρχιεπίσκοπος απέφυγε να πιάσει έστω και ένα και να το απευλευθερώσει...

Υστερόγραφο 2: Τη φωτογραφία οφείλω στον φίλο φωτογράφο Νίκο Μαγγίνα

Δεν υπάρχουν σχόλια: