Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Όλοι βράζουμε μαζί

Από το καταραμένο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου, τότε που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος και έτσι αδικαιολόγητα έγινε παιδί όλων μας, ζούμε μέσα σε μια χύτρα που αφρίζει και ξερνάει όλο και περισσότερη βία. Βία κρατική και βία από ομάδες που σιχαίνονται τη δημοκρατία και τρέφονται με τη βία της αστυνομικής καταστολής και με οτιδήποτε εκείνοι θεωρήσουν ως πρόκληση. Εκείνοι που μένουν στο περιθώριο είναι δυστυχώς όσοι προσπαθούν να εκφράσουν την αγωνία τους χωρίς βία.

Είδαμε όμως και δημιουργική αντίδραση που μας ξύπνησε από τη βαρεμάρα. Εκτός από τις ωραίες και ως επί τω πλείστον μη-βίαιες διαμαρτυρίες των μαθητών, είδαμε μια πολύ πρωτότυπη κατάληψη της Λυρικής Σκηνής. Πρωτότυπη, γιατί εκτός από τη μη-βία, τα έξυπνα συνθήματα και τις ωραίες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις (για τις οποίες μόνο στο ίντερνετ διάβασα, δεν πήγα από κει), σε αυτή την κατάληψη δεν σημειώθηκαν βανδαλισμοί, δεν επιτρεπόταν το κάπνισμα και ο χώρος καθαρίστηκε μόλις οι καταληψίες καλλιτέχνες αποχώρησαν. Είδαμε επίσης και πολύ έξυπνες πεντάλεπτες καταλήψεις σε στούντιο της ΕΡΤ και σε καλλιτεχνικές παραστάσεις. Και όμως, ακόμα και αυτές οι εκδηλώσεις τα άκουσαν ένα χεράκι, επειδή και καλά η τέχνη δεν μπορεί να διακόπτεται στον βωμό μιας κοινωνικής αναταραχής…

Και τώρα, ζούμε την τρομακτική πραγματικότητα του τρόμου. Ξυλοδαρμός πανεπιστημιακού καθηγητή μέσα σε ακαδημαϊκό ίδρυμα, εκρηκτικά κρυμμένα σε αυτοκίνητο μέσα σε γειτονιά, τραμπουκισμοί σε μαγαζιά των Εξαρχείων, επιθέσεις σε διάφορους στόχους που συνοδεύονται από τρομακτικές προκηρύξεις που σημαίνουν τρόμο για όλους, χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών της Τσαμαδού, αρχιφύλαξ χωρίς διακριτικά τυφλώνει συναδέλφους του με λέιζερ στα Εξάρχεια, βόμβες μολότωφ καίνε βαγόνια του ηλεκτρικού. Και τα λοιπά και τα λοιπά...

Άκουσα πριν από δέκα μέρες τον Πέτρο Τατσόπουλο να λέει ότι φοβάται για όσα μπορούν να του συμβούν, αλλά φοβάται περισσότερο τη στιγμή που θα καταλυθεί η δημοκρατία, τη στιγμή δηλαδή που δεν θα μπορείς να μιλάς ελεύθερα, γιατί θα κινδυνεύεις από όσους δεν σε γουστάρουν.

Αν κάτι μας έμεινε για να ελπίζουμε είναι πραγματικά η δημοκρατία. Η δημοκρατία που υποτίθεται πως κάποτε γεννήθηκε, αλλά σίγουρα σκοτώνεται καθημερινά στην Αθήνα. Δημοκρατία σημαίνει ελεύθερη κριτική, δημοκρατία σημαίνει ελεύθερη διαφωνία, δημοκρατία σημαίνει μη-βία. Η βία που ενυπάρχει τόσο στη λογοκρισία και τη «ρύθμιση» του δικαιώματος για δημόσια διαφωνία, όσο και στη σαπίλα του κράτους και της πολιτικής, τη συνεχιζόμενη περιβαλλοντική υποβάθμιση, την ελεγχόμενη πρόσβαση στην εξουσία, τις διακρίσεις και την κοινωνική ανισότητα αλληλοτροφοδοτούνται και μας βιάζουν εξίσου όλους.