Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Πανεπιστήμια για οικογενειάρχες ανθρώπους…

Διαβάζοντας τις αγανακτισμένες καταγγελίες ανώνυμων για τη ‘δυναστεία Χριστινάκη’ που διορίζει τα παιδιά και τους γαμπρούς της στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστήμιου Αθήνας, θυμήθηκα μια άσκηση που έκανα πριν μερικά χρόνια χαζεύοντας στο ίντερνετ. Κατέβασα από τον ιστότοπο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τον κατάλογο ΔΕΠ, απομόνωσα τα όμοια επώνυμα και τα έψαξα στον κατάλογο του ΟΤΕ. Τότε, το 2003, είχα βρει 16 καθηγητές διαφόρων βαθμίδων με συγγένεια μεταξύ τους. Είχαν δηλαδή αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες πανεπιστημιακοί δάσκαλοι τα ιατρεία τους σε κοινή διεύθυνση με τους συγγενείς τους. Προχθές κατέβασα ξανά τον κατάλογο ΔΕΠ της Ιατρικής Θεσσαλονίκης και βρήκα 104 άτομα με ίδιο επώνυμο. Και δεν μιλάμε μόνο για κοινά επώνυμα (π.χ. Παπαδόπουλος), αλλά και για πολλά σπάνια που μάλλον σε συγγενείς περιορίζονται.

Είναι γνωστό άγνωστο ότι οι θέσεις διδακτικού προσωπικού φυλάσσονται για κάποια συγκεκριμένα βλαστάρια καθηγητών και στη συνέχεια προκηρύσσονται φωτογραφικά. Είναι επίσης γνωστό άγνωστο ότι το εκλεκτορικό σώμα αποτελείται από καθηγητές που προφανώς θα στηρίξουν το βλαστάρι του συναδέλφου, αφού κάποια στιγμή και εκείνοι στην ανάγκη του θα πέσουν…

Ο εντιμολογιώτατος λοιπόν καθηγητής κ. Χριστινάκης, δεν έκανε και κανένα έγκλημα. Έκανε ακριβώς ότι κάνουν όλοι οι συνάδελφοί του: τοποθέτησε την κόρη του και τον γαμπρό του, προωθεί τον έτερο γιό του και τον αδελφό του γαμπρού και προφανώς έπεται συνέχεια. Στο ίδιο άλλωστε τμήμα, της (αντι) Κοινωνικής Θεολογίας, μια άλλη καθηγήτρια, η κ. Γεωργοπούλου, έχει στο ίδιο τμήμα την κόρη της Διοτίμα Λιαντίνη καθηγήτρια με γνωστικό αντικείμενο τη μουσειοδιδακτική… Απλώς ο κ. Χριστινάκης ήταν άτυχος. Γιατί το τμήμα του έχει λίγα μέλη ΔΕΠ και όλοι όσοι φέρουν το σπάνιο όνομά του «καρφώνονται».

Και καλά το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας που είναι προφανώς απαξιωμένο και άχρηστο στην κοινωνία. Με τις ιατρικές σχολές τι γίνεται; Όλους αυτούς τους γιους, γαμπρούς, κόρες και ξαδέλφες που καταλαμβάνουν πανεπιστημιακές θέσεις, οι οποίες έχουν κρατηθεί για τα μάτια τους μόνο, ποιος ακριβώς και πώς τους κρίνει; Στην Ιατρική Αθήνας, γνωστή καθηγήτρια έχει τοποθετήσει τον γιό της στην ίδια μάλιστα κλινική. Και εκείνη προφανώς θεωρεί απολύτως αυτονόητο το δικαίωμά της να προωθήσει τον γιό της στο «δικό της» πανεπιστήμιο.

Παράνομη ή όχι, αυτή η πρακτική βασιλεύει και λυμαίνεται το δημόσιο πανεπιστήμιο που τελικά μόνο ανοικτό στην κοινωνία δεν είναι. Και κανένας δεν ρισκάρει, κανένας δεν τη στηλιτεύει στα ίσα. Για τη Δεξιά, αυτοί οι νεπο-καθηγητές ίσως είναι φίλοι και σύμμαχοι βολεμένοι. Για την Αριστερά, η διάγνωση και στηλίτευση αυτού του κορυφαίου προβλήματος θα ισοδυναμούσε με ήττα στον απελπισμένο αγώνα της να καθαγιάσει το δημόσιο πανεπιστήμιο και να μεταθέσει όλα τα προβλήματά του στην έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης. Έτσι, όλοι μένουμε παθητικοί θεατές ενός εγκλήματος που σιωπηλά σκοτώνει το δικό μας πανεπιστήμιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: