Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Γιατί τους ξένους και όχι τους Έλληνες;

“Γιατί φροντίζετε τους ξένους, ενώ οι Έλληνες πεινάνε;” Μη μου πεις ότι κάθε εθελοντής και κάθε ευαίσθητος που προσφέρει αγάπη στους ξεριζωμένους, δεν το έχει ακούσει, δεν το έχει κάπου διαβάσει αυτό. Γιατί λοιπόν;

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Αν βγάζεις καντήλες με τις μαντίλες

Στην παλιά μου γειτονιά, στο Πολύγωνο, βρίσκεται μια Παναγίτσα. Μια μικρή εκκλησία που η Αρχιεπισκοπή Αθηνών παραχώρησε στην κοπτική κοινότητα από την Αιθιοπία για να λειτουργούνται οι πιστοί της. Κάθε μέρα, αλλά κυρίως τις Κυριακές, οι κυρίες της κοινότητας γεμίζουν τους δρόμους της γειτονιάς, ντυμένες με κατάλευκα μακριά φορέματα και με καλυμμένο το όμορφο κεφάλι τους με λευκές μαντίλες. Κανένας μας δεν τοποθέτησε ποτέ ταμπέλα συμβόλου καταπίεσης στις μαντίλες των κυριών της αιθιοπικής κοινότητας.

Το 2000 πήγα στην Τεχεράνη για μια ομιλία. Κάποια στιγμή, ο οδηγός που με συνόδευε μου μετέφερε πρόσκληση και παράκληση από τη μητέρα του να με κεράσουν τσάι στο σπίτι τους.  Καθίσαμε όλοι στο πάτωμα. Κέντρο ήταν η παχιά μαμά Φάτμα, με μια πολύχρωμη μαντίλα στο κεφάλι, και τα άπειρα καλά που είχε ετοιμάσει για να τιμήσει την ελληνίδα φιλοξενούμενη που είχε καταπιεί τη γλώσσα της από την αμηχανία. Γύρω γύρω εμείς: ο οδηγός μου, οι δυο κούκλες αδελφές του, και ένας γλυκός μπαμπάς σε μια άκρη. Ξεκίνησε λοιπόν η κυρία την κουβέντα, με μεταφράστριες τις κόρες που στο σπίτι δεν φορούσαν μαντίλα, οι οποίες ήταν και οι δύο μεταπτυχιούχοι του πανεπιστημίου της Τεχεράνης:

- Ξέρω πολύ καλά ότι στην Ευρώπη έχετε την εικόνα της απόλυτα καταπιεσμένης γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες. Σίγουρα οι γυναίκες δεν έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με τους άντρες και αυτό είναι ένα πρόβλημα. Όμως κάθε κοινωνία διαφέρει. Και διαφέρει και το ένα σπίτι από το άλλο. Στο δικό μας σπίτι δεν είναι σαφές ότι οι γυναίκες κυβερνάνε; (και γέλασε ακόμα και ο μπαμπάς).

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Ελληνική παιδεία μήτηρ πάσης παθήσεως

Όταν έρχεται η ώρα να εξετάσω βιογραφικά για νέα θέση εργασίας, τα πιο πομπώδη είναι εκείνα που τονίζουν την άριστη βαθμολογία του υποψήφιου στα χρόνια της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πια δεν εντυπωσιάζομαι: στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις, η προσωπική συνέντευξη αποκαλύπτει άνθρωπο χωρίς φτερά.

Ως μαμά παιδιού που πλέον πάει στο γυμνάσιο, διαβάζω κι εγώ για τα διαγωνίσματα και τα τεστ και όλη τη δουλειά στο σπίτι. Και εκτός από την αγωνία «πώς έγραψε το παιδί στο διαγώνισμα και τι βαθμό θα πάρει στις εξετάσεις», η μελέτη έχει και μια πιο διασκεδαστική πλευρά: τον σωρό από αστεία και άχρηστα κομμάτια από τα βιβλία που έρχονται στο σπίτι φωσφορισμένα και γίνονται κωμωδία.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Ξεθαμμένοι νεκροί σε φονικό αγώνα

Πρόσφατα, αμερικάνικα αεροσκάφη βομβάρδισαν νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Αφγανιστάν, ενώ τον περασμένο Μάρτιο μάλλον βομβάρδισαν ένα μαιευτήριο στην Ανατολική Συρία και άφησαν πολλά μωράκια νεκρά. Ρώσικα βομβαρδιστικά έχουν χτυπήσει τουλάχιστον τέσσερα νοσοκομεία στη Συρία, από την έναρξη της εμπλοκής της Ρωσίας στην περιοχή. Η Γαλλία δεν έχει ακόμα ενοχοποιηθεί για "παράπλευρες απώλειες", κάτι όμως που πιθανώς να είναι απλά θέμα χρόνου.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Φορολογική πολιτική προς το σκοτάδι

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα προόδου της ελληνικής κοινωνίας μέσα στις λίγες πρόσφατες δεκαετίες είναι αναμφισβήτητα η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου. Ασφαλώς μεγάλη πρόκληση είναι η εκπαίδευση παντού και για όλους. Όχι μόνο ως κοινωνική επιλογή, αλλά κυρίως ως κεντρική κρατική πολιτική.
Οδηγός για τη φορολογική πολιτική είναι η ενθάρρυνση των δραστηριοτήτων που το κράτος θεωρεί ως «καλές» και η αποθάρρυνση εκείνων που αντιμετωπίζονται ως «κακές» (tax bads, not goods).
EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Ψήφισε αβίαστα, αλλά όχι για την πάρτη σου

Δεν με νοιάζει ποιο κόμμα της Δημοκρατίας θα ψηφίσεις. Δημοκρατία έχω απεριόριστη, κι ας μην συμφωνούμε στο κόμμα. Αρκεί να μην ψηφίσεις για την πάρτη σου. Αρκεί να συνεχίσεις να νοιάζεσαι για τη δημοκρατία των δικαιωμάτων και για τα κοινά, ακόμα και αν δεν σου αρέσει το χρώμα του καπνού που θα βγει από την κάλπη. 
Θα σε έχω πάντα φίλο μου, ακόμα και αν το κόμμα σου γραφτεί στην ιστορία ως καταστροφή. Και δεν θα σε περάσω από κανένα δικαστήριο ή δημόσιο μαστίγωμα επειδή δεν ψήφισες το σωστό μου.
‪#‎JeSuisCharlie‬ (άσχετο :-))


[το σκιτσάκι, χωρίς την καρδούλα, είναι αγνώστου καλλιτέχνη, όχι δικό μου]

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Εξισώσεις πολιτικής αμνησίας με παράγοντα τον χρόνο

Η χούντα άφησε μηδενικό χρέος και οι μεταπολιτευτικοί «δημοκράτες» μας φόρτωσαν με δάνεια, αναπαράγεται αβίαστα το ψέμα ακόμα και σε ακροατήρια που ξέρουν να διαβάζουν. Χούντα έχουμε σήμερα, ακούγεται γύρω τριγύρω. Όσοι από τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου πολιτεύθηκαν, έγιναν χειρότεροι από τους χουντικούς, άρα η χούντα ήταν πιο οκ από τη σάπια μεταπολίτευση, λένε κάτι σχόλια. Κανένας δεν σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο - για τους 24 που γαζώθηκαν στους δρόμους και τις ταράτσες της στρατοκρατούμενης Αθήνας δεν έχουμε ακούσει κάτι και δεν μας νοιάζουν γιατί δεν ήταν μέσα, αναπαράγεται σε ηλεκτρονικούς τοίχους.

Εξίσωση (στα μαθηματικά) είναι η ισότητα γνωστών ποσοτήτων με άγνωστες, τις οποίες θέλουμε να προσδιορίσουμε. Εξίσωση (στα πολιτικά) είναι ο εξομοιωτικός συσχετισμός γνωστής πραγματικότητας με άλλη, συνήθως ακατανόητης, την οποία δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε.

Η εκλεγμένη στη Βουλή και αναμφισβήτητα φασιστική Χρυσή Αυγή δεν είναι το ίδιο με τη σκοτεινή, αδήλωτη και ύποπτη, αυτοπροσδιορισμένη ως αντιεξουσιαστική άκροαριστερά που λαμπαδιάζει την Αθήνα, καίει δημοσιογραφικά γραφεία, στέλνει απειλητικά ραβασάκια ή σκοτώνει χρυσαυγίτες.

Φωτο από το Αρχείο της ΕΡΤ
Η χούντα του ’67 δεν ήταν μεταφορική. Ήταν αληθινή, γνωστή και ιστορημένη. Για κυβέρνηση είχε μόνο στρατό, χωροφυλακή και χαφιέδες. Δεν είχε δεξιά, αριστερά ή κέντρο, μιας και δεν είχε Βουλή. Είχε γεμίσει φυλακές, νησιά και υπόγεια με εξόριστους και βασανισμένους αντίθετους. Είχε μόνο καθεστωτικά ευλογημένα θεάματα, αλλά όχι τέχνη και πολιτισμό. Είχε σχολεία που έμοιαζαν με μαραμένους στρατώνες. Στον δρόμο είχε τανκς και οι παρέες με περισσότερους από τρεις συλλαμβάνονταν σαν πραξικόπημα.  Δεν επιτρέπονταν τα δικαιώματα, είχε μόνο υποχρεώσεις. Να πούμε κι άλλα;

Η σημερινή τραυματισμένη και λειψή δημοκρατία είναι θλιβερή, εξοργιστική και ακατανόητη, όμως μας φέρνει πιο κοντά στη χούντα μόνο επειδή τη βάζουμε σε εξίσωση. Αναληθή πολιτική εξίσωση με παράγοντα τον χρόνο που όλα τα λειαίνει και τα φορτώνει με πιο κοντινές μνήμες. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Τα λάθη από την ιστορία που δεν μαθαίνεται επαναλαμβάνονται.

Η χούντα τελείωσε το ’74. Αλλιώς ξεχνάμε… Και όσο ξεχνάμε, τόσο πιο κοντά μας έρχεται μια άλλη.

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Προς ψηφοφόρους χ.α. επιστολή α’

Χάρις ημίν και ειρήνη δεν έρχεται με ψήφο καταστροφής. Έθνος, πατρίδα και τιμή δεν σώζονται με αίμα, όπλα και ψωροπερηφάνια για περασμένα μεγαλεία που διηγώντας τα κλαις.

Ευλογητός λέτε ο Έλληνας. Μισητός  ο κάθε άλλος. Ο εθνικισμός είναι η μόνη ανάδελφη ιδεολογία: λατρεύεις την πάρτη σου και τους «ομοαίματους», αλλά μισείς τον εθνικιστή του γείτονα και σχεδόν κάθε άλλο λαό. Εκείνος που καυχιέται ότι είναι ανώτερος από άλλους, είναι πραγματικά;

Αδιαλείπτως μνημονεύετε το έθνος και τις διεθνείς συνωμοσίες που εξυφαίνονται εις βάρος μας. Όταν οι γερμανοί ζούσαν σε σπηλιές, εμείς χτίζαμε Παρθενώνες. Εμείς ανακαλύψαμε την αλφαβήτα. Εμείς ανακαλύψαμε τη δημοκρατία και τώρα θα μας την καταργήσουν οι βάρβαροι. Εμείς πρώτοι φιλοσοφήσαμε. «Εμείς» όλα. Κάποτε. Πολύ παλιά.

Αδιαλείπτως μιλάτε για την εθνική περηφάνια που θα μας σηκωθεί με τον τσαμπουκά και θα τρομάξει τους ξένους. Σηκώνετε σημαίες ανάγνωσης της ιστορίας σαν να ήταν μυθιστόρημα ανωτερότητας και μίσους. Εμάς που διαβάζουμε την ιστορία για να μάθουμε και όχι για να καυχηθούμε, μας κάνετε να νιώθουμε σχεδόν εξωγήινοι.

Αδιαλείπτως αγνοείτε ότι το κόμμα που ψηφίσατε είναι οργάνωση εγκληματιών. Πολιτικών εγκληματιών, αφού κανένας πια δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι  έχει ναζιστική διάρθρωση και θεωρητική βάση. Εγκληματιών κατά της ζωής, αφού οι επιθέσεις και οι σκοτωμοί ανθρώπων είναι οργανωμένες από πυρήνες του κόμματος. Όπως βέβαια εγκληματική ήταν και η παρέα που οργάνωσε το φονικό στο Νέο Ηράκλειο, απλά αυτοί οι φονιάδες είναι πολιτικά φαντάσματα και δεν μας καλεί κανένας να τους ψηφίσουμε. Επιλεκτικά δέχεστε την πολιτική πληροφορία και κάθε δίωξη για κομματικά εγκλήματα την εισπράττετε συνωμοσιολογικά, ως αν να ήταν «πολιτική δίωξη».

Πιστέψατε ότι για όλα μας τα προβλήματα φταίνε οι "εισβολείς" ξένοι. Για ποια προβλήματα ακριβώς; Για τη διαφθορά; Την κοινωνική αδιαφορία; Την ανεργία; Τις θέσεις για εργασίες που εμείς δεν θα καταδεχόμασταν ποτέ να κάνουμε; Την εγκληματικότητα, στην οποία παρεμπιπτόντως προηγούνται οι "ημεδαποί" (όχι ότι έχει καμία σημασία, αλλά δείτε εδώ ειδικά την αρχαιοκαπηλία, τις ανθρωποκτονίες και τις απάτες);

Ενθουσιάζεστε με την εικόνα τσαμπουκαλεμένων ευρωβουλευτών που τι; Θα ανορθώσουν την περηφάνια μας; Θα χτυπήσουν με επιχειρήματα και λύσεις τις καταστροφικές πολιτικές της ΕΕ; Θα δείξουν στην Ευρώπη ότι οι έλληνες είμαστε πολιτικά και νοητικά ανώτερα όντα;

Κάποιος σας έπεισε ότι είναι "καθαρά" τα χέρια τους. Από τι; Από το χρήμα που ακόμα δεν διαχειρίστηκαν; Την εξουσία που διαχειρίζονται απολυταρχικά πάνω στα μέλη του κόμματος; Ή από αίμα;

Διό μνημονεύετε ότι μόνο πανεθνικό ρεζίλι μπορείτε να γεννήσετε, τοποθετώντας φασίστες στην Ευρωβουλή. Οι μπουνταλαδισμοί και τα κοκορέματα δεν είναι διέξοδος αλλά εικόνα καθυστέρησης και βλάβης. Σας περνάει καμιά σκέψη λογική, πριν την κάλπη;

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Μπρεχτ στον οικισμό των ξεχασμένων ανθρώπων

Στην ποδιά ενός από τα πιο όμορφα βουνά, της Πάρνηθας, στέκει ένας οικισμός από χαλάσματα: ανθρώπους και κοντέινερ.

Ο οικισμός σεισμοπλήκτων που έστησε πριν από 15 χρόνια το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ δίπλα στο Στρατόπεδο Καποτά, στο Μενίδι, τώρα στεγάζει περίπου 3.500 ξεχασμένους. Οικογένειες ανέργων και ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, κυρίως Πόντιους από την πρώην Σοβιετική Ένωση, Ρώσους και Έλληνες, αλλά και Αλβανούς και Ρομά. Άνθρωποι ξεχασμένοι από όλους, σε πολλές περιπτώσεις πολύτεκνοι και μεγάλες οικογένειες, στοιβάζονται σε κοντέινερ 25 τετραγωνικών και σε συνθήκες αδιανόητα δύσκολες. Ο Δήμος Αχαρνών δεν τους θέλει. Τους χαρακτηρίζει εγκληματίες, ναρκομανείς και γενικά παραβατικούς, φόβητρο της περιοχής. Την περασμένη βδομάδα μπήκαν τα ΜΑΤ για να διευκολύνουν συνεργείο της ΔΕΗ που ήρθε να κόψει το ρεύμα σε όσους δεν έχουν να πληρώσουν.

Δεν είναι από όλους ξεχασμένοι οι κάτοικοι του καταυλισμού. Η Μητρόπολη Αχαρνών είναι δίπλα τους. Δίπλα τους είναι και μια άγνωστη και άτυπη ομάδα εθελοντών που συμπαραστέκεται κυρίως στα πάρα πολλά παιδάκια του οικισμού με βοήθεια στα σχολικά μαθήματα, εκπαιδευτικές δραστηριότητες, παιχνίδια, ρούχα και τρόφιμα.

Η κυρία Εύα, ο Γιάννης, η Λητώ, ο Γκάμπυ, η Γεωργία, η Γαλήνη, η Αναστασία, η Θεοδώρα, ο Νίκος, η Βιολέττα και η Μάρω μαζεύουν σακούλες με τρόφιμα, παλιά παιχνίδια, ρούχα και παπούτσια από δεύτερο χέρι, βιβλία και ό, τι άλλο χρειαζούμενο για τις οικογένειες. Οργανώνουν θεατρικές παραστάσεις, με εισιτήριο μια σακούλα με τρόφιμα. Πηγαίνουν με πρόγραμμα στο «κέντρο νεότητας» του οικισμού, ένα γαλάζιο κοντέινερ με τσίγκινη οροφή σε στιλ κεραμιδιού, και προσφέρουν ενισχυτική διδασκαλία, συζήτηση και αγκαλιές στα παιδιά που μέσα από δύσκολες οικογενειακές συνθήκες παλεύουν να βγάλουν το σχολείο. Γύρω τους τα συρματοπλέγματα που χωρίζουν τον δικό τους περιθωριακό από τον έξω κόσμο.
© Theodota Nantsou
Οι εθελοντές έχουν φτιάξει μια θεατρική ομάδα, τις «Φωνές». Την Κυριακή έπαιξαν στον καταυλισμό μια παραλλαγή του «Κύκλου με την κιμωλία», του Μπρεχτ. Στην παραλλαγή αυτή, μήλο της έριδας είναι μια κούκλα που ένα κακομαθημένο κορίτσι πλούσιας οικογένειας χαλάει και πετάει στο χώμα. Αλλά την κουκλίτσα βρίσκει μια μικρή παραδουλεύτρα, τη φτιάχνει, την καθαρίζει και την αγαπάει για δική της. Αλληγορία ίσως για τον κόσμο των παιδιών του οικισμού, που αγαπάνε τις κούκλες, τα αυτοκινητάκια και τα ποδήλατα που γίνονται άχρηστα για άλλα παιδιά. 
 
To κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στο http://enfo.gr/ar2387 

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

H παραμυθένια Eλλάδα της ολυμπιακής αφροσύνης

Ίσως στον πανικό της κρίσης, έρθει και η ώρα της κρίσης για τους ολυμπιακούς αγώνες του ελληνικού παραμυθιού. Γιατί οι πρωταγωνιστές σε αυτό το παραμύθι δεν ήταν μόνο αυτοί που είδαμε: οι αρχαίοι θεοί και ένα ντάτσουν με καρπούζια, αθλητικά παλάτια, δεξιώσεις, ορδές αθανάτων και ευγενών, και ο Φοίβος με την Αθηνά.  Μεταχρονολογημένοι πρωταγωνιστές είναι σίγουρα οι αδιανόητες σπατάλες, άδεια μπετά, αυθαίρετα μπετά, μεγάλο περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
http://sport.gr.msn.com/olympic-games/pictures-of-the-day/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%AE-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-2004?page=7#image=59
Σύμφωνα με την Απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ για την «ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος στην Ελλάδα», της 33ης Δεκεμβρίου 2004, οι κύρια αιτία για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό εκείνης της περιόδου αξιολογήθηκε ως εξής:

«Η αξιολόγηση των αποφάσεων που έχει ανακοινώσει δημοσίως η Ελληνική Δημοκρατία μετά την έκδοση της σύστασης του Συμβουλίου βάσει του άρθρου 104 παράγραφος 7 της συνθήκης και μέχρι τη λήξη της προθεσμίας που ορίστηκε στη σύσταση αυτή, οδηγεί στα ακόλουθα συμπεράσματα:

- παρά τα μέτρα συγκράτησης των δαπανών που ανακοινώθηκαν για το 2004, η δημοσιονομική πολιτική ήταν σαφώς επεκτατική σε αντίθεση με τις συστάσεις του Συμβουλίου. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις στατιστικές αναθεωρήσεις, οι οποίες διενεργήθηκαν σε συνεργασία με την Eurostat για την ορθή εφαρμογή του στατιστικού συστήματος ΕΣΛ 95, στις υπερβάσεις δαπανών που συνδέονται με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων καθώς και στις υπερβάσεις που διαπιστώθηκαν σε άλλα κονδύλια δαπανών και στην ανεπαρκή απόδοση ορισμένων πηγών εσόδων που δεν είχαν εκτιμηθεί σωστά στον προϋπολογισμό του 2004.»[1]

Επίσημη αποτίμηση δημόσιου κόστους-οφέλους από την πολυδάπανη και σκανδαλωδώς πολυτελή για τα ελληνικά δημοσιονομικά δεδομένα διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δεν έγινε ποτέ. Σε συζήτηση στη Βουλή που πραγματοποιήθηκε επί επίκαιρης κοινοβουλευτικής ερώτησης στις 16 Ιανουαρίου 3023, ο Υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας δήλωσε πως πρόκειται για «ένα θέμα που απασχολεί τον ελληνικό λαό και δεν έχει δοθεί ακόμα απάντηση σημαντική, ιδιαίτερα για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων[2] Δήλωσε δε πως σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, το συνολικό ακαθάριστο κόστος ανήλθε στο ποσό των 8,5 δις €, από το οποίο όμως πρέπει να αφαιρεθούν τα έσοδα από εισιτήρια, χορηγίες και δικαιώματα και να συνυπολογιστούν τα έσοδα από το «τουριστικό ρεύμα, κ.λ.π.» που έφεραν στα δημόσια ταμεία έσοδα 3,5 δις €.

Ειδικά ως προς το τουριστικό ρεύμα, τα δεδομένα των ελάχιστων σχετικών με το θέμα και δημόσια διαθέσιμων αναλύσεων[3] μάλλον δείχνουν ελαφρά αλλά σαφή πτώση αφίξεων και βαθμού πληρότητας καταλυμάτων.
Εκτός όμως από τον καθοριστικό για την εκτόξευση του δημοσιονομικού χρέους ρόλο της, η Ολυμπιάδα του 2004 άφησε και σοβαρό περιβαλλοντικό αποτύπωμα στην Αττική. Σύμφωνα με έκθεση περιβαλλοντικής αξιολόγησης που δημοσιοποίησε το WWF Ελλάς τον Ιούλιο του 2004[4], με βαθμολογία 0,77 / 4, η «ολυμπιακή κληρονομιά της Αθήνας» αποτελείται από αισθητά λιγότερους ελεύθερους χώρους, υποβάθμιση σημαντικού βιοτόπου, τεράστιες αθλητικές εγκαταστάσεις χωρίς σαφή χρήση και πρόβλεψη συντήρησης, μια Αθήνα εκτεταμένη εις βάρος του φυσικού και του αγροτικού τοπίου, βελτιωμένο σύστημα μαζικών μεταφορών, καμία βελτίωση στο σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων της πρωτεύουσας.
Μετά το success story του 2004, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα...


[1] Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απόφαση του Συμβουλίου της 18ης Ιανουαρίου 2005 με την οποία διαπιστώνεται, σύμφωνα με το άρθρο 104 παράγραφος 8 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, κατά πόσον ανελήφθη αποτελεσματική δράση από την Ελληνική Δημοκρατία σε εφαρμογή των συστάσεων που της απηύθυνε το Συμβούλιο σύμφωνα με το άρθρο 104 παράγραφος 7 της συνθήκης αυτής (2005/334/ΕΚ).

[2] Πρακτικά συνεδρίασης της Βουλής των Ελλήνων της 18ης Ιανουαρίου 2013. Συνεδρίαση ΡΗ’. σελ. 92-98

[3] Χαραλάμπους, Κ. (Ιούνιος 2009). Οικονομικές επιπτώσεις Ολυμπιακών Αγώνων και τεχνικές εξόρυξης πληροφορίας: Απόπειρες εξαγωγής αποτελεσμάτων και συμπεράσματα (Διπλωματική εργασία). Ανακτήθηκε από το Ιδρυματικό Αποθετήριο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: http://dspace.lib.ntua.gr/bitstream/123456789/3007/3/charalambousc_olympicgames.pdf


[4] WWF Ελλάς. (Ιούλιος 2004). Περιβαλλοντική αξιολόγηση της Ολυμπιάδας του 2004. Ανακτήθηκε από politics.wwf.gr/images/stories/political/.../wwf_assessmentolympics.pdf.  

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Πάντα κάτι γίνεται…

H αγωνία «μήπως έγινε κάτι;» είναι πάντα πρωινή. Και μεσημεριανή. Και βραδυνή. Κολλημένη στην οθόνη, όταν βυθιστείς για πολλή ώρα στη δουλειά, σκρολάρεις γρήγορα τις ειδήσεις, μήπως έγινε κάτι…
Πάντα κάτι γίνεται. Πάντα υπάρχει διαφωνία με την Τρόικα και κάθε φορά η Τρόικα ζητάει περισσότερα για να κλείσει το έλλειμμα. Και κάθε φορά η Κυβέρνηση λέει «όχι νέα μέτρα». Και πάντα διαβάζεις στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ότι ο Πρωθυπουργός διαμήνυσε προς την Τρόικα πως οι έλληνες έδωσαν πολλά και δεν υπάρχει περιθώριο για νέες περικοπές. Και σχεδόν σε κάθε τέτοια «μοναδική και κρίσιμη» συγκυρία εμφανίζεται ο Πρόεδρος-«εγγύηση της δημοκρατίας» και επαυξάνει, λέγοντας ότι οι έλληνες δεν αντέχουμε άλλο.
Πάντα κάποιο νομοσχέδιο έχει κατεβάσει η Κυβέρνηση στη Βουλή. Πάντα κακογραμμένο, πάντα ομιχλώδες, πάντα περίπλοκο, πάντα σηματοδότη άλλης μιας κοινωνικής ή περιβαλλοντικής πολιτικής καταβύθισης.
Πάντα κάποια δήλωση ή διαδήλωση γίνεται και βαφτίζεται βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. 
Φοβάμαι πως όλα αυτά τα συνηθίσαμε.
Και όταν έρθει η πραγματική βία, αυτή που ματώνει και παίρνει ζωές, πάντα λέμε, «επόμενο ήταν». Και «βλέπουμε» αμέσως ποιος φταίει. Συνήθως «φταίει» αυτός που ωφελείται. Ακόμα και στη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού που πέρασε στην ιστορία από ομολογημένα φασιστικό χέρι και μαχαίρι, ακούσαμε απίθανες ιστορίες συνωμοσίας, και απ’ τα δεξιά και απ’ τ’ αριστερά… Όμως αυτή η δολοφονία έγινε από αυτόν που δεν ωφελήθηκε, αλλά κατέληξε μαζί με τον εγκέφαλό του στη φυλακή…
Τώρα δολοφονήθηκαν δυο από την άλλη πλευρά. Τους φονιάδες, κανένας δεν τους ξέρει. Όμως όλοι τους «ξέρουν». Είναι αριστεροί ψευτοαντάρτες πόλεων. Είναι δεξιοί προβοκάτορες που μας αποπροσανατολίζουν υπέρ των φυλακισμένων ναζί. Είναι μπράβοι της νύχτας που ξεκαθαρίζουν λογαριασμούς, αφού και ο ένας σκοτωμένος ήταν πόρτα σε νυχτερινό κέντρο. Είναι καθεστωτικοί που μας αποπροσανατολίζουν από τα εγκλήματα της τρόικας. Δεν ξέρω, ίσως και να ήταν οι αμερικάνοι που μας ψεκάζουν, για να ελέγξουν τον ανάδελφο λαό μας ή τούρκοι πράκτορες που αποσταθεροποιούν την Ελλάδα…
Εξισώσαμε τη «βία» με τη βία. Την εικονική ή υπονοούμενη «βία» και την οργή για τη σκληρή εποχή μας, με την πραγματική βία που έχει αίμα και τάφους. Και όταν ήρθε η πραγματική βία, αυτή που αφήνει πίσω της σκοτωμένους, ξεχάσαμε ότι η μόνη απάντηση βρίσκεται στα μυαλά μας και όχι στα μπιστόλια. Στα αυτιά μας και όχι στα μαχαίρια. Στο «εσύ» μας και όχι στον καθρέφτη.
Η βία φέρνει βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Η πραγματική βία, όχι η φαντασματική…

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι, δεν τα παίρνουν όλοι!

Η πρόσφατη ιστορία με τη χρηματοδότηση του Αρκτούρου από τη Χρυσή Αυγή (που τελικά επιστράφηκε) έφερε ξανά στο διαδικτυακό προσκήνιο μια μερικώς μόνο δικαιολογημένη καχυποψία για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που εντάσσονται στο ευρύ φάσμα της κοινωνίας πολιτών. Αυτή τη φορά θέτοντας ένα πολύ λογικό ερώτημα: είναι δυνατόν μια οργάνωση που επικαλείται ηθικές αρχές για την προστασία της φύσης να αποδέχεται χρηματοδότηση από ένα κόμμα; Ειδικά μάλιστα όταν αυτό το κόμμα συνεχώς αποδεικνύει ότι απορρίπτει βασικές αρχές που εξ ορισμού διέπουν ευρύτερα την κοινωνία των πολιτών, όπως ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και η μη βία, πώς είναι δυνατόν μια ΜΚΟ να αποδέχεται τον οβολό του και την επικοινωνιακή εκμετάλλευση αυτής της δωρεάς;

Η ξεκάθαρη απάντηση είναι πως όχι, δεν είναι δυνατόν μια ΜΚΟ να αποδέχεται χρηματοδοτήσεις από κανένα πολιτικό κόμμα, ακόμα δε περισσότερο όταν αυτό παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές που δεν είναι δυνατόν σε καμία δημοκρατική κοινωνία να τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Ναι, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις έχουν ανάγκη από οικονομική στήριξη, μιας και δεν είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις και δεν παράγουν προϊόντα ή υπηρεσίες με αγοραία αξία. Ναι, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις προσφέρουν κρίσιμης σημασίας έργο για την προστασία ζωτικής αξίας κοινών οικολογικών αγαθών. Ναι, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη και με ισχνούς πόρους αλλά πολλή αφοσίωση και τσαγανό, εθελοντισμό, επιστημονική γνώση και εμπειρία δίνουν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα που αφορούν τελικά την ίδια τη ζωή. Όμως, όχι, κανένας σκοπός δεν αγιάζει κανένα κακό μέσο. Και δεν μπορούμε να δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να κανιβαλίσει τον αγώνα για την ελληνική φύση για να καβαλήσει την επικαιρότητα...

Πραγματικά σημαντικό θέμα είναι τόσο από ποιους ακριβώς, όσο με ποιους κανόνες και στη βάση ποιων αρχών λαμβάνει χρηματοδοτήσεις κάθε ΜΚΟ. Οι περισσότερες δεν βάζουν οριζόντιους αποκλεισμούς σε πιθανούς χρηματοδότες, αλλά θέτουν, ή μάλλον οφείλουν να θέτουν, κριτήρια και διαδικασίες, ώστε η χρηματοδοτική βάση τους να είναι ευρεία, κοινωνικά αντιπροσωπευτική και να μη δημιουργεί εξαρτήσεις. Όλες όμως οι οργανώσεις εξ ορισμού οφείλουν να αποκλείουν χρηματοδοτήσεις από πολιτικές παρατάξεις, πολύ δε περισσότερο από κόμματα ή ομάδες που διακηρύσσουν μίσος και υιοθετούν τη βία. Και όλοι όσοι διεκδικούν τον τιμητικό τίτλο της μη κυβερνητικής οργάνωσης οφείλουν να διαχειρίζονται με τον καλύτερο και πιο διαφανή τρόπο τα χρήματα που λαμβάνουν και τα οποία δεν τους ανήκουν προσωπικά. Καμία οργάνωση της κοινωνίας πολιτών δεν μπορεί να είναι το προσωπικό μαγαζάκι κανενός.

Τελικά έχει αξία να θυμίζει πάντα κανείς ότι πολλές είναι οι περιπτώσεις που ΜΚΟ έχουν αρνηθεί προσφορές για χρηματοδότηση, είτε από πολιτικές πηγές είτε από επιχειρήσεις και φορείς που δεν πληρούν κάποια κριτήρια. Ίσως μάλιστα οι απορρίψεις χρηματοδοτικών προτάσεων να είναι και περισσότερες από τις αποδοχές. Μια περίπτωση που δημοσιοποιήθηκε αφορούσε την προσπάθεια του τελευταίου υπουργού ΠΕΧΩΔΕ να «δωρίσει» σε συγκεκριμένες περιβαλλοντικές οργανώσεις μεγάλα ποσά από αδιαφανή ειδικό λογαριασμό του υπουργείου του. Η άρνηση κάποιων οργανώσεων να δεχθούν αυτή τη χρηματοδότηση περιέργως δεν προβλήθηκε αρκετά από τα μέσα ενημέρωσης…

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν τα παίρνουν από παντού και δίχως ηθικά όρια. Είναι πολλές οι οργανώσεις που υπηρετούν τον καλό σκοπό της προστασίας του κοινού μας περιβάλλοντος, με λίγα μέσα, πολλή προσωπική αφοσίωση, ξεκάθαρες διαδικασίες και ακλόνητο ήθος. Όχι, ο κόσμος μας δεν είναι γεμάτος με αήθεια, ανηθικότητα, διαφθορά και όλα τα κακά της Αποκάλυψης.

Ο ελεύθερος και αρρύθμιστος, ευρύς και ανοιχτός χώρος της κοινωνίας πολιτών είναι το βασίλειο της ποικιλότητας. Συλλογικότητες διαφόρων κοινωφελών σκοπών, νομικών μορφών, τρόπων και τόπων δράσης δημιουργούνται και ανθίζουν, ως ανάγκη έκφρασης και παρέμβασης μιας ελληνικής κοινωνίας που το πολιτικό μας σύστημα θέλει καθηλωμένη σε καναπέδες και οθόνες τηλεόρασης. Όπως όμως δυστυχώς συμβαίνει παντού, έτσι και τη δική μας κοινωνία πολιτών λυμαίνονται ομάδες και οργανώσεις που δεν λειτουργούν με διαφάνεια, αλλά μοιάζουν περισσότερο με «μαγαζάκια» προσώπων ή σκοπών άλλων από τους δηλωμένους. Τι μας ενδιαφέρει όμως τελικά; Μας ενδιαφέρουν εκείνες οι οργανώσεις που υπηρετούν σωστά τον καλό σκοπό τους. Οι άλλες ας εξαφανιστούν στη λήθη της παγερής αδιαφορίας μας.

Όλοι κρινόμαστε από το έργο μας. Και το ήθος μας. Δεν αρκεί λοιπόν να είμαστε τίμιοι, πρέπει και να δείχνουμε τίμιοι. Έχει άρα πολύ μεγάλη σημασία η διαφανής δημόσια λογοδοσία, ώστε να μην αφήνεται σε κανέναν επιτήδειο πεδίο δόξης, σπέκουλας και επικοινωνιακής εκμετάλλευσης στην πλάτη καμίας πτωχής, πλην όμως τιμίας οργάνωσης που προσφέρει πραγματικά σημαντικό έργο στην κοινωνία.

Δημοσιεύθηκε στις 26 Αυγούστου 2013 στο http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=27088

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ο Εμίρης πάει Οξιά… Τι δεν καταλαβαίνω;



Η (ιδιωτική) αγοραπωλησία της Οξιάς έγινε πολύ-πρωτοσέλιδο, γιατί απέδειξε ότι η Ελλάδα βγαίνει από τα σκοτάδια και πορεύεται με σιγουριά και αισιοδοξία προς το φωτεινό μονοπάτι των ξένων επενδύσεων. Και σύμπασα η Κυβέρνηση βρίσκεται στις αναπτυξιακές επάλξεις, ταξιδεύει σε Ανατολή και Δύση και μεσιτεύει για να βρεθούν αγοραστές για απούλητες ιδιωτικές περιουσίες.

Στον Εμίρη βέβαια κανείς δεν φαίνεται να είπε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν και νόμοι. Ούτε ότι αυτοί οι νόμοι λένε ξεκάθαρα πως αυτό το νησάκι δεν είναι απλά ένα δάσος, αλλά προστατευόμενη ζώνη με ειδικό καθεστώς προστασίας. Ούτε ότι τα ελληνικά δικαστήρια έχουν ξεκαθαρίσει πως τα ειδικά καθεστώτα προστασίας δεν μπορούν να αλλάζουν παρά μόνο για λόγους υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος ή για να ενισχυθούν και όχι για να «φωτογραφήσουν» κάποια ιδιωτική επένδυση. Ούτε βέβαια τού είπε κανείς τού Εμίρη ότι οι προστατευμένες με ειδικό καθεστώς περιοχές, οι εθνικοί δρυμοί και τα εθνικά πάρκα δηλαδή κυρίως, είναι λίγες (δες τις στο Οικοσκόπιο) και έχουν πραγματικά μεγάλη οικολογική αξία και ότι όλες οι οργανωμένες και ευνομούμενες κοινωνίες τού κόσμου προστατεύουν τα εθνικά τους πάρκα ως κόρες οφθαλμών. 

Κανένας δεν μας λέει γιατί αγοράζει τα προστατευόμενα ιδιωτικά νησάκια ο φίλος Εμίρης. Άλλοι λένε για μεγάλες τουριστικές επενδύσεις, άλλοι επειδή έχει πολλά παιδιά και θέλει εξοχικά παλάτια για το καθένα από αυτά

Είναι πιθανό ο Εμίρης να μη νοιάζεται για τις  νομοθεσίες και τις οικολογίες. Κάνει απευθείας συνεννοήσεις με τους εθνικούς μεσίτες και ζητάει ωραία οικόπεδα, καθαρά από «νομικά βάρη». Το πιθανότερο είναι ότι δεν θέλει να περιοριστεί στην αγροτική κατοικία των 80 τ.μ., ή στις εγκαταστάσεις περιβαλλοντικής ενημέρωσης, αναψυχής και μελισσοκομίας που επιτρέπει ο νόμος μας. Το πιθανότερο είναι να ζητήσει «φωτογραφική» αλλαγή της νομοθεσίας αυτής. Όπως άλλωστε κάνουν τόσα χρόνια πολλοί που θέλουν να επενδύσουν σε μια χώρα άνισων ευκαιριών και ανασφάλειας δικαίου, που αφήνει στο πλάι εκείνους που δίνουν τον καλό αγώνα για υγιείς, νόμιμες και περιβαλλοντικά βιώσιμες επενδύσεις.

Τώρα, αν αυτά τα νησάκια είναι κομμάτια παγκόσμιας σημασίας βιότοπων, εντάξει, στην κρίση πουλάμε και το σαλονάκι και το σκρίνιο, ακόμα και για να εισπράξουμε μόνο τα μεσιτικά...

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Βιταμίνες βίας σε ένα άρρωστο σύστημα



Δεν υπάρχει καμία καλή βία. Υπάρχει όμως μια βία που είναι χειρότερη από τις άλλες. Η βία που δηλώνει αρχές και καλούς σκοπούς. Αυτή η βία είναι τρομακτική. Γιατί καπηλεύεται το δικαίωμα όλων για κοινωνική ισότητα, δημοκρατία, ελευθερία, οικολογία. Γιατί δεν φέρνει ελευθερία, αλλά προκαλεί φόβο. Κλείνει τον κόσμο στα σπίτια του και αντισυσπειρώνει και δυναμώνει το ίδιο το σύστημα που δηλώνει ότι πολεμάει.

Είδαμε και θυμώσαμε με τα ματωμένα και πρησμένα από το ξύλο παιδιά που ονειρευτήκαν ότι θα μας απελευθερώσουν όλους από τα νύχια του συστήματος, θέλουμε δεν θέλουμε. Σήριαλ με πολλούς που ονειρεύονται τη διάχυτα βίαιη ανατροπή, αλλά τελικά καταλήγουν να δυναμώσουν την καταστολή, νομιμοποιώντας τη στη συνείδηση των πολλών.

Είδαμε και την επίθεση των 30 ή 40 ή 50 στο εργοτάξιο της εταιρείας χρυσοθήρων στη Χαλκιδική. «Ε, δεν ήταν επόμενο;», με ρώτησε. Όχι, δεν ήταν επόμενο. Δεν έπρεπε να είναι επόμενο. Και έπρεπε να καταδικαστεί ξεκάθαρα και δυνατά από όλους εκείνους που δίνουν τον αγώνα τους για το ωραίο δάσος που θα ξεριζωθεί. Γιατί η οικολογία δεν επιβάλλεται με απειλές, φωτιές και ξύλο. Η οικολογία είναι άλλος τρόπος ζωής, άλλος τρόπος σκέψης. Η οικολογία πείθει, αποδεικνύοντας το δίκιο της. Δεν δέρνει, δεν καίει, δεν απειλεί. Δεν κάνει αυτά που καταδικάζει.

Η φασιστική βία είναι εύκολη, γιατί απευθύνεται σε εντελώς πρωτόγονα και ανεπεξέργαστα ένστικτα που δεν καπηλεύονται το γενικό καλό και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δηλώνει απλά μίσος για τους «άλλους» και τους δέρνει, τους καίει, τους μαχαιρώνει. Χωρίς πολλές θεωρίες και βαθιές αναλύσεις, που άλλωστε είναι ακατανόητες για όσους τη στηρίζουν. Η βία όμως που καλεί ιδανικά, κοινωνικές δικαιοσύνες και θεωρίες αλληλεγγύης φέρνει ένα μοναδικό και συνταρακτικό  αποτέλεσμα: ανθρωποδιώχνει και δίνει βιταμίνες σε ένα σύστημα που στην πραγματικότητα είναι πολύ άρρωστο.

Η βία είναι απλά βία. Τίποτα άλλο.

Φωτο από http://harrisinc.me/tag/stop-violence/