Συνήθως ύποπτες

Να και πάλι οι συνήθως ύποπτες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ είχε το πεντασέλιδο αφιέρωμα «Απάτες στήνουν μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ)». Και σήμερα στη Real News είχε αντίστοιχου ύφους και περιεχομένου άρθρο. Δεν έλεγαν κάτι καινούριο. Επαναλαμβάνουν μια γνωστή ιστορία φαγοποτιού αξίας κάποιων εκατομμυρίων ευρώ από την αναπτυξιακή βοήθεια του Υπουργείου Εξωτερικών, την ΥΔΑΣ. Οργανώσεις υπαρκτές που χρηματοδοτήθηκαν για έργα ανύπαρκτα, οργανώσεις ανύπαρκτες που εξαφανίστηκαν μόλις εισέπραξαν τον παρά, οργανώσεις που υποσχέθηκαν φαγητό, ρούχα και υποδομές σε πεινασμένους που ποτέ δεν τα είδαν, οργανώσεις που πήραν τρελά λεφτά για τρελά έργα. Όπως και οργανώσεις που πήραν τα λεφτά και έκαναν υπαρκτά έργα, αλλά για αυτές δεν γίνεται λόγος… Και βέβαια η γνωστή μας «Αλληλεγγύη», η και καλά ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος που έστελνε στριγκάκια, αποκριάτικες στολές και σάπια κοτόπουλα σε πεινασμένους στο Ιράκ.

Προφανώς καμία ΜΚΟ δεν είναι εξ΄ορισμού καλή, αδιάφθορη, διαφανής, κοινωφελής και τα ρέστα. Όπως επίσης προφανώς κανένας γιατρός δεν είναι εξ’ορισμού σωτήρας του άρρωστου, κανένας παπάς δεν είναι εξ’ορισμού άγιος, κανένας πολιτικός δεν είναι εξ’ορισμού αδιάφθορος, κανένας εθελοντής δασοπυροσβέστης δεν είναι εξ’ορισμού δασόφιλος. Η ζωή είναι ένα ατέλειωτο τεστ για όλους …

Εξ’ορισμού όμως οι MKO οφείλουν να είναι πολιτικά ανεξάρτητες και κομματικά ανένταχτες, να δουλεύουν για το κοινό (και όχι για το προσωπικό) καλό, να είναι μη κερδοσκοπικές, να προσφέρουν λύσεις, να είναι ανεξάρτητες από οικονομικά συμφέροντα και να δυναμώνουν, όχι να ξεζουμίζουν την κοινωνία. Και οφείλουν να μην είναι ομάδες πολιτικά ενταγμένες, θεσμικά ή οικονομικά εξαρτημένες από το κράτος, κερδοσκοπικές εταιρείες, ομάδες προάσπισης και προώθησης συμφερόντων (πολιτικών, επαγγελματικών, θρησκευτικών, τοπικής καταγωγής, αθλητικών, κυνηγετικών, κα) ή ομάδες που ασκούν βία. Και επίσης οι ΜΚΟ οφείλουν να μην είναι μαγαζάκια κανενός, ούτε των ιδρυτών τους, να λειτουργούν με ξεκάθαρους κανόνες διαφάνειας και να λογοδοτούν συνέχεια στη βάση στόχων που δεν εξαρτώνται από χρηματοδότες ή άλλα συμφέροντα.

Επειδή όμως η κριτική είναι πάντα πολύ πιο εύκολη από τη δουλειά, αυτές οι, πώς τις λεν, ΜΚΟ είναι οι συνήθως ύποπτοι πίσω από δεκάδες παγκόσμιες συνωμοσιοθεωρίες. Συνήθως κάποιος δυνατός κρύβεται πίσω τους όταν κριτικάρουν ή προτείνουν ή τέλος πάντων διαφέρουν. Γιατί στην Ελλάδα των καθαρών λύσεων, όποιος μιλάει, ή ανήκει σε κόμμα ή είναι τσιράκι κάποιου μεγάλου. Αλλιώς το βουλώνει και χαζεύει σήριαλ και μπάλα.

Αν όντως αυτές οι δήθεν ΜΚΟ υπάρχουν, αν όντως ξεκοκάλισαν εκατομμύρια, αν όντως έγλυψαν κατουρημένες πολιτικές ποδιές για να τσεπώσουν προτζεκτάκια και μετά να γίνουν καπνός, τότε σίγουρα πρέπει να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη και να ξεφτιλιστούν στην κοινωνία. Γιατί εκμεταλλευόμενες την ασαφή ρητορεία για μια ισχυρή κοινωνία πολιτών, αυτές οι οργανώσεις έγιναν μαγαζάκια κάποιων που ίσως πλούτισαν στην πλάτη ολόκληρης της κοινωνίας.

Ποιος μπορεί όμως να διαγράψει από την ιστορία ότι η τοποθέτηση του φυσικού περιβάλλοντος και ειδικά της βιοποικιλότητας στην πολιτική ατζέντα οφείλεται αποκλειστικά στις πιέσεις και την επιστημονική δουλειά κάποιων ΜΚΟ; Ή ότι τον αγώνα για καθαρή ενέργεια και αναχαίτιση της κλιματικής αλλαγής τον σέρνουν στην πλάτη τους οι ΜΚΟ; Σίγουρα πολλοί θα σούρουν τα εξ’αμάξης στις ΜΚΟ επειδή είναι τάχα απολιτίκ και δεν συγκρούονται για καθολική ρήξη με το στραβό σύστημα. Και ότι συχνά οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ δίνουν αντιφατικά μηνύματα, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τις συγκρουόμενες απόψεις γύρω από τα αιολικά πάρκα. Και σίγουρα άλλοι θα πουν ότι πολλές ΜΚΟ λειτουργούν με αδιαφάνεια, χωρίς κανόνες λογοδοσίας και χωρίς ξεκάθαρη στρατηγική ανεξάρτητη από τους χρηματοδότες τους.

Στην πλουραλιστική κοινωνία μας όμως, καθένας ψάχνει, διαλέγει και παίρνει. Όποιος προτιμάει να κάνει δουλειά, μαθαίνει να ξεχωρίζει τα διαμάντια από τα καθρεφτάκια, αντί να στρογγυλοκάθεται και να βολεύεται πάνω στη γκρίνια.

Κάτι δεν κατάλαβα καλά...

Δεν είμαι ρε παιδιά φαν του αυτοκινήτου. Ένα μικρό δεκαπενταετίας έχω των 1250 κυβικών, καλοσυντηρημένο και γεμάτο ψίχουλα από τα ψωμιά και τα κριτσίνια που μασουλάνε τα παιδιά στο πίσω κάθισμα. Αν το σανιδώσω, φτάνει ανετότατα τα 140 χλμ, πολύ πάνω δηλαδή από το όριο ταχύτητας που ισχύει στους αυτοκινητοδρόμους (που δεν έχουμε...)

Διαρτυρήθηκε λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών για το όριο των 1400 κυβικών που έθεσε ο Ραγκούσης για τα αυτοκίνητα που ό νόμος προβλέπει ότι το κράτος παρέχει στον ίδιο και στους μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όπως λέει στην επιστολή του, οι μητροπολίτες κατοικοεδρεύουν εκτός Αθηνών και δεν μπορούν να κυκλοφορούν με τόσο μικρά αυτοκίνητα, ειδικά καθώς πρέπει να ταξιδεύουν συχνά προς τον ομφαλό της γης. Και συμπληρώνει πως μέχρι σήμερα, τα αυτοκίνητα των ιεραρχών ήταν των μητροπόλεων και όχι του κράτους. Κάτι λοιπόν δεν καταλαβαίνω καλά:

Δεν είμαι μητροπολίτης και δεν θέλω να γίνω, αλλά θέλω να ξέρω: με τι ταχύτητες θέλουν οι ιεράρχες να ταξιδεύουν προς Αθήνας;

• Αν πραγματικά το κράτος δεν δίνει αυτοκίνητα στις μητροπόλεις, όταν έτσι κι'αλλιώς η Εκκλησία είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, τότε σε ποια ακριβώς βάση ο μητροπολίτης Πειραιώς "έκραξε" υφυπουργό προεκλογικά, επειδή δεν ενέκρινε παραχώρηση στη μητρόπολή του αυτοκινήτου από τον ΟΔΔΥ;

• Με πρώτο και καλύτερο τον Οικουμενικό Πατριάρχη, η Εκκλησία κάνει κάποια οικολογικά βήματα. Τα περί κλιματικής αλλαγής και ρύπων που φτύνουν τα βενζινοκίνητα (και τα μεγάλου κυβισμού υβριδικά) αυτοκίνητα δεν σημαίνουν τίποτα;

• Καλά, οκ δεν ρωτάω για τη σεμνότητα και ταπεινότητα και "μακάριοι οι ταπεινοί" και τα λοιπά και τα λοιπά...

Κάτι δεν κατάλαβα καλά ...

Ιστορίες για μακεδόνες…

Πριν μερικά χρόνια, έλαβα δυο email από τον Νταν και τον Τζωρτζ Νάντσου που μένουν κάπου στην Αυστραλία. Είχαν βρει το όνομά μου στο ίντερνετ και ρωτούσαν αν είμαστε συγγενείς. Το Νταν δεν μου έλεγε τίποτα, αλλά Γιώργο έλεγαν έναν αδελφό του πατέρα μου. Έτσι, οι αρχικές μου υποψίες ότι ίσως ήταν κινέζοι εξατμίστηκαν και άρχισα να ελπίζω ότι ίσως ήταν χαμένοι συγγενείς…

Απάντησα ότι η οικογένεια του πατέρα μου είναι από την Καστοριά και η δική τους απάντηση ήταν κάπως ψυχρή. Δήλωσαν Μακεδόνες, από γονείς κατατρεγμένους που εγκατέλειψαν το Λερίν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και έφτασαν στα Μπίτολα. Εκεί όμως τα πράγματα δεν ήταν καλά, οπότε μετανάστευσαν στην Αυστραλία, χωρίς ποτέ να ξεχάσουν ότι είναι μακεδόνες, χωρίς να ξεχάσουν ότι έχουν αφήσει συγγενείς στο Λερίν και στο Κοστούρ και βέβαια χωρίς ποτέ να συμπαθήσουν τους Έλληνες…

Θυμήθηκα ότι η γιαγιά μου η Θεοδότα έλεγε πως το Ναντσέϊκο είχε καταγωγή από τη Φλώρινα (Λερίν στα σλαβομακεδόνικα). Ο πατέρας μου ισχυρίζεται πως σύμφωνα με τον καστοριανό Φίλιππο Δραγούμη, το σόι μας έλκει καταγωγή από κατατρεγμένους αγωνιστές σουλιώτες, αλλά βέβαια ο Δραγούμης εκκινούσε με την παραδοχή ότι δεν υπάρχει σλαβομακεδονική καταγωγή…

Αυτή η οικογένεια Νάντσου που ζει στην Αυστραλία έχει επισκεφθεί τους χωρισμένους πρώτου βαθμού συγγενείς που έμειναν στη Φλώρινα, στο χωριό Ντόλνα Κότορι (Κάτω Υδρούσσα) και από το Βατοχώρι κάπου κοντά στην Πρέσπα. Συγγενείς στο Κοστούρ (Καστοριά) δεν γνωρίζουν. Ο πιο φιλικός είναι ο Στέφο Νάντσου, ένας πολύ γνωστός θεατρικός ηθοποιός που δουλεύει κάποιες πρωτοποριακές παραστάσεις μαζί με τον παρτενέρ του Τομ Λύκος (ίσως ελληνικής καταγωγής). Ο Στέφο και εγώ αλληλοαποκαλούμαστε ξαδέλφια, κι’ας μην είμαστε καθόλου σίγουροι για τη χαμένη συγγένεια. Δηλώνει αδιάφορος για την οποιαδήποτε συγγένεια με τον Μεγαλέξανδρο και απογοητευμένος από τα εθνικιστικά κολλήματα που χωρίζουν γείτονες, συγγενείς και παλιούς φίλους. Το ίδιο κι’εγώ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θυμήθηκα τον ίσως ξάδελφό μου Στέφο, γιατί σήμερα διάβασα το εξαιρετικό τεύχος του περιοδικού «Αρχειοτάξιο» των ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας). Έχει τίτλο «Αποτυπώσεις του Μακεδονικού Ζητήματος» και αναλύει με ψυχρό και μοναδικά αμερόληπτο τρόπο τα μίση, τα πάθη και τους εθνικισμούς που τσάκισαν την Καστοριά και τη Φλώρινα, με αποκορύφωμα τα χρόνια του εμφυλίου. Φοβερές ιστορίες καταπίεσης όσων μιλούσαν αυτή την «άλλη» γλώσσα με την υποστήριξη του κράτους, τραμπουκισμοί από τις ένοπλες ομάδες της κάθε πλευράς, η καταλυτική εμπλοκή του ΚΚΕ, της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και της Βουλγαρίας, ο κόσμος που έφυγε.

Ιστορίες για μακεδόνες που δυστυχώς σβήστηκαν, ή ίσως ποτέ δεν γράφτηκαν στη συλλογική μνήμη. Ιστορίες πονεμένες που αν δεν τις μάθουμε όλοι, ίσως επαναληφθούν. Γιατί η ιστορία που δεν μαθαίνεται, επαναλαμβάνεται.

Αιολική πρόκληση

Πήρα αυτή την προκλητική φωτοσοπιά, από ΤΑ ΝΕΑ της Τρίτης 27 Οκτωβρίου. Τα Μετέωρα, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και προστευόμενο τοπίο, τριγυρισμένα με αιολικά και οι στέγες των μοναστηριών καλυμένες με φωτοβολταϊκά.

Τεράστια πρόκληση αυτή η εικόνα, ιδίως για το κύμα αντίδρασης που εμποδίζει την επέκταση των αιολικών στην Ελλάδα και προβάλλει για επιχείρημα το σχεδόν ιερό ελληνικό τοπίο που πρέπει να μείνει ανέπαφο. Αυτό το ελληνικό τοπίο που όμως προτιμάμε να ξεχνάμε πως δεν είναι ανέπαφο, αλλά διαρκώς συνδιαμορφωμένο από τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που είτε ως κτηνοτρόφος, είτε ως γεωργός, είτε ως αρχιτέκτονας έχει βάλει ένα χεράκι στα μέρη που θαυμάζουμε σήμερα. Όπως τα Μετέωρα, που δεν είναι μόνο ψηλοί και εντυπωσιακοί βράχοι, αλλά και κτίρια. Τα Μετέωρα που στη συνέχεια των τουριστικών φωτογραφιών που ποτέ δεν βλέπουμε ατενίζουν την απαίσια Καλαμπάκα.

Από τότε που πρωτοείδα τις ανεμογεννήτριες, πολύ πριν μπω στο πετσί της μάχης για την κλιματική αλλαγή, τις κατάλαβα ως σύγχρονο αρχιτεκτονικό θαύμα. Μόνο αισθητικά, γυμνές από την αναμφισβήτητη ενεργειακή  χρησιμότητά τους. Στην προκλητική εικόνα, οι λευκές γραμμές των πυλώνων τρέχουν παράλληλα με τους ψηλούς βράχους των Μετεώρων. Και, εντελώς προσωπικά, η εικόνα αυτή δεν με χαλάει καθόλου.

Ξέρω, ξέρω, κάποια τοπία πρέπει να μείνουν ως έχουν, σε έναν φυσικό χώρο που έτσι κι'αλλιώς ποδοπατείται καθημερινά. Ξέρω, οι ανεμογεννήτριες ξεπουπουλιάζουν σπάνια πουλιά. Ξέρω, πολλοί αιολικάδες είναι μεγαλοκαρχαρίες της ενέργειας και δεκάρα δεν δίνουν ούτε για την κλιματική αλλαγή, ούτε για το τοπίο. Ξέρω επίσης, ότι οι ανεμογεννήτριες δεν στειρώνουν τις κατσίκες, ούτε απειλούν με εξάλειψη κανένα είδος πουλιού, σε αντίθεση με την κλιματική αλλαγή και την καταστροφή των βιοτόπων τους. Και ξέρω επίσης καλά ότι λύσεις υπάρχουν για όλα τα προβλήματα, αλλά για την κλιματική αλλαγή οι λύσεις είναι κουκιά μετρημένα: γενναία εξοικονόμηση, γενναίες ανανεώσιμες και στοπ στην αποδάσωση.

Στην εικόνα αυτή, τα Μετέωρα είναι "πειραγμένα". Η εικόνα είναι ψεύτικη και απίθανη, αφού ποτέ δεν θα σηκωθούν αιολικά ούτε εκεί, ούτε στην Ακρόπολη, ούτε σε κανένα μνημειακό τοπίο. Η εικόνα αυτή είναι απλά μια πρόκληση για τις αισθήσεις και τις συνειδήσεις μας!

Η αριστερά της μη-βίας

Είχα μεγάλο καημό με τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Στάση που θεωρούσα μελανζέ, δηλαδή καθόλου καθαρή και μάλλον υποστηρικτική προς τη βία διαφόρων ομάδων που δήλωναν «αριστερές».

Την περασμένη Πέμπτη όμως, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε, για πρώτη ίσως φορά, για την αριστερά της μη-βίας και τόνισε ότι «Εμείς είμαστε η αριστερά της μη βίας. Τη βία την απεχθανόμαστε. Αναμετρούμαστε ιδεολογικά και πολιτικά με όσους την επιλέγουν ως μέσω άσκησης πολιτικής.» Αντίστοιχη καταδίκη στη βία, με άλλη όμως αφορμή, εξέδωσαν και οι Οικολόγοι Πράσινοι, που είχαν επίσης κρατήσει μπερδεμένη στάση τον προηγούμενο Δεκέμβρη.

Επειδή όμως η αριστερά κρίνεται και στους δρόμους, το κρίσιμο τεστ θα δοθεί σε λίγες βδομάδες.

υ.γ Το πολύ ωραίο σκίτσο είναι του Banksy

Προσωπικοί αγώνες για μια άλλη κοινωνία, κάπου αλλού

O Έφι Μπρένερ θα εκτίσει τις πρώτες δέκα μέρες της ποινής φυλάκισής του, απλώς επειδή δεν έκανε τίποτα. Η Ορ Μπεν-Νταβίντ βρίσκεται υπό κράτηση, επειδή και εκείνη δεν δέχθηκε να κάνει τίποτα.

Αυτοί οι δυο δεκαοχτάχρονοι, μαζί με πολλούς άλλους νέους ισραηλινούς, έστειλαν στον κόσμο μια ανοιχτή επιστολή και γράφουν:

«Γεννηθήκαμε σε μια πραγματικότητα κατοχής και πολλοί από τη γενιά μας τη βλέπουν σαν «φυσική» κατάσταση. Στην ισραηλινή κοινωνία εννοείται πως στα δεκαοκτώ, κάθε νέος και νέα θα αναλάβει στρατιωτική υπηρεσία. Δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε την αλήθεια – η κατοχή είναι μια ακραία κατάσταση, βίαιη, ρατσιστική, απάνθρωπη, παράνομη, μη-δημοκρατική και ανήθικη, που απειλεί τη ζωή και για τα δυο έθνη. Εμείς έχουμε μεγαλώσει με τις αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης και δεν μπορούμε να δεχτούμε την κατοχή».

Σε μια άλλη γωνιά του Τελ Αβίβ, ο Εζρά Ναουί καταδικάστηκε σε ένα μήνα φυλάκιση, επειδή προσπάθησε να σταματήσει μια στρατιωτική μπουλντόζα που γκρέμιζε φτωχογειτονιά παλαιστινίων. Αν και τα βίντεο που τραβήχτηκαν δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο Ναουί δεν χτύπησε αστυνομικό, το δικαστήριο «πείστηκε» από τις μαρτυρίες ισραηλινού συνοριοφύλακα που δήλωσε το αντίθετο. Και έκρινε αθώους τους ισραηλινούς αστυνομικούς που στο ίδιο βίντεο φαίνονται να κτυπούν την άοπλη και φοβισμένη οικογένεια, καθώς «δεν προκάλεσαν πραγματική ζημιά».

Το ξανάπαμε, η εξουσία διαφθείρει. Και η εξουσία που συνοδεύεται από νόμιμη οπλοφορία διαφθείρει ακόμα περισσότερο. Ελπίζω οι πρόσφατες εξελίξεις στην ΕΛΑΣ που είχε ξεφύγει σε άκρα να δείχνουν πως ίσως κάτι αλλάζει.

Μια ταινία κατά της χαζομάρας

Η ταινία "The age of stupid" μιλάει για την κλιματική αλλαγή. Ελάτε να τη δείτε στην ειδική εκδήλωση που οργανώνουν οι "αδελφές" οργανώσεις WWF και Greenpeace.

Κάνοντας μια στάση στον αγκαθωτό δρόμο προς την Κοπεγχάγη, οι δυο οργανώσεις δίνουν αύριο το μεσημέρι κοινή συνέντευξη τύπου, στην οποία θα παρουσιάσουν την ιδεατή συνθήκη για την κλιματική αλλαγή. Τη συμφωνία που θα θέλαμε να δούμε από την καυτή διεθνή διάσκεψη του Δεκεμβρίου. Αύριο, 21 Οκτωβρίου, στις 12.00, στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Ακαδημίας 23).