Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Κλέφτες κι’ αστυνόμοι στην πλάτη μας

Χθες έγινε χαμός πάλι στα Εξάρχεια. Κάποιοι πέταξαν κάτι σε ματατζήδες και το ξημέρωμα μια διμοιρία χτύπησε κάτι άσχετους στο παρκάκι της Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής. Και επανήλθε ο υπουργός (δήθεν) δικαιοσύνης με λεπτομέρειες για το σχέδιο νόμου για την ποινικοποίηση της κουκούλας στις διαδηλώσεις.

Δεν ξέρω τι καταφέραμε, ως κοινωνία, να αποκομίσουμε από το τον κύκλο βίας, αίματος και μίσους που ξεκίνησε ο διαβολικός φρουρός της δημόσιας τάξης που σκότωσε τον Γρηγορόπουλο. Σίγουρα η Αστυνομία βγαίνει μέχρι στιγμής κερδισμένη, όπως άλλωστε πολλοί είχαν προβλέψει. Οι κάμερες επιστρέφουν στους δρόμους, οι περίπολοι ενισχύονται, επιβάλλεται dress code σε όσους πετάνε πέτρες και διάφορα καυτά κοκτέιλ στις διαδηλώσεις, και έπονται ακόμα πολλά.

Και βέβαια, ούτε κουβέντα δεν γίνεται για τα περιστατικά αστυνομικής «αβρότητας» που δίνουν και παίρνουν ατιμώρητα. Κουβέντα δεν γίνεται για την ανάγκη αυτής της κοινωνίας να υπηρετείται από δυνάμεις ασφάλειας που δεν σκοτώνουν ούτε κακοποιούν για πλάκα, που ελέγχουν και δεν θρέφουν από την εγκληματικότητα, που δεν σε κάνουν να φοβάσαι όταν περνάς από δίπλα τους.

Ήθελα όμως πραγματικά να ξέρω, οι φωτισμένοι επίδοξοι απελευθερωτές της κοινωνίας μας, όσοι απαντούν στη βία της αστυνομίας με όμοια τυφλή βία, τι ακριβώς περίμεναν να φέρουν καίγοντας γειτονιές, σκουπίδια και αυτοκίνητα; Πυροβολώντας αστυνομικούς; Σπέρνοντας βόμβες σε οίκους τηλεόρασης και σκορπώντας απειλητικές προκηρύξεις; Μήπως περίμεναν ότι θα φέρουν τη λυτρωτική λαϊκή επανάσταση; Ή μήπως τελικά όλα είναι ένα παιχνίδι κακομαθημένων πιτσιρικάδων (στο μυαλό) που παίζουν κλέφτες κι’ αστυνόμους στις πλάτες όλων μας;

Αν αυτό είναι το παιχνίδι, τότε ακόμα νικάνε οι αστυνόμοι…
Σημ: τη φωτο του εύγλωττου συνθήματος στον τοίχο μου έστειλε ο φίλος Γιάννης Καρούζος.