Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Μοναχικό ταξίδι...

Με την Ελένη και με άλλες συμμαθήτριες, είχαμε τη δική μας συμμορία κοριτσιών, όταν τα πρωινά και τα μεσημέρια περπατούσαμε από το Παγκράτι και πηγαίναμε δημοτικό στην Πλάκα. Σταματούσαμε στο Ζάππειο και μαζεύαμε σε γυάλινα μπουκάλια γυρίνους, τους πηγαίναμε στην τάξη, δείχναμε στις συμμαθήτριες (θηλέων γαρ το σχολείο μας τότε) πώς μεγαλώνουν και τους επιστρέφαμε στη λιμνούλα με το άγαλμα του αγοριού με το ψάρι. 


Την πέφταμε επίσης σε όσους πέταγαν σκουπίδια και τσιγάρα στον δρόμο και βάζαμε φωνές στους οδηγούς των αυτοκινήτων που έτρεχαν στο Ζάππειο. Τότε, τέλος της δεκαετίας του ’70, επιμέναμε ότι το Ζάππειο έπρεπε να κλείσει για να παίζουν μόνο τα παιδιά και να κάνουν βόλτες οι μεγάλοι. 

Μεγαλώσαμε, πάντα με τις δικές μικρές επαναστάσεις για τη φύση που μας έλειπε από την πόλη, φτάσαμε μέχρι την τρίτη λυκείου και μετά οι δρόμοι μας χώρισαν. Δεν γίναμε γεωπόνοι, όπως είχαμε αποφασίσει στο δημοτικό, ασχοληθήκαμε όμως τελικά με το περιβάλλον, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο. Η Ελένη έγινε αρχιτέκτονας. Όταν γέννησε το τρίτο της κοριτσάκι, ξαναβρεθήκαμε και αρχίσαμε την παρέα, τώρα ως μαμάδες πιτσιρικιών που έχουν τις δικές τους ανησυχίες και σκαρφαλώνουν και εκείνα σε δέντρα, όπως εμείς τότε στο Ζάππειο. 

Τις Κυριακές πήγαινα και έπινα καφέ με την Ελένη. Χθες ήπια τον καφέ, αλλά μαζί δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Μάλλον δεν κατάλαβε ότι πήγα. Πέθανε χθες το βράδυ. 

Έζησα την αρρώστια της που ξεκίνησε από το στήθος και μετακόμισε στον εγκέφαλο. Καθυστέρησε να πάει για διάγνωση, επειδή είχε πιστέψει πως ο θηλασμός προστατεύει τις γυναίκες από τον καρκίνο. Οι τελευταίοι δυο μήνες ήταν οδυνηροί. Έβλεπα μια άλλη Ελένη που αν δεν είχε μηχανική υποστήριξη θα είχε φύγει για έναν ήσυχο κόσμο, χωρίς πόνους και χωρίς τη σωματική ταπείνωση που φυλάνε τα τελευταία στάδια του καρκίνου. 

Μέσα μου, τα έβαλα με τους γιατρούς. Γιατί ένιωθα πως ο αγώνας που έδινε η Ελένη τις τελευταίες βδομάδες δεν ήταν για να ζήσει, αλλά για να φύγει. Να φύγει με αξιοπρέπεια και χωρίς πόνο. Και οι γιατροί που ήξεραν ότι δεν υπήρχε γυρισμός, της αρνήθηκαν αυτό το τόσο ανθρώπινο δικαίωμα. 

Το μόνο πραγματικά μοναχικό ταξίδι είναι ο θάνατος. Δεν ξέρω πώς θα θυμάμαι την Ελένη, είναι ακόμη νωρίς. Ξέρω όμως πως "οι νεκροί δεν ανασταίνονται, υπάρχουν".

6 σχόλια:

Rodia είπε...

Οι αγαπημένοι μας φίλοι ζουν μέσα μας. όσο τους θυμόμαστε. Συμπάσχω, Θεοδότα. Κουράγιο. Να τη θυμάσαι την Ελένη στα όμορφα χρόνια που ζήσατε μαζί, η ανάμνηση δεν χάνεται...

alepou είπε...

Λυπάμαι πάρα πολύ Θεοδότα.

Σε λίγες ημέρες κλείνει ένας χρόνος από τότε που έχασα κι εγώ έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, το ξέρεις. Η μαμά μου θα ήταν τώρα 70 ετών.

Ο θάνατος σε αυτή την ηλικία πονάει αλλά κάπου τον καταλαβαίνεις, τον "χωνεύεις" ευκολότερα...

Ομως για μια κοπέλα τόσο νέα, δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους...

Thomas Xomeritis είπε...

...............

Kyra είπε...

Πονάει τόσο πολύ...κι ας το ξέραμε οτι αυτό το τελευταίο ταξίδι ήταν το καλύτερο για την Ελένη μας. Ομως οι νεκροί πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε, κι εμείς δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ την Ελένη. Μου φαίνεται σαν να την βλέπω, σαν να την ακούω ακόμα και τώρα. Πολύ ζωντανά.... Αντίο Ελένη.

Θα τα πούμε σύντομα Θεοδότα. Τέτοιες φιλίες δεν σβήνουν. Τι κι αν πήραμε η καθεμία τον δρόμο της για λίγο, όταν ξαναμιλάμε, δεν είναι σαν να είμαστε και πάλι μια παρέα, στο δημοτικό???

Theodota είπε...

Ευχαριστώ πολύ παιδιά. Σκέφτομαι συνέχεια πως αν οι φίλοι όσων πεθαίνουν αισθανόμαστε τόσο χάλια, το πένθος για την οικογένειά τους θα πρέπει να είναι ακόμα πιο βαρύ. Ελπίζω πραγματικά ο χρόνος να γιατρεύει...

Kyra είπε...

Εγώ νόμιζα οτι μετά την κηδεία, θα αισθανόμουν καλύτερα...αλλά ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω... Οσο για την οικογένεια, ο πόνος πρέπει να είναι αβάσταχτος. Ποιά μάνα αντέχει να θάψει το μοναχοπαίδι της? Πώς μπορεί ενας συζυγος να έχει 3 αγγελούδια στο σπίτι που να του θυμίζουν τόσο την αγαπημένη του γυναίκα? Και αυτά τα παιδάκια...? Πως μεγαλώνεις χωρίς Μάνα?... Θέλει πολύ καιρό για να σε γιατρέψει με το πέρασμα του.